ସାଧାରଣ ଜୀବନ ହେଉ, ପ୍ରଶାସନ ହେଉ କିମ୍ବା ରାଜନୀତି— ‘ଅହଂକାର’ ବା ‘ଇଗୋ’ ହେଉଛି ଏମିତି ଏକ ରାକ୍ଷସ, ଯିଏ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ହିଁ ଗ୍ରାସ କରିଥାଏ, ଯାହା ଭିତରେ ଏହା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନରେ ଯଦି କାହା ପାଖରେ ଅହଂକାର ଆସେ, ତେବେ ତାହା ଗୋଟିଏ ବ୍ୟକ୍ତି ବା ଗୋଟିଏ ପରିବାର ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ରହିଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଅହଂକାର କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ଦଳ କିମ୍ବା ଶାସନ ଗାଦିରେ ବସିଥିବା ନେତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଚଢ଼ିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ତାର ପରିଣାମ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଥାଏ। ଏହା କେବଳ ସେହି ସରକାରକୁ ବୁଡ଼ାଏ ନାହିଁ, ବରଂ ସେହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦଳକୁ ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରୁ ପୋଛିଦିଏ।
ନିକଟରେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ କଣ ହେଲା। ମମତା ବାନାର୍ଜୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁତୁରାଙ୍କ ଅହଂକାର କେବଳ ସେମାନଙ୍କ ସରକାରକୁ ଖାଇଗଲାନି, ବରଂ ସେମାନଙ୍କ ଦଳ ଟିଏମସି (TMC) କୁ ମଧ୍ୟ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଆଡ଼କୁ ଠେଲିଦେଲା। ୨୦୨୬ ମଇ ୪ ତାରିଖ ପୂର୍ବରୁ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ରାଜନୀତି ଯେମିତି ଥିଲା, ଆଜି ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳି ଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ଆଜି ଆମେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରୁନାହୁଁ। ଆଜି ଆମେ ଆଲୋଚନା କରିବା ଦେଶର ଦକ୍ଷିଣ ଭାଗରେ ଥିବା ଏକ ପ୍ରମୁଖ ରାଜ୍ୟ ‘ତାମିଲନାଡୁ’ ବିଷୟରେ। ତାମିଲନାଡୁରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏମିତି ଏକ ରାଜନୈତିକ ଭୂକମ୍ପ ଆସିଛି, ଯାହା ବଡ଼ ବଡ଼ ରାଜନୈତିକ ସମୀକ୍ଷକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଚକିତ କରିଦେଇଛି। ସେଠାରେ ଦୁଇଟି ବଡ଼ ଦଳ କେବଳ ନିଜ ନେତାଙ୍କ ଅହଂକାର କାରଣରୁ ଆଜି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଭାଜନ ଏବଂ ପତନର ରାସ୍ତାରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଛନ୍ତି।
ବର୍ତ୍ତମାନ ତାମିଲନାଡୁରେ ଟିଭିକେ (TVK) ଦଳର ସରକାର ଅଛି ଏବଂ ଅଭିନେତାରୁ ନେତା ସାଜିଥିବା ଜୋସେଫ ବିଜୟ (Actor Vijay) ସେଠାକାର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି। କେହି କେବେ କଳ୍ପନା ସୁଦ୍ଧା କରିନଥିଲେ ଯେ ବିଜୟ ଏତେ ଶୀଘ୍ର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହେବେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦଳ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦଳ ଭାବେ ଉଭା ହେବ। ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ଯେମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ ନଥିଲା ଯେ ମମତା ବାନାର୍ଜୀ ହାରିପାରନ୍ତି, ଠିକ୍ ସେମିତି ତାମିଲନାଡୁରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଧାରଣା ଥିଲା ଯେ ଡିଏମକେ (DMK) କୁ କେହି କେବେ ହରାଇ ପାରିବେ ନାହିଁ।
ଏହାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କାରଣ ହେଉଛି, ଯଦି ଆମେ ସାରା ଦେଶକୁ ଦେଖିବା, ତେବେ ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟି (BJP) ପରେ ଯଦି କୌଣସି ଦଳ ସାଂଗଠନିକ ଏବଂ ଆଦର୍ଶଗତ (Ideological) ଭାବେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା, ତାହା ହେଉଛି DMK। ଏହାର କ୍ୟାଡର ବେସ୍ ବହୁତ ମଜଭୁତ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏଭଳି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଳର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ସାଜିଲା ତାର ନେତାଙ୍କର ଚରମ ଅହଂକାର।
ପ୍ରଥମେ ପୂର୍ବତନ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ତଥା ଦଳର ସଭାପତି ଏମ.କେ. ଷ୍ଟାଲିନ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଉଦୟନିଧି ଷ୍ଟାଲିନ। ଦେଖନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ରାଜନୀତିରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢ଼ି ପାଖକୁ ସବୁକିଛି ବିନା ପରିଶ୍ରମରେ ଚାଲିଆସେ, ସେତେବେଳେ ଅହଂକାର ବଢ଼ିଯାଏ। ଉଦୟନିଧି ଷ୍ଟାଲିନ ରାଜନୀତିରେ କୌଣସି ବଡ଼ ସଂଘର୍ଷ କରିନାହାନ୍ତି, ସବୁକିଛି ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ସୂତ୍ରରେ ପାରିବାରିକ ସାଙ୍ଗିଆ ଯୋଗୁଁ ମିଳିଯାଇଛି। ବିଗତ ଦୁଇ-ତିନି ବର୍ଷର ତାଙ୍କର ବୟାନ ଶୁଣିଲେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଣାପଡ଼ିବ ଯେ ସେ ନିଜକୁ ତାମିଲନାଡୁର ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ସମ୍ରାଟ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ। ସେ ଭାବୁଥିଲେ ସାରାଦେଶର ରାଜନୀତି ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠି ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଚାଲିବ।
ସେହି ସମୟ ଯେତେବେଳେ ସେ କହିଥିଲେ “ସନାତନ ଧର୍ମକୁ ସମୂଳେ ବିନାଶ କରିଦେବୁ”। ଏଭଳି ଅପରିପକ୍ୱ ଏବଂ ଦାୟିତ୍ୱହୀନ ବକ୍ତବ୍ୟ କେବଳ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଦେଇପାରେ, ଯାହାର ସାଧାରଣ ଜୀବନ, ସଂସ୍କୃତି, କିମ୍ବା ଧର୍ମ ପ୍ରତି କୌଣସି ସମ୍ମାନ ନଥାଏ ଏବଂ ଯିଏ କେବଳ ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥାଏ।
ଉଦୟନିଧିଙ୍କ ଏହି ଆଚରଣ ଉପରେ ତାଙ୍କ ପିତା ଏମ.କେ. ଷ୍ଟାଲିନ କୌଣସି ରୋକ୍ ଲଗାଇଲେ ନାହିଁ। ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ, ସେମାନେ ଆଜି ଶାସନ ଗାଦିରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାହାରେ। ମାତ୍ର ଅଢ଼େଇରୁ ତିନି ବର୍ଷ ତଳେ ଗଠନ ହୋଇଥିବା ଏକ ନୂଆ ଦଳ, ଯାହାର କୌଣସି ବଡ଼ ଆଦର୍ଶ ନଥିଲା, ସେ DMK ଭଳି ଏକ ବିରାଟ ବୃକ୍ଷକୁ ଉପାଡ଼ି ଫିଙ୍ଗିଦେଲା।
ତାମିଲନାଡୁର ଦ୍ୱିତୀୟ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପାରମ୍ପରିକ ଦଳ ଅନ୍ନାଡିଏମକେ (AIADMK)। ୨୦୧୬ ମସିହାରେ ଜେ ଜୟଲଳିତାଙ୍କ ନିଧନ ପରେ ଏହି ଦଳର ପତନ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପତନର ମୂଳ କାରଣ ଥିଲା ଦଳର ଦୁଇ ବରିଷ୍ଠ ନେତା— ଇ. ପାଲାନିସ୍ୱାମୀ (EPS) ଏବଂ ଓ. ପନ୍ନୀରସେଲଭମ (OPS) ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଇଗୋ ଏବଂ ଅହଂକାରର ଲଢ଼େଇ।
ଜୟଲଳିତା ଯେତେବେଳେ ଜେଲ୍ ଯାଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଓ. ପନ୍ନୀରସେଲଭମଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରି ତାଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ କରିଥିଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଇ. ପାଲାନିସ୍ୱାମୀ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଚେୟାରରେ ବସିବା ମାତ୍ରେ ପାଲାନିସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭ୍ରମ ହେଲା ଯେ ସେ ବୋଧହୁଏ ଜୟଲଳିତାଙ୍କ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ନେତା ବନିଯାଇଛନ୍ତି! ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା AIADMK ର ସମସ୍ତ ଭୋଟର କେବଳ ତାଙ୍କ ପକେଟରେ ଅଛନ୍ତି। ସେ ନିଜର ଅହଂକାର ଯୋଗୁଁ ନିଜର ପୁରୁଣା ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କୁ ଦଳରୁ ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ବାହାର କରିଦେଲେ କିମ୍ବା ଦୂରେଇ ଦେଲେ। ଦଳ ଅନେକ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ନିକଟ ଅତୀତରେ ଅର୍ଥାତ୍ ୨୦୨ ନିର୍ବାଚନ ପୂର୍ବରୁ, ଯେତେବେଳେ ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟି (BJP) ମଧ୍ୟସ୍ଥତା କରି AIADMK ର ସମସ୍ତ ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ଏକାଠି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, ଯେମିତି ସେମାନେ ମିଳିତ ଭାବେ ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ିପାରିବେ, ସେତେବେଳେ ପୁଣିଥରେ ଇ. ପାଲାନିସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଅହଂକାର ଆଗକୁ ଆସିଲା। ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନା କରିଦେଲେ ଯେ ସେ କାହାକୁ ଦଳକୁ ଫେରାଇବେ ନାହିଁ କି କାହା ସହ ମିଶିବେ ନାହିଁ।
ଏହାର ପରିଣାମ କଣ ହେଲା? ଆଜି ସେ ସରକାର ଗଢ଼ିବା ତ ଦୂରର କଥା, ନିଜ ଦଳକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ ହୋଇପଡ଼ିଛି। AIADMK ମାତ୍ର ୪୭ଟି ବିଧାନସଭା ଆସନ ଜିତିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେଲା। ଆଉ ସବୁଠାରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଉଛି, ସେହି ୪୭ ଜଣ ବିଧାୟକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୨୫ ଜଣ ବିଧାୟକ ବିଜୟଙ୍କ ଦଳ ‘ଟିଭିକେ’ ସପକ୍ଷରେ ଭୋଟ୍ ଦେଇଦେଲେ! ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୪-୫ ଜଣ ଇସ୍ତଫା ଦେଇସାରିଲେଣି ଏବଂ ବାକି ଅନେକ ବିଧାୟକ ଲାଇନରେ ଅଛନ୍ତି। ଏଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଣାପଡୁଛି ଯେ ଇ. ପାଲାନିସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦଳ ତାମିଲନାଡୁ ରାଜନୀତିରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୋଣଠେସା ହେବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ସେହି ପ୍ରସଙ୍ଗ ଯାହା ତାମିଲନାଡୁର ଭବିଷ୍ୟତ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବ। ଡିଏମକେର ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖି ମଧ୍ୟ ଏମ.କେ. ଷ୍ଟାଲିନ ନିଜର ଭୁଲ୍ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ, ନିଜର ପୁରୁଣା ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କୁ ଗାଳି ଗୁଲଜ କରୁଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ସହଯୋଗୀମାନେ ୨୦ ବର୍ଷ ଧରି ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ (ଯେମିତି କି VCK ଦଳ), ସେମାନେ ଆଜି DMK ର ସାଥ୍ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି। ଷ୍ଟାଲିନ କହୁଛନ୍ତି, “ତୁମେମାନେ ଆମ ଭୋଟ୍ରେ ଜିତି ମନ୍ତ୍ରୀ ହେବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଧୋକା ଦେଲ।” କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ କଥା ହେଉଛି, ତାମିଲନାଡୁର ରାଜନୀତି ଜାତିଭିତ୍ତିକ ସମୀକରଣ ଉପରେ ବହୁତ ବଡ଼ ଆଧାରିତ। ଛୋଟ ଛୋଟ ଆଞ୍ଚଳିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଯିଏ ସମୀକରଣ ଠିକ୍ କରେ, ସେ ସେଠାରେ ଜିତେ। ୨୦୨୧ ବିଧାନସଭା ଏବଂ ୨୦୨୪ ଲୋକସଭାରେ DMK ଏହି ସମୀକରଣ ଠିକ୍ କରିଥିଲା, ତେଣୁ ସେ କ୍ଲିନ୍ ସ୍ୱିପ୍ କରିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ମାତ୍ର ଦୁଇ ବର୍ଷ ଭିତରେ ୨୦୨୫ରେ ଜଣେ ସିନେମା ଅଭିନେତା ବିଜୟ ଆସି ସେମାନଙ୍କର ସବୁ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗି ଚୁରମାର କରିଦେଲେ।
ତାମିଲନାଡୁର ଯୁବ ପିଢ଼ି ବା Gen-Z ଏବଂ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆର ସହାୟତାରେ ବିଜୟ ଏକ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ନିର୍ବାଚନ ଜିତିଗଲେ। ଲୋକେ ଦ୍ରାବିଡ଼ ରାଜନୀତିର ଦୁଇଟି ଯାକ ଦଳ (DMK ଓ AIADMK) ର ବଦଳାବଦଳି ଶାସନରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ବିଜେପି ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଜେପିର ସେତେବେଳେ ସେଭଳି ସାଂଗଠନିକ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନଥିଲା। ତେଣୁ ସେମାନେ ବିଜୟଙ୍କୁ ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ବାଛିନେଲେ।
ଜୋସେଫ ବିଜୟ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହେବା ପରେ ସେହି ସମାନ ବିପଜ୍ଜନକ ରାଜନୀତି ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଛନ୍ତି, ଯାହା DMK କରୁଥିଲା। ନିକଟରେ ମାଡ୍ରାସ ହାଇକୋର୍ଟ ଏକ ଐତିହାସିକ ରାୟ ଦେଇଥିଲେ ଯେ— ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ କିମ୍ବା ମୁସଲମାନ ଧର୍ମ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି, ତେବେ ତାକୁ ସଂରକ୍ଷଣ ବା ରିଜର୍ଭେସନର ଲାଭ ମିଳିବ ନାହିଁ। କାରଣ ସଂରକ୍ଷଣର ବ୍ୟବସ୍ଥା କେବଳ ପଛୁଆ ହିନ୍ଦୁ ଜାତିଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଭାବେ ପ୍ରଣୟନ କରାଯାଇଛି। ଅଣ-ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମଗୁଡ଼ିକ ଦାବି କରନ୍ତି ଯେ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ କୌଣସି ଜାତିପ୍ରଥା ବା ଭେଦଭାବ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସଂରକ୍ଷଣ ମିଳିବାର ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁନାହିଁ।
କିନ୍ତୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ବିଜୟଙ୍କ ସରକାର ମାଡ୍ରାସ ହାଇକୋର୍ଟର ଏହି ସାମ୍ବିଧାନିକ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟରେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିଛନ୍ତି! ଏହା ବହୁତ ବଡ଼ ଏବଂ ବିପଜ୍ଜନକ ରାଜନୀତି। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ଏମାନେ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଆଇନର ଆଢ଼ୁଆଳରେ ବେଆଇନ ଧର୍ମ ପରିବର୍ତ୍ତନ (Religious Conversion) ର ରାସ୍ତାକୁ ସହଜ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଯଦି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଧର୍ମ ପରିବର୍ତ୍ତନ ପରେ ବି ତାର ହିନ୍ଦୁ ଜାତିର ସଂରକ୍ଷଣ ସୁବିଧା ପାଇବ, ତେବେ ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ଧର୍ମ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରାଇବାକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏବଂ ଏହି ବ୍ୟାପକ ଧର୍ମ ପରିବର୍ତ୍ତନର ସିଧାସଳଖ ପ୍ରଭାବ ସେଠାକାର ଜନସଂଖ୍ୟା (Demography) ଉପରେ ପଡ଼ିବ। ଏହାଦ୍ୱାରା କେବଳ ତାମିଲନାଡୁର ରାଜନୀତି ନୁହେଁ, ବରଂ ଦେଶର ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ ସଭ୍ୟତା ମଧ୍ୟ ବଦଳିଯିବାର ଆଶଙ୍କା ରହିଛି। ବିଜୟ ଯଦିଓ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଚେହେରା ସାଜି ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭିତରେ ଭିତରେ ସେ ସେହି ଦ୍ରାବିଡ଼ ଆଦର୍ଶର ପୁରୁଣା ଏଜେଣ୍ଡାକୁ ହିଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଉଛନ୍ତି।
ଏଭଳି ସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି ଯେ, ତାମିଲନାଡୁରେ ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟି (BJP) ର ଭବିଷ୍ୟତ କଣ? ବର୍ତ୍ତମାନ ପରିସ୍ଥିତିରେ ବିଜେପି ପାଖରେ ସେଠାରେ ନା ଅଛି ମଜଭୁତ ସଂଗଠନ, ନା ଅଛନ୍ତି କୌଣସି ବଡ଼ ନେତା। ସେଠାରେ କେ. ଅନ୍ନାମଲାଇ (K. Annamalai) ଥିଲେ, ଯିଏ ଦଳକୁ ଏକ ନୂଆ ଆଶା ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସେ ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ଭ୍ରମର ଶିକାର ହୋଇ ଦଳ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେ ସେ ବୋଧହୁଏ ଦଳଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ତାମିଲନାଡୁରେ ବିଜେପିର ଅର୍ଥ କେବଳ ‘ଅନ୍ନାମଲାଇ’। ସେ ଭାବିଲେ ସେ ଏକାକୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜନୀତି ବଦଳାଇ ଦେବେ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚେଷ୍ଟା କରିବାରେ କାହାରି କିଛି ଅସୁବିଧା ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଆମର ଶୁଭକାମନା। କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବତା ହେଉଛି ରାଜନୀତି କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାଲେ ନାହିଁ, ଏଥିପାଇଁ ସଂଗଠନ ଦରକାର।
ତେବେ ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ, ଯଦି ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ବିଜୟ ସେହି ସମାନ ପୁରୁଣା ଡିଏମକେର ତୁଷ୍ଟୀକରଣ ରାଜନୀତି ଏବଂ ସନାତନ ବିରୋଧୀ ନୀତି ଆପଣେଇବେ, ତେବେ ସେ ନିଜେ ହିଁ ତାମିଲନାଡୁ ରାଜନୀତିର ଦୁଆର ବିଜେପି ପାଇଁ ଆପେ ଆପେ ଖୋଲି ଦେବେ। କାରଣ ଯେତେବେଳେ ଲୋକେ ଦେଖିବେ ଯେ ବିଜୟ ମଧ୍ୟ ଡିଏମକେ ଭଳି ସମାନ କାମ କରୁଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ବିଜେପିକୁ ଆପଣେଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ। ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ୨୦୩୧ରେ ହେବ ନା ୨୦୩୬ରେ ହେବ, ତାହା କହିବା ମୁସ୍କିଲ, କିନ୍ତୁ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବ। ତାମିଲନାଡୁରେ ଜାତୀୟତାବାଦୀ ଚିନ୍ତାଧାରାର ବିଜୟ ହେବା ସୁନିଶ୍ଚିତ।
ତେଣୁ, ତାମିଲନାଡୁର ଏହି ସାମ୍ପ୍ରତିକ ରାଜନୈତିକ ସ୍ଥିତି ଆମକୁ ଏହା ହିଁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ— ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ଜନତା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼। ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଯେତେ ବଡ଼ ସଂଗଠନ ଥାଉନା କାହିଁକି, ଯେତେ ବଡ଼ ଆଦର୍ଶ ଥାଉନା କାହିଁକି, ଯଦି ନେତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅହଂକାର ଏବଂ ଜନତାଙ୍କୁ ଅଣଦେଖା କରିବାର ଭାବନା ଆସିଯାଏ, ତେବେ ସେହି ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଧୂଳିସାତ ହେବାକୁ ବେଶୀ ସମୟ ଲାଗେ ନାହିଁ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/suspended-bjd-mla-joins-bjp-fueling-speculation-of-party-change/
