ଯେଉଁ ନଗରୀକୁ ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା, ଶାସନିକ ଦକ୍ଷତା ଓ ଆଧୁନିକତାର ପ୍ରତୀକ ବୋଲି ଧରାଯାଏ, ସେଇ ଦିଲ୍ଲୀ ଆଜି ଗୋଟିଏ ନୀରବ କିନ୍ତୁ ଭୟାବହ ସଙ୍କଟର ସମ୍ମୁଖୀନ, ତାହା ହେଲା ନିଖୋଜ ମାନବଙ୍କ ସଙ୍କଟ। ଏହା କେବଳ ଅପରାଧିକ ସଂଖ୍ୟା ନୁହେଁ; ଏହା ହେଉଛି ରାଜ୍ୟ, ସମାଜ ଓ ପ୍ରଶାସନର ସାମୂହିକ ବିଫଳତାର ଆଇନା।
୨୦୨୬ ମସିହାର ପ୍ରଥମ ୧୫ ଦିନର ସଂଖ୍ୟା ଦେଖିଲେ ମୁଣ୍ଡ ବୁଲାଇ ଦେବ। କେବଳ ଦୁଇ ସପ୍ତାହରେ ୮୦୭ ଜଣ ଲୋକ ଦିଲ୍ଲୀରୁ ନିଖୋଜ—ହାରାହାରି ଦିନକୁ ୫୪ ଜଣ। ଏହି ସଂଖ୍ୟା କାଗଜରେ ମାତ୍ର ଅଙ୍କ ନୁହେଁ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଖ୍ୟା ପଛରେ ଗୋଟିଏ ପରିବାର, ଗୋଟିଏ ଅପେକ୍ଷା, ଗୋଟିଏ ଅନିଶ୍ଚିତ ଭବିଷ୍ୟତ ଲୁଚିଥାଏ।
ଏହି ସଂଖ୍ୟାର ସବୁଠାରୁ ଭୟାବହ ଦିଗ ହେଉଛି—ନିଖୋଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହିଳା ଓ ଶିଶୁଙ୍କ ଅଧିକ ରହିଛି। ୮୦୭ ଜଣ ମଧ୍ୟରୁ ୫୦୯ ଜଣ ମହିଳା ଓ ଝିଅ। ଏହା କ’ଣ ଦର୍ଶାଏ? ରାଜଧାନୀରେ ମହିଳା ସୁରକ୍ଷା ନେଇ ଯେତେ ସ୍ଲୋଗାନ, ଯେତେ ଯୋଜନା, ସେସବୁ କ’ଣ କାଗଜକଲମରେ ଅଟକି ରହିଗଲା? ଶିଶୁ ଓ କିଶୋରମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ତ ଆଉ ଅଧିକ ଆତଙ୍କଜନକ। ପ୍ରଥମ ୧୫ ଦିନରେ ୧୯୧ ଜଣ ନାବାଳକ ନିଖୋଜ—ଯାହାର ମଧ୍ୟରୁ ୧୪୬ ଜଣ ଝିଅ। ଏହି ତଥ୍ୟ ମାନବ ଚାଲାଣ, ଯୌନ ଶୋଷଣ, ବଳପୂର୍ବକ ଶ୍ରମ ଭଳି ଅନ୍ଧକାର ଅପରାଧର ସନ୍ଦେହକୁ ଆହୁରି ଗଭୀର କରୁଛି।
‘ଖୋଜାଯାଇଛି’ ଓ ‘ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଳିନାହାଁନ୍ତି’ ବୋଲି ପୋଲିସ ତଥ୍ୟ କହୁଛି—୮୦୭ ମଧ୍ୟରୁ ୨୩୫ ଜଣଙ୍କୁ ଖୋଜିବାରେ ସଫଳତା ମିଳିଛି, କିନ୍ତୁ ୫୭୨ ଜଣଙ୍କ ସନ୍ଧାନ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଇନାହାଁନ୍ତି। ଅର୍ଥାତ୍, ପ୍ରାୟ ୭୦ ପ୍ରତିଶତ ମାମଲା ଏବେ ବି ଅନ୍ଧକାରରେ। ନିଖୋଜ ନାବାଳକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରିସ୍ଥିତି ଆହୁରି ଭୟଙ୍କର। ପ୍ରାୟ ୭୧ ପ୍ରତିଶତ କିଶୋର-କିଶୋରୀ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଳିନାହାଁନ୍ତି। ୮ ରୁ ୧୨ ବର୍ଷ ବୟସର ପିଲା, ଏବଂ ୮ ବର୍ଷରୁ କମ୍ ଶିଶୁ—ଏମାନେ କିପରି, କେଉଁଠି ହଜିଗଲେ? ଏହା କେବଳ ପ୍ରଶାସନିକ ବିଫଳତା ନୁହେଁ; ଏହା ଗୋଟିଏ ସମାଜିକ ଅପରାଧ।
ଅନେକ ସମୟରେ ଧାରଣା ଥାଏ ଯେ ନିଖୋଜ ମାମଲା ମୁଖ୍ୟତଃ ଶିଶୁ ଓ ମହିଳାଙ୍କ ସହ ଜଡ଼ିୀତ। କିନ୍ତୁ ତଥ୍ୟ କହୁଛି—ଜାନୁଆରୀର ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧରେ ୬୧୬ ଜଣ ବୟସ୍କ ନିଖୋଜ। ତା’ମଧ୍ୟରୁ ୪୩୫ ଜଣଙ୍କ ସନ୍ଧାନ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଳିନାହିଁ। ଏହା ଦର୍ଶାଏ ଯେ ସହରର ଅର୍ଥନୈତିକ, ସାମାଜିକ ଓ ଅପରାଧିକ ଚାପ ସାଧାରଣ ଜୀବନକୁ କେତେ ଅସୁରକ୍ଷିତ କରିଦେଇଛି।
୨୦୨୫ ମସିହାରେ ମାତ୍ର ୨୪,୫୦୮ ଜଣ ନିଖୋଜ—ଯାହାରୁ ୧୪,୮୭୦ ଜଣ ମହିଳା। ୯,୦୮୭ ମାମଲା ଅସମାପ୍ତ ରହିଗଲା। ଦଶନ୍ଧି (୨୦୧୬-୨୦୨୬) ସଂଖ୍ୟା ତ ଆଉ ଅଧିକ ଭୟାବହ—୨,୩୨,୭୩୭ ଜଣ ନିଖୋଜ, ପ୍ରାୟ ୫୨,୦୦୦ ମାମଲା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନିରାକୃତ। ନିଖୋଜ ମାମଲାକୁ କେବଳ ‘ପୋଲିସ ମାମଲା’ ବୋଲି ଦେଖିଲେ ସମସ୍ୟାର ମୂଳକୁ ଛୁଇଁହେବ ନାହିଁ। ଏହାର ପଛରେ ଅଛି—
• ଦ୍ରୁତ ସହରୀକରଣ ଓ ପ୍ରବାସୀ ଶ୍ରମିକ ସମସ୍ୟା
• ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ନିର୍ବାହ ଚାପ ଓ ଚାକିରି ଅଭାବ
• ମାନବ ପାଚାର ନେଟୱର୍କ
• ପାରିବାରିକ ସଙ୍କଟ, ମାନସିକ ଚାପ
• ଦୁର୍ବଳ ତଦନ୍ତ ଓ ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ପୁନର୍ବାସ
ଏହି ସଙ୍କଟର ସମାଧାନ ପାଇଁ କେବଳ ଅଧିକ ପୋଲିସ କିମ୍ବା ସିସିଟିଭି ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ଆବଶ୍ୟକ—
• ନିଖୋଜ ମାମଲା ପାଇଁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ସମୟବଦ୍ଧ ତଦନ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା
• ମହିଳା ଓ ଶିଶୁ ସୁରକ୍ଷାକୁ କାଗଜରୁ ବାସ୍ତବକୁ ନେବା
• ମାନବ ପାଚାର ବିରୋଧରେ କଠୋର ଆଇନୀ କାର୍ଯ୍ୟ
• ସମାଜ ଓ ମାଧ୍ୟମର ସକ୍ରିୟ ଭୂମିକା
ଦିଲ୍ଲୀର ନିଖୋଜ ସଙ୍କଟ କେବଳ ରାଜଧାନୀର ସମସ୍ୟା ନୁହେଁ—ଏହା ସମଗ୍ର ଦେଶର ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି। ଯେ ଦେଶ ନିଜ ଶିଶୁ, ମହିଳା ଓ ସାଧାରଣ ନାଗରିକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇପାରେନାହିଁ, ସେ ଦେଶର ଉନ୍ନତି କାଗଜରେ ଥାଇପାରେ, ମାନବିକତାରେ ନୁହେଁ।
ଏହା ସମୟ—ନୀରବ ରହିବା ନୁହେଁ, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର; ସଂଖ୍ୟା ଦେଖି ଭୁଲିଯିବା ନୁହେଁ, ଦାୟିତ୍ୱ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବାର। କାରଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଖୋଜ ମାନବ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରୁଛି—ଆମେ କେତେ ମାନବିକ?
also read https://purvapaksa.com/samsung-galaxy-f70e/
https://purvapaksa.com/samsung-galaxy-f70e/
