ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିରେ ‘ମାଗଣା ସଂସ୍କୃତି’କୁ ନେଇ ଦୀର୍ଘ ଦିନରୁ ବିତର୍କ ଚାଲିଆସିଛି। ନିର୍ବାଚନ ପୂର୍ବରୁ ଭୋଟରଙ୍କୁ ମାଗଣା ଚାଉଳ, ମାଗଣା ବିଜୁଳି, ମାଗଣା ଟିଭି କିମ୍ବା ମାଗଣା ଲାପଟପ୍ ବାଣ୍ଟିବା ଏକ ସାଧାରଣ ପ୍ରଥା ପାଲଟିଛି। ଆଉ ଏହି ମାଗଣା ରାଜନୀତିର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥଳ ଭାବେ ତାମିଲନାଡୁର ନାଁ ସବୁଠାରୁ ଆଗରେ ରହିଆସିଛି।
କିନ୍ତୁ ଏବେ ତାମିଲନାଡୁରେ ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଛି, ଯାହା ସାରାଦେଶର ଚିନ୍ତା ବଢ଼ାଇ ଦେଇଛି। ଏଥର ମାଗଣା ଉପହାର କୌଣସି ଗରିବ ଖଟିକିଆ କିମ୍ବା ସାଧାରଣ ଭୋଟରଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ— ବରଂ ଏହି ବିଳାସପୂର୍ଣ୍ଣ ମାଗଣା ସୁବିଧା ଖୋଦ୍ ରାଜ୍ୟର ମାନ୍ୟବର ବିଧାୟକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆଯାଇଛି।
ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ସି. ଜୋସେଫ ବିଜୟ ରାଜ୍ୟର ସମସ୍ତ ୨୩୪ ଜଣ ବିଧାୟକଙ୍କୁ ମାଗଣା ସରକାରୀ କାର୍ ସହିତ ଲକ୍ଷାଧିକ ଟଙ୍କାର ମାସିକ ଭତ୍ତା ଦେବା ପାଇଁ ବଡ଼ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି। ତାମିଲନାଡ଼ୁର ଏହି ମାଗଣା ଯୋଜନା ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟକୁ ନ ବ୍ୟାପିବ ବୋଲି କେହି ଗ୍ୟାରେଣ୍ଟି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟପଟେ ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ରହିଛି ପ୍ରାୟ ୧୦ ଲକ୍ଷ କୋଟି ଟଙ୍କାର ଆକାଶଛୁଆଁ ଋଣ ବୋଝ। ରାଜ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତିଦିନ ସୁଧ ଭରଣା କରିବାକୁ ନୂଆ ଋଣ ନେଉଛି, ସେତେବେଳେ ଜନତାଙ୍କ ଟିକସ ଟଙ୍କାରେ ନେତାମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି ବିଳାସପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପହାର ଦେବା କେତେଦୂର ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ?
ସରକାର ପ୍ରକୃତରେ ବିଧାୟକମାନଙ୍କୁ କ’ଣ କ’ଣ ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି:
1. ମାଗଣା କାର୍ :
ତାମିଲନାଡୁ ବିଧାନସଭାର ସମସ୍ତ ୨୩୪ ଜଣ ବିଧାୟକଙ୍କୁ ସରକାରଙ୍କ ତରଫରୁ ଏକ ନୂତନ ମାଗଣା ଗାଡ଼ି ଯୋଗାଇ ଦିଆଯିବ।
2. ଇନ୍ଧନ ଓ ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ ଭତ୍ତା :
ପ୍ରତି ବିଧାୟକଙ୍କ ଗାଡ଼ିର ତେଲ ଖର୍ଚ୍ଚ, ମରାମତି ଏବଂ ଡ୍ରାଇଭର ଦରମା ବାବଦରେ ମାସିକ ୭୫,୦୦୦ ଟଙ୍କାର ଭତ୍ତା ମିଳିବ।
3. ସହାୟକ ଭତ୍ତା :
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଧାୟକଙ୍କୁ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସହାୟକ ବା ଆସିଷ୍ଟାଣ୍ଟ ରଖିବା ପାଇଁ ମାସିକ ଅତିରିକ୍ତ ୨୫,୦୦୦ ଟଙ୍କା ପ୍ରଦାନ କରାଯିବ।
ଅର୍ଥାତ୍ ଜଣେ ବିଧାୟକଙ୍କ ପଛରେ କେବଳ ଭତ୍ତା ବାବଦରେ ପ୍ରତି ମାସରେ ୧,୦୦,୦୦୦ (ଏକ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା) ସିଧାସଳଖ ରାଜକୋଷରୁ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେବ। ଏହା ଉପରେ ପୁଣି ଗାଡ଼ି କିଣିବାର ମୂଳ ଖର୍ଚ୍ଚ ତ ଅଲଗା ରହିଛି।
ଯଦି ଆମେ ବାର୍ଷିକ ହିସାବ କରିବା, ୨୩୪ ଜଣ ବିଧାୟକଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଏହି ମାସିକ ଭତ୍ତା ବାବଦରେ ବର୍ଷକୁ ପ୍ରାୟ ₹୨୮ କୋଟିରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ ହେବ। ଏହି ଟଙ୍କା କାହାର? ଏହା ସେହି ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର, ଯେଉଁମାନେ ବସ୍ ଭଡ଼ା ଦେବା ପାଇଁ କିମ୍ବା ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଔଷଧ କିଣିବା ପାଇଁ ଟିକସ ଭରୁଛନ୍ତି।
ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ନେଇ ଶାସକ ଦଳ ନିଜର ସଫେଇରେ କ’ଣ କହୁଛି?
ଶାସକ ଦଳର କହିବା କଥା ହେଉଛି— ସବୁ ବିଧାୟକ ଧନୀ ନୁହନ୍ତି। ଅନେକ ବିଧାୟକ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ସ୍ୱଚ୍ଛଳ ନୁହେଁ। ନିଜ ନିର୍ବାଚନମଣ୍ଡଳୀର ଦୁର୍ଗମ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯିବା, ସରକାରୀ ପ୍ରକଳ୍ପର ତଦାରଖ କରିବା ଏବଂ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ସମସ୍ୟା ବୁଝିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଗାଡ଼ିଟିଏ ନାହିଁ। ଅନ୍ୟ କାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର ନକରି ସେମାନେ ଯେପରି ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବେ କାମ କରିପାରିବେ, ସେଥିପାଇଁ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଛି।
ମାତ୍ର ବିରୋଧୀ ଦଳ ଏହି ଯୁକ୍ତିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଛନ୍ତି।
ବିରୋଧୀ ଦଳ ନେତା ଉଦୟନିଧି ଷ୍ଟାଲିନ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି ଯେ ଡିଏମକେ (DMK)ର ସମସ୍ତ ୫୯ ଜଣ ବିଧାୟକ ଏହି ମାଗଣା କାର୍ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ସିଧାସଳଖ ଅଭିଯୋଗ ଆଣିଛନ୍ତି ଯେ— ରାଜ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ଗମ୍ଭୀର ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟ ଦେଇ ଗତି କରୁଛି, ସେତେବେଳେ ଜନପ୍ରତିନିଧିମାନଙ୍କ ବିଳାସବ୍ୟସନ ପାଇଁ ରାଜକୋଷ ଉଜାଡ଼ିବା ଏକ ଅକ୍ଷମଣୀୟ ଅପରାଧ।
ରାଜନୈତିକ ବିଶ୍ଳେଷକ ଏବଂ ସାଧାରଣ ସମାଲୋଚକମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଉଛନ୍ତି— ଆଜି ଅଧିକାଂଶ ବିଧାୟକ କୋଟିପତି। ସେମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଗାଡ଼ିର କୌଣସି ଅଭାବ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଜନତାଙ୍କ ପାଣ୍ଠିକୁ ନେତାଙ୍କ ସୁବିଧାରେ ନଲଗାଇ ଜନକଲ୍ୟାଣକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବା ଉଚିତ।
ଏବେ ଆସନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ଚିନ୍ତାଜନକ ଦିଗ ଉପରକୁ— ତାମିଲନାଡୁର ପ୍ରକୃତ ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି।
୨୦୨୬-୨୭ ଆର୍ଥିକ ବର୍ଷର ଅନ୍ତରୀଣ ବଜେଟ୍ ଆକଳନ ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ସତ୍ୟ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିଛି, ତାହା ଶୁଣିଲେ ଆପଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯିବେ:
- ମୋଟ ବକେୟା ଋଣ: ତାମିଲନାଡୁ ସରକାରଙ୍କ ମୋଟ ବକେୟା ଋଣ ପରିମାଣ ଆଶା କରାଯାଉଛି ପ୍ରାୟ ₹୧୦.୭୧ ଲକ୍ଷ କୋଟି (କିମ୍ବା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସଂଶୋଧନକୁ ବାଦ୍ ଦେଲେ ₹୧୦.୬୨ ଲକ୍ଷ କୋଟି)।
- ଗୋଟିଏ ବର୍ଷରେ ଋଣ ଯୋଜନା: କେବଳ ୨୦୨୬-୨୭ ଆର୍ଥିକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ପ୍ରାୟ ₹୧.୭୯ ଲକ୍ଷ କୋଟି ଟଙ୍କାର ନୂଆ ଋଣ ନେବାକୁ ଯୋଜନା କରିଛନ୍ତି।
ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଋଣଗ୍ରସ୍ତ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ତାମିଲନାଡୁ ଆଗଧାଡ଼ିରେ ରହିଛି। ରାଜସ୍ୱ ଆୟର ଏକ ବଡ଼ ଅଂଶ କେବଳ ପୁରୁଣା ଋଣର ସୁଧ ସୁଝିବାରେ ଚାଲିଯାଉଛି। ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଔଷଧର ଅଭାବ, ସ୍କୁଲ୍ରେ ଶିକ୍ଷକ ନିଯୁକ୍ତିର ଅଭାବ, ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳରେ ରାସ୍ତାଘାଟର ଅବସ୍ଥା ବେହାଲ— ଏଭଳି ସ୍ଥିତିରେ ଲୋକଙ୍କ ଟଙ୍କାରେ ବିଧାୟକଙ୍କୁ କାର୍ ବାଣ୍ଟିବା କେଉଁ ଅର୍ଥନୀତିର ନିୟମ?
ଏଠାରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟର କଥା ନୁହେଁ, ଏହା ସମଗ୍ର ଦେଶର ରାଜନୈତିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ।
ଜନପ୍ରତିନିଧିମାନେ ସେବକ, ସେମାନେ ଶାସକ ନୁହନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଦରମା ମିଳୁଛି, ପେନସନ ମିଳୁଛି, ମାଗଣା ବିଜୁଳି, ଘର ଏବଂ ଚିକିତ୍ସା ସୁବିଧା ମିଳୁଛି। ତଥାପି ସେମାନଙ୍କ ଯାତାୟାତ ପାଇଁ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର ସରକାରୀ ଗାଡ଼ି ଓ ଭତ୍ତା କାହିଁକି?
ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ସାଧାରଣ ନାଗରିକ ପେଟ୍ରୋଲ୍ ଓ ଡିଜେଲ୍ ଉପରେ ଟିକସ ଦେଉଛି, ଜିଏସଟି (GST) ଦେଉଛି, ସେତେବେଳେ ସେ ଆଶା କରେ ଯେ ତାର ଟଙ୍କା ଭଲ ସ୍କୁଲ୍, ଉନ୍ନତ ଡାକ୍ତରଖାନା ଏବଂ ନିଯୁକ୍ତି ସୃଷ୍ଟିରେ ଲାଗିବ। କିନ୍ତୁ ସରକାର ଯଦି ଋଣ କରି ନେତାମାନଙ୍କ ସୁବିଧା ବଢ଼ାଇବାରେ ଲାଗିବେ, ତେବେ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ପାଇଁ କେବଳ ଋଣର ପାହାଡ଼ ହିଁ ଛାଡ଼ିଯିବେ। ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ଭଳି ଦେଶ ଯେତେବେଳେ ଏଭଳି ଅବୈଜ୍ଞାନିକ ଖର୍ଚ୍ଚ ଯୋଗୁଁ ଦେବାଳିଆ ହୋଇଗଲା, ସେଥିରୁ ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ମିଳିବା ଉଚିତ ଥିଲା।
ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ଜନସାଧାରଣ ହିଁ ହେଉଛନ୍ତି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି। ଜନତାଙ୍କ ନିରବତା ହିଁ ନେତାମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାକୁ ସାହସ ଦିଏ।
ଗୋଟିଏ ପଟେ ରାଜ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ୧୦ ଲକ୍ଷ କୋଟିରୁ ଅଧିକ ଟଙ୍କାର ଋଣ, ଆଉ ଅନ୍ୟପଟେ ବିଧାୟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାଗଣା କାର୍ ସହିତ ଲକ୍ଷେ ଟଙ୍କାର ମାସିକ ଭତ୍ତା। ଏହି ଫୈସଲାକୁ ଆପଣ ସମର୍ଥନ କରୁଛନ୍ତି ନା ବିରୋଧ? ବିଧାୟକମାନଙ୍କୁ ସତରେ କାର୍ ମିଳିବା ଦରକାର ନା ସେହି ଟଙ୍କା ରାଜ୍ୟର ବିକାଶରେ ଲାଗିବା ଉଚିତ?
