ଆମ ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି, ଆମ ହିନ୍ଦୁ ପୁରାଣ ଓ ଇତିହାସ ଗୋଟିଏ କଥା ସଦାବେଳେ ଶିଖାଇ ଆସିଛି— ‘ଅହଂକାରୀର ବିନାଶ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ’।
ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଛି, ତ୍ରିଭୁବନ ବିଜୟୀ ରାବଣ ପାଖରେ ଶକ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ ଓ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣର ଲଙ୍କା—ସବୁକିଛି ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ତା’ର ବିନାଶର କାରଣ ହେଲା, ସେଇଟି ହେଉଛି— ଅହଂକାର।
ସେହିପରି ଅସୀମ ବଳଶାଳୀ, ୧୦୦ ଭାଇଙ୍କର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କର ଅହଂକାର ମଧ୍ୟ ଶେଷରେ ଧୂଳିସାତ ହୋଇଗଲା। କାଳର କରାଳ ଚକ୍ରରେ କାହାର ବି ଅହଂକାର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହୋଇ ରହିନାହିଁ।
କିନ୍ତୁ ଆଜି ଆମ ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତିର ଯେଉଁ ଚିତ୍ର ଆମ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଛି, ତାହା ଦେଖିଲେ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି— ଆମର ଶାସକ ଦଳର ନେତା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପୁରାଣରୁ କିଛି ଶିକ୍ଷା ପାଇଛନ୍ତି ତ?
ବିଜେପିର ନେତାମାନେ ନିଜକୁ ବାରମ୍ବାର ‘ହିନ୍ଦୁତ୍ୱବାଦୀ’ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି। ହିନ୍ଦୁ ପରମ୍ପରା ଓ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରର ଦୁହାଇ ଦିଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବ ଜୀବନରେ, ଶାସନ ଗାଦିରେ ବସିବା ପରେ, ସେମାନଙ୍କ ଆଚରଣ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ପୌରାଣିକ ଶିକ୍ଷାର କୌଣସି ଛାପ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।
ନୂଆ କରି କ୍ଷମତା ପାଇବା ପରେ, କ୍ଷମତାର ନିଶାରେ ଏମାନେ ଯେପରି ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ତାହା ଆଜି ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚକିତ କରୁଛି।
ଆପଣ ଭାବୁଥିବେ ଏମାନେ ହୁଏତ ବୟସରେ କଞ୍ଚା, ଯୁବ ନେତା, ସେଥିପାଇଁ ହୁଏତ ଗରମ ରକ୍ତରେ ଭୁଲ୍ କରିପକାଉଛନ୍ତି? ନା! ଏମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଅଧିକାଂଶ ନେତା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀ ୬୦ ବର୍ଷ ବୟସ ଅତିକ୍ରମ କରିସାରିଲେଣି। ଜୀବନର ପ୍ରଚୁର ଅନୁଭବ ଥାଇ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଅକସ୍ମାତ୍ ମନ୍ତ୍ରୀ ପଦବୀ ମିଳିଯିବା ପରେ ଏମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ କ୍ଷମତାର ପିତ୍ତ ଚଢ଼ିଯାଇଛି।
ଏମାନଙ୍କ ହାବଭାବ ଦେଖିଲେ ଲାଗୁଛି, ସେମାନେ ଭାବିନେଇଛନ୍ତି କି ଏହି ମନ୍ତ୍ରୀ ପଦ, ଏହି କ୍ଷମତା ସବୁଦିନ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଯିବ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି— ଏହି ଅହଂକାର କ’ଣ କାଳ କାଳ ବଜାୟ ରହିବ?
ଚାଲନ୍ତୁ, ପ୍ରଥମେ କଥା ହେବା ଢେଙ୍କାନାଳର ବିଧାୟକ ତଥା ଅକସ୍ମାତ ରାଜ୍ୟର ଯୋଗାଣ ଓ ଖାଉଟି କଲ୍ୟାଣ ମନ୍ତ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପାତ୍ରଙ୍କ ବିଷୟରେ।
ନିକଟରେ ସାରା ଓଡ଼ିଶା ଦେଖିଲା, ମନ୍ତ୍ରୀ ମହାଶୟ କିପରି ସର୍ବସାଧାରଣରେ, କ୍ୟାମେରା ସାମ୍ନାରେ, ଦୁଇଜଣ ନିରୀହ ସରକାରୀ ଅଧିକାରୀଙ୍କୁ ଧମକାଉଛନ୍ତି। ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଫିସରଙ୍କୁ ଚେତାବନୀ ଦେଇ, ନିଜର ଆସୁରୀ ଶକ୍ତି ଓ ‘ପୁରୁଷ ପଣିଆ’ ଦେଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।
ମନ୍ତ୍ରୀ ମହାଶୟଙ୍କ ଏହି ବ୍ୟବହାରକୁ ଆଜି ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ, ସାଧାରଣ ନାଗରିକ ଏବଂ ପ୍ରଶାସନିକ ସେବାର ଅଫିସରମାନେ କଡ଼ା ଭାଷାରେ ନିନ୍ଦା କରୁଛନ୍ତି।
କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି—
ଯଦି ମନ୍ତ୍ରୀ ମହାଶୟଙ୍କ ପାଖରେ ଏତେ ଶକ୍ତି, ଏତେ ପୁରୁଷ ପଣିଆ ଓ ସାହସ ଅଛି, ତେବେ ସେ ନିଜ ବିଭାଗର ସଚିବ କିମ୍ବା ଉପରସ୍ତରର ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ଅଫିସରଙ୍କୁ କାହିଁକି ଧମକାଇ ପାରୁନାହାନ୍ତି?
ଯଦି ସେ ନିଜ ବିଭାଗର ନୀତି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ସଚିବଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ବାଟକୁ ଆଣିପାରନ୍ତେ, ତେବେ ଆଜି ରାଜ୍ୟରେ “ଖାଦ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ଯୋଜନା” କାଗଜପତ୍ରରେ ନ ରହି ପ୍ରକୃତ ଗରିବ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତା। ରାସନ୍ କାର୍ଡ ବାଣ୍ଟିବାରେ, ଚାଉଳ ଦୁର୍ନୀତିରେ ଯେଉଁ କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କାର ହେରଫେର ହେଉଛି, ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଦ ହୋଇପାରନ୍ତା।
କିନ୍ତୁ ନା! ବଡ଼ ଅଫିସରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କିଛି କହିବାର ସାହସ ସାଉଁଟି ନ ପାରି, ତଳତଳିଆ ଅଫିସରଙ୍କ ଉପରେ ଚିତ୍କାର କରି ନିଜର ଦବଦବା ଦେଖାଇବା କ’ଣ ଗୋଟିଏ ଜନସେବକର ଲକ୍ଷଣ?
ଆଉ ସବୁଠାରୁ ମଜାଦାର କଥା ହେଉଛି, ମନ୍ତ୍ରୀ ମହାଶୟ ଯେତେ ବଡ଼ ବଡ଼ କଥା କହି ନିଜକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ବି, ଓଡ଼ିଶାର ଜନସାଧାରଣ ତାଙ୍କୁ ଆଜି କେଉଁ ନାମରେ ଡାକୁଛନ୍ତି ତାହା ଆପଣମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି?
“ଆଳୁ ମନ୍ତ୍ରୀ!”
ଆଜି ସାଧାରଣ ଜନତା ତାଙ୍କୁ “ଆଳୁ ମନ୍ତ୍ରୀ” ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛନ୍ତି। କାରଣ ଯେତେବେଳେ ଓଡ଼ିଶାରେ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଗୋଟିଏ କିଲୋ ଆଳୁ ପାଇଁ ଛଟପଟ ହେଉଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଯୋଗାଣ ମନ୍ତ୍ରୀ ମହାଶୟ କ୍ୟାମେରା ସାମ୍ନାକୁ ଆସି ବାରମ୍ବାର ମିଛ ବକ୍ତବ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ, ଗଣମାଧ୍ୟମକୁ ବିଭ୍ରାନ୍ତ କରୁଥିଲେ।
ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କରିବା ବଦଳରେ କେବଳ କଥା କହି ଦିନ ଗଡ଼ାଉଥିଲେ। ଆଜି ସେହି ଆଳୁ ସଂକଟର ବିଫଳତା ତାଙ୍କ ପିଛା ଛାଡ଼ୁନାହିଁ, ଆଉ ସେ ନିଜର ଏହି ନିନ୍ଦନୀୟ ବ୍ୟବହାର ଦ୍ୱାରା ନିଜର ଅହଂକାରକୁ ପୋଷଣ କରୁଛନ୍ତି।
କେବଳ ଯୋଗାଣ ମନ୍ତ୍ରୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଏହି ତାଲିକାରେ ଅଛନ୍ତି ରାଜ୍ୟର ଉପମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଭାତୀ ପରିଡ଼ା।
ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ବିଧାୟକ ହୋଇ, ମହିଳା କୋଟାରେ ‘ବାଇଚାନ୍ସ’ ଉପମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଆସନରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭାତୀ ପରିଡ଼ାଙ୍କ ଗର୍ବ ଏବେ ଯେପରି ଆକାଶଛୁଆଁ ହୋଇଗଲାଣି। ଲୋକେ କହୁଛନ୍ତି, କ୍ଷମତା ମିଳିବା ପରଠାରୁ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଏବେ “ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛୁଇଁବା ପାଇଁ ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଳି” ବାକି ଅଛି।
ଆପଣମାନଙ୍କର ମନେଥିବ, କିଛିଦିନ ତଳେ ‘ପଖାଳ ଖିଆ’କୁ ନେଇ ଗୋଟିଏ ବିବାଦ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ସେହି ବିବାଦ ପରେ ଉପମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଯେପରି ଢଙ୍ଗରେ, ଯେଉଁ ଭାଷାରେ ବିବୃତି ଦେଲେ, ତାହା ଜଣେ ଜନପ୍ରତିନିଧିଙ୍କ ନମ୍ରତା ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଓ ଗର୍ବର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା।
ଏତିକିରେ କଥା ସରିନାହିଁ…
ଗତ ଦୁଇଦିନ ତଳେ ବାଲେଶ୍ୱରରେ ଯେତେବେଳେ ବନ୍ୟା ପରିସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ସେଠାରେ ସମୀକ୍ଷା ବୈଠକ ବେଳେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା, ତାହା ଗଣତନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲଜ୍ଜାଜନକ।
ଉପମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଭାତୀ ପରିଡ଼ା ନିଜକୁ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟର ‘ମହାରାଣୀ’ ବୋଲି ଭାବିନେଲେ। ସେ ନିଜେ ଉଚ୍ଚା ଆସନରେ, ଚେୟାରରେ ବସିଲେ ଏବଂ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଚତୁର୍ଥ ସ୍ତମ୍ଭ କୁହାଯାଉଥିବା ସାମ୍ବାଦିକମାନଙ୍କୁ ତଳେ ଭୂଇଁରେ ବସାଇ ନିଜର ବକ୍ତବ୍ୟ ରଖିଲେ!
ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ! ଗଣମାଧ୍ୟମର ପ୍ରତିନିଧିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଲୋକଙ୍କ ସମସ୍ୟା, ବନ୍ୟା ଦୁର୍ଗତଙ୍କ ଦୁଃଖକଷ୍ଟ ସରକାରଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଇବାକୁ ଦିନରାତି ଏକ କରିଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପାଦ ତଳେ, ତଳେ ବସାଇ ବ୍ରିଟିଶ ଜମିଦାରଙ୍କ ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରାଗଲା!
ସମୀକ୍ଷା ନାଁରେ ଏହିଭଳି ଅହମିକା ପ୍ରଦର୍ଶନକୁ ନେଇ ଆଜି ଚାରିଆଡ଼େ ‘ଛି-ଛି’ ହେଉଛି। ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି— ଏହା କ’ଣ ଜନତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଛା ହୋଇଥିବା ସରକାର, ନା କୌଣସି ରାଜା-ରାଜୁଡ଼ା ସମୟର ଶାସନ?
ସବୁଠାରୁ ଦୁଃଖର କଥା ହେଉଛି, ଚଳିତ ବର୍ଷର ବନ୍ୟା ବିଜେପି ନେତା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସୁଯୋଗ ଆଣିଦେଇଥିଲା।
ଏହି ସୁଯୋଗ ଥିଲା— ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାର, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ବୁଝିବାର, ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟଦକ୍ଷତା ପ୍ରମାଣ କରିବାର।
କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କ’ଣ କଲେ?
ବନ୍ୟା ବିପନ୍ନ ଲୋକ ଯେତେବେଳେ ଘରଦ୍ୱାର ହରାଇ, ଛାତ ଉପରେ, ବନ୍ଧ ଉପରେ ଭୋକଉପାସରେ ଦିନ କାଟୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଆମର ଏହି ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ନେତାମାନେ ଉଦ୍ଧାରକାରୀ ଡଙ୍ଗାରେ (Rescue Boats) ବସି “ବନ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟଟନ” (Flood Tourism) କରୁଥିବାର ଚିତ୍ର ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା!
ଲୋକଙ୍କୁ ରିଲିଫ୍ ଦେବା, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନକୁ ନେବା ଯେଉଁ ଡଙ୍ଗାର ପ୍ରାଥମିକ କାମ ଥିଲା, ସେହି ଡଙ୍ଗାରେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜର ଫୋଟୋସୁଟ୍ କରୁଥିଲେ। କ୍ୟାମେରା ଆଗରେ ହସି ହସି ପୋଜ୍ ଦେଉଥିଲେ।
ଲୋକଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହ ଏମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପବ୍ଲିସିଟିର ମାଧ୍ୟମ ପାଲଟିଗଲା।
କ୍ଷମତା ସବୁଦିନ ପାଇଁ କାହାରି ପାଖରେ ରହେନାହିଁ। ରାଜନୀତିରେ ଜନତା ହେଉଛନ୍ତି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ। ଆଜି ଯେଉଁ ଜନତା ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ବସାଇ ଶାସନ ଗାଦିରେ ବସାଇଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ଅହଂକାର, ଏହି ଅପମାନକୁ ସେମାନେ ସହିବେ ନାହିଁ। କାଲି ସେହି ଜନତା ଆପଣଙ୍କୁ ଗାଦିରୁ ଓହଳାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ସମୟ ନେବେନାହିଁ।
୬୦ ବର୍ଷ ବୟସ ଅତିକ୍ରମ କରିସାରିଥିବା ଏହି ନେତାମାନଙ୍କୁ ଆମର ଗୋଟିଏ ବାର୍ତ୍ତା— ଅହଂକାର ଛାଡ଼ନ୍ତୁ, ସେବା ମନୋଭାବ ଆପଣାନ୍ତୁ। ହିନ୍ଦୁତ୍ୱ ଓ ପୁରାଣର କଥା କେବଳ ଭାଷଣରେ ନୁହେଁ, ନିଜ ବ୍ୟବହାରରେ ଦେଖାନ୍ତୁ। କାରଣ ସମୟ ବଡ଼ ବଳବାନ୍, ଆଉ ସମୟର ଚକ୍ର ଯେତେବେଳେ ବୁଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଅହଂକାରୀଙ୍କ ନାମ ନିଶାନ ମିଳିନଥାଏ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/lion-on-the-throne/
