ପାକିସ୍ତାନର ଅର୍ଥନୀତି କେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି? ସେମାନଙ୍କ ଦେଶରେ ଖାଦ୍ୟ ତେଲ, ଅଟା, ଏବଂ ବିଜୁଳି ବିଲ୍ ପାଇଁ ସାଧାରଣ ଜନତା ତ୍ରାହି ତ୍ରାହି ଡାକୁଛନ୍ତି। ବିଦେଶୀ ମୁଦ୍ରା ଭଣ୍ଡାର ଶୂନ୍ୟ ହେବାକୁ ବସିଲାଣି। ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ମୁଦ୍ରା ପାଣ୍ଠି ବା IMFର କରଜରେ ପାକିସ୍ତାନର ବେକ ଚିପି ହୋଇଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା କ’ଣ ଜାଣିଛନ୍ତି? ଯେଉଁ ଦେଶରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୁଇ ଓଳି ଖାଇବାକୁ ମିଳୁନି, ସେହି ଦେଶର ସରକାର ଏବଂ ସେନା କୋଟି କୋଟି, ଅରବ ଅରବ ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ବିଦେଶରୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର କିଣିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି!
ପ୍ରଶ୍ନ ଆସୁଛି—ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ? ପାକିସ୍ତାନ ପାଖରେ ଯଦି ନିଜର ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ପଇସା ନାହିଁ, ତେବେ ଏତେ ବଡ଼ ପରିମାଣର ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର କେଉଁଠୁ ଆସୁଛି? ଏହାର ପଛରେ ଅଛି ଏକ ବଡ଼ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର। ଚୀନ୍ ଏବଂ ତୁର୍କୀ ସହିତ ମିଶି ପାକିସ୍ତାନ ଭାରତ ବିରୋଧରେ କେଉଁ ଖେଳ ଖେଳୁଛି?

ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଦେଶ ଆର୍ଥିକ ଭାବରେ ଦେବାଳିଆ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ନିଜ ନାଗରିକଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଶିକ୍ଷା, ଏବଂ ଭିତ୍ତିଭୂମି ଉପରେ ଖର୍ଚ୍ଚ କାଟ୍ କରେ। କିନ୍ତୁ ପାକିସ୍ତାନର କାହାଣୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା। ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନା ଏବଂ ସେଠାକାର ରାଜନେତାମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ ସେମାନଙ୍କର ଅର୍ଥନୀତି ଯେକୌଣସି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭୁଶୁଡ଼ି ପାରେ। ତଥାପି ସେମାନେ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ବଜେଟ୍ କମାଉନାହାନ୍ତି, ବରଂ ବଢ଼ାଉଛନ୍ତି।
ଏହାର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ହେଉଛି—ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ କେବଳ ଏବଂ କେବଳ ଭାରତ ବିରୋଧରେ ଘୃଣା ପ୍ରଚାର ଏବଂ ଆତଙ୍କବାଦ ଉପରେ ତିଷ୍ଠି ରହିଛି। ଯଦି ସେମାନେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ବିକାଶ କଥା କହିବେ, ତେବେ ସେନା ସେଠାରେ ନିଜର ପ୍ରଭାବ ହରାଇବ। ତେଣୁ, ଜନସାଧାରଣ ଭୋକରେ ରୁହନ୍ତୁ ପଛେ, ସେନାକୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଦରକାର। କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ଏତେ ଟଙ୍କା ଆସୁଛି କୋଉଠୁ? ପାକିସ୍ତାନ ନିଜ ପକେଟରୁ ତ କିଣୁନାହିଁ। ଏହା ପଛରେ ରହିଛି ଚୀନ୍ର ଋଣ ଜାଲ ଏବଂ ତୁର୍କୀର ଭୂ-ରାଜନୈତିକ ମହତ୍ତ୍ୱାକାଂକ୍ଷା।
ଚୀନ୍ କେବେ ବି କାହାର ବନ୍ଧୁ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ଚୀନ୍ ର ନୀତି ହେଉଛି ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ କରଜ ଜାଲରେ ଫଶାଇ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱକୁ କବଜା କରିବା। ପାକିସ୍ତାନ ଆଜି ଚୀନର ହାତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଧକ ହୋଇରହିଛି। ଆପଣମାନେ CPEC (China-Pakistan Economic Corridor) ବିଷୟରେ ଶୁଣିଥିବେ। ଏହା ନାଁରେ ମାତ୍ର ଆର୍ଥିକ କରିଡର, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ ଏହା ପାକିସ୍ତାନକୁ ଚୀନର ଏକ ସାମରିକ ଘାଟିରେ ପରିଣତ କରିବାର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର। ପାକିସ୍ତାନ ଯେତେବେଳେ ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟରେ ପଡ଼େ, ଚୀନ୍ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଆଉ ଏକ ନୂଆ ଋଣ ଧରାଇଦିଏ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଟଙ୍କା ପାକିସ୍ତାନର ଜନତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ ନାହିଁ; ବରଂ ସେହି ଟଙ୍କା ଚୀନ୍ରୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର, ଫାଇଟର ଜେଟ୍, ଡ୍ରୋନ୍, ଏବଂ ମିସାଇଲ୍ କିଣିବାରେ ପୁଣି ଚୀନ୍ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକ ପାକିସ୍ତାନ ମାଧ୍ୟମରେ ଫେରିଯାଏ!
F16 ବା ଚୀନ୍ର JF-17 ଥଣ୍ଡର ଫାଇଟର ଜେଟ୍, ତଥା ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଡ୍ରୋନ୍ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି—ଏ ସବୁ ପାକିସ୍ତାନକୁ ମାଗଣାରେ ମିଳୁନି। ଏହା ବଦଳରେ ପାକିସ୍ତାନ ନିଜର ବନ୍ଦର, ନିଜର ଜମି ଏବଂ ନିଜର ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱକୁ ଚୀନ୍ ହାତରେ ତିଳେତିଳେ ବିକ୍ରି କରିଦେଉଛି।
କେବଳ ଚୀନ୍ ନୁହେଁ, ଏହି ଖେଳରେ ଆଉ ଏକ ନୂତନ ଖେଳାଳି ସାମିଲ ହୋଇଛି—ତାହା ହେଉଛି ତୁର୍କୀ। ତୁର୍କୀର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଏର୍ଦୋଗନ ନିଜକୁ ମୁସଲିମ୍ ଜଗତର ନୂତନ ମସିହା ବା ଖଲିଫା ଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ତେଣୁ ସେ କାଶ୍ମୀର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଭାରତ ବିରୋଧରେ ବିଷୋଦଗାର କରିବାକୁ କେବେବି ପଛାନ୍ତି ନାହିଁ।
ତୁର୍କୀ ନିଜର ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଉତ୍ପାଦ, ବିଶେଷ କରି ସାମରିକ ଡ୍ରୋନ୍ (ଯେପରିକି Bayraktar ଡ୍ରୋନ୍) ଏବଂ ସାମଗ୍ରୀ ପାକିସ୍ତାନକୁ ଯୋଗାଇବାରେ ଲାଗିଛି। ପାକିସ୍ତାନ ଏବଂ ତୁର୍କୀ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ପ୍ରତିରକ୍ଷା ବୁଝାମଣା କେବଳ ଦୁଇ ଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ନାହିଁ; ଏହା ପଛରେ ଭାରତକୁ ଘେରିବାର ଏକ ବଡ଼ ରଣନୀତି ରହିଛି।
କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ବିଡ଼ମ୍ବନା ଦେଖନ୍ତୁ। ତୁର୍କୀ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତର ଆର୍ଥିକ ମୁଦ୍ରାସ୍ଫୀତି ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ଅସ୍ଥିରତା ଦେଇ ଗତି କରୁଛି। ତା’ର ନିଜ ମୁଦ୍ରା ‘ଲିରା’ର ମୂଲ୍ୟ ଦିନକୁ ଦିନ ଖସୁଛି। ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ଯେଉଁ ଦେଶ ନିଜେ ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟରେ ଅଛି, ସେ ପାକିସ୍ତାନକୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର କାହିଁକି ଦେଉଛି? କାରଣ ଏହା ବ୍ୟବସାୟ ସାଙ୍ଗରେ ଏକ ‘ରାଜନୈତିକ ଏଜେଣ୍ଡା’ ମଧ୍ୟ ଅଟେ। ତୁର୍କୀ ଚାହେଁ ଏସିଆ ମହାଦେଶରେ ନିଜର ପ୍ରଭାବ ବିସ୍ତାର କରିବା ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନର ଦୁର୍ବଳତାର ସୁଯୋଗ ନେଇ ନିଜର ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଶିଳ୍ପକୁ ବଜାର ଯୋଗାଇବା।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ପାକିସ୍ତାନ, ଚୀନ୍ ଏବଂ ତୁର୍କୀର ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ବୃଦ୍ଧି ଭାରତ ପାଇଁ କେତେ ଚିନ୍ତାଜନକ? ଆମକୁ ବାସ୍ତବବାଦୀ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଭାରତୀୟ ସେନା ଏବଂ ଆମର ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଗବେଷଣା ସଂସ୍ଥା ଏହି ସବୁ ପରିସ୍ଥିତି ଉପରେ କଡ଼ା ନଜର ରଖିଛି। ଆଜିର ଭାରତ ୧୯୬୨ ର ଭାରତ ନୁହେଁ। ଆଜି ଆମ ପାଖରେ ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପ୍ରଣାଳୀ ଅଛି। ଆମେ ବ୍ରହ୍ମୋସ୍ ମିସାଇଲ୍ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସ୍ୱଦେଶୀ ତେଜସ୍ ଫାଇଟର ଜେଟ୍ ଏବଂ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ରାଡାର୍ ସିଷ୍ଟମ୍ ତିଆରି କରୁଛୁ।
କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅର୍ଥ ଏହା ନୁହେଁ ଯେ ଆମେ ସତର୍କତା ହରାଇବା। ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଟି ଶତ୍ରୁଭାବାପନ୍ନ ପଡ଼ୋଶୀ (ଚୀନ୍ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନ) ଏବଂ ବାହାରର ଜଣେ ମହତ୍ତ୍ୱାକାଂକ୍ଷୀ ଦେଶ (ତୁର୍କୀ) ମିଶି ଭାରତ ବିରୋଧରେ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଆମର ସାମରିକ ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ଦ୍ୱିଗୁଣିତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ପାକିସ୍ତାନ ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଥନୈତିକ ଦିଗରୁ ଭୁଶୁଡ଼ି ଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ଶାସକମାନେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଅସନ୍ତୋଷକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଭାରତ ବିରୋଧରେ କୌଣସି ନା କୌଣସି ଦୁଃସାହସିକ ପଦକ୍ଷେପ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ୧୯୬୫ ଏବଂ ୧୯୯୮ ରେ ମଧ୍ୟ ଏହାହିଁ ହୋଇଥିଲା। ତେଣୁ, ପାକିସ୍ତାନର ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର କ୍ରୟ କେବଳ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଭାରତୀୟ ସୀମାରେ ଅସ୍ଥିରତା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର।
ଆମକୁ ଗୋଟିଏ କଥା ବୁଝିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯେତେ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର କିଣିଲେ ବି, ଯେତେ ଡ୍ରୋନ୍ କିଣିଲେ ବି, ସୈନିକଙ୍କ ମନୋବଳ ଯଦି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥାଏ, ତେବେ ସେ ଅସ୍ତ୍ର କୌଣସି କାମରେ ଆସେନାହିଁ। ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନାର ମନୋବଳ ଆଜି ସବୁଠାରୁ ତଳସ୍ତରରେ ଅଛି। ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ଦେଶର ବଲୁଚିସ୍ତାନ, ଖାଇବର ପାଖତୁନଖ୍ୱା ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନୀ ତାଲିବାନ ସହିତ ନିଜ ଭିତରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଛି।
ଯେଉଁ ଦେଶ ନିଜ ଦେଶ ଭିତରେ ନିଜ ନାଗରିକଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁନି, ସେ ଦେଶ ବାହାରେ କ’ଣ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିବ? କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅର୍ଥ ଏହା ନୁହେଁ ଯେ ସେମାନେ କୌଣସି ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆକ୍ରମଣ କରିବେ ନାହିଁ। ଆମର ଗୁଇନ୍ଦା ଏଜେନ୍ସି ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା ବାହିନୀକୁ ୨୪ ଘଣ୍ଟା ସତର୍କ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଭାରତ ବର୍ତ୍ତମାନ କେବଳ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ନୀତିରେ ସୀମିତ ନାହିଁ, ବରଂ ଆମେ ଆବଶ୍ୟକ ପଡ଼ିଲେ ଶତ୍ରୁଘର ଭିତରେ ପଶି ମାଡ଼ ମାରିବାର କ୍ଷମତା ରଖୁଛୁ—ଯାହା ଆମେ ସର୍ଜିକାଲ୍ ଷ୍ଟ୍ରାଇକ୍ ଏବଂ ଏୟାର୍ ଷ୍ଟ୍ରାଇକ୍ ଜରିଆରେ ପ୍ରମାଣିତ କରିସାରିଛୁ।
ପାକିସ୍ତାନ, ଚୀନ୍ ଏବଂ ତୁର୍କୀର ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ମେଣ୍ଟ ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଚେତାବନୀ ଅଟେ। ଆମକୁ ଆମର ପ୍ରତିରକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆହୁରି ଅଧିକ ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଆମକୁ କେବଳ ବିଦେଶୀ ଅସ୍ତ୍ର ଉପରେ ନିର୍ଭର ନ କରି ନିଜର ଦେଶୀ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଉତ୍ପାଦନକୁ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ବଢ଼ାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ପାକିସ୍ତାନ ଯେତେବେଳେ କରଜରେ ବୁଡ଼ି କରଜ କରି ଅସ୍ତ୍ର କିଣୁଛି, ସେ ନିଜର ବିନାଶର ବାଟ ନିଜେ ପରିଷ୍କାର କରୁଛି। କାରଣ ଅସ୍ତ୍ର କେବେବି ପେଟ ଭରିପାରିବ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଅର୍ଥନୀତିକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିବ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦେଶ ନିଜ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଭୋକକୁ ଅଣଦେଖା କରି କେବଳ ବନ୍ଧୁକ କିଣେ, ସେ ଦେଶର ଇତିହାସ କେବେବି ଭଲ ହୋଇନି।
also read
UP Elections II ୟୁପି ନିର୍ବାଚନ – କଂଗ୍ରେସକୁ ୪୦ ସିଟ ଦେବାକୁ ରାଜି ନୁହେଁ ସମାଜବାଦୀ ପାର୍ଟି
https://purvapaksa.com/up-elections-2/


