ଆଜି ଏମିତି ଏକ ପ୍ରସଙ୍ଗ, ଯାହା ଓଡ଼ିଶାର ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଚାଷୀ ପରିବାରର ପେଟ, ସେମାନଙ୍କ ଝାଳ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ସହ ସିଧାସଳଖ ଯୋଡ଼ି ହୋଇ ରହିଛି।
ଗତ ସାଧାରଣ ନିର୍ବାଚନ ବେଳେ ଗୋଟିଏ କଥା ବାରମ୍ବାର କୁହାଯାଉଥିଲା— “ଡବଲ ଇଞ୍ଜିନ ସରକାର।” ଦିଲ୍ଲୀରେ ବି ବିଜେପି, ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ବି ବିଜେପି। କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ ଓଡ଼ିଶାରେ ଡବଲ ଇଞ୍ଜିନ ସରକାର ଆସିଲେ କାଳେ ଓଡ଼ିଶାର ସବୁ ସମସ୍ୟା ଗୋଟିଏ ଝଟକାରେ ଦୂର ହୋଇଯିବ, ଦିଲ୍ଲୀରୁ ସବୁ ସୁବିଧା ସୁଅ ଛୁଟିବ, ଆଉ ଚାଷୀ ହସିବ।
କିନ୍ତୁ ସରକାର ଗଠନର ମାତ୍ର କିଛି ମାସ ନପୁରୁଣୁ ଆଜି ସେହି ଡବଲ ଇଞ୍ଜିନର ଚିତ୍ର କ’ଣ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଛି?
ଖୋଦ୍ ରାଜ୍ୟ ଯୋଗାଣ ମନ୍ତ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପାତ୍ର ଏକ ସର୍ବସାଧାରଣ ମଞ୍ଚରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଶୁଣିଲେ ଯେକୌଣସି ସଚେତନ ନାଗରିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯିବେ। ମନ୍ତ୍ରୀ କହୁଛନ୍ତି— କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଥିବା ଏଫ୍ସିଆଇ ବା ‘ଭାରତୀୟ ଖାଦ୍ୟ ନିଗମ’ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରତି ପାତରଅନ୍ତର କରୁଛି! ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତି ଏଫ୍ସିଆଇ ର ଯେଉଁ ଦରଦ ଅଛି, ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରତି ସେହି ଦରଦ ନାହିଁ। ଏଫ୍ସିଆଇ ଆମକୁ ଧପ୍ପା ଦେଉଛି, ଠକୁଛି! ଆଉ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଚାଞ୍ଚଲ୍ୟକର କଥା ହେଲା— ମନ୍ତ୍ରୀ ସଙ୍କେତ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ, ଆଗାମୀ ଖରିଫ୍ ଋତୁରେ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ସବୁ ଚାଷୀଙ୍କ ଠାରୁ ସବୁ ଧାନ କିଣିବା ସ୍ଥିତିରେ ନାହାନ୍ତି!
ଭାବନ୍ତୁ ତ ଥରେ— ଯେଉଁ ସରକାର ୩୧୦୦ ଟଙ୍କା କ୍ୱିଣ୍ଟାଲ ପ୍ରତି ଧାନର ଦର ଦେବେ ବୋଲି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ କ୍ଷମତାକୁ ଆସିଲେ, ସେହି ସରକାରର ମନ୍ତ୍ରୀ ଆଜି ସର୍ବସାଧାରଣରେ ଅସହାୟତା ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି କାହିଁକି? ଏଫ୍ସିଆଇ ସତରେ କ’ଣ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଅଣଦେଖା କରୁଛି? ନା ଏହା ପଛରେ ରହିଛି ସରକାରଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ବୋଝ ଏବଂ ପ୍ରଶାସନିକ ଦୁର୍ବଳତା?
ଘଟଣାଟି ଘଟିଛି ରାଜ୍ୟ ଯୋଗାଣ ନିଗମର ୪୫ତମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦିବସ ଉତ୍ସବରେ।
ସେହି ସଭାରେ କେବଳ ସାଧାରଣ ଲୋକ ନଥିଲେ। ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ରାଜ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଯୋଗାଣ ବିଭାଗର ବଡ଼ ବଡ଼ ଅଧିକାରୀ, ଆଇଏଏସ୍ ଅଫିସର ଏବଂ ଖୋଦ୍ ଭାରତୀୟ ଖାଦ୍ୟ ନିଗମ (ଏଫ୍ସିଆଇ) ର ବରିଷ୍ଠ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷ।
ସେହି ମଞ୍ଚରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ଯୋଗାଣ ମନ୍ତ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପାତ୍ର ଯେଉଁ ଭାଷଣ ଦେଲେ, ତାହା କୌଣସି ବିରୋଧୀ ଦଳ ନେତାଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ ନଥିଲା, ତାହା ଥିଲା ଶାସକ ଦଳର ଜଣେ କ୍ୟାବିନେଟ୍ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କୋହଭରା ଆତ୍ମସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି।
ମନ୍ତ୍ରୀ ସିଧାସଳଖ ଅଭିଯୋଗ ଆଣିଲେ ଯେ— ଏଫ୍ସିଆଇ ଓଡ଼ିଶାରୁ ଆବଶ୍ୟକ ପରିମାଣର ଚାଉଳ ଉଠାଉ ନାହିଁ। ମନ୍ତ୍ରୀ ବ୍ୟବହାର କଲେ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ— ‘ଧପ୍ପା’! ସେ କହିଲେ, ଏଫ୍ସିଆଇ ଆମକୁ ଧପ୍ପା ଦେଉଛି।
ନ୍ୟୁଜ୍ ରୁମ୍ ଭାଷାରେ ‘ଧପ୍ପା’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ବୁଝିବାକୁ ବେଶୀ କଷ୍ଟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବନି। ସହଜ ଭାଷାରେ ଏହା ହେଉଛି ଚିଟିଂ ବା ପ୍ରତାରଣା। ଜଣେ କ୍ୟାବିନେଟ୍ ମନ୍ତ୍ରୀ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ନିଗମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ‘ଠକାମି’ ଓ ‘ପାତରଅନ୍ତର’ର ଅଭିଯୋଗ ଆଣୁଛନ୍ତି।
ମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି ଯେ, ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟରୁ ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଚାଉଳ ଉଠାଯାଉଛି, ଓଡ଼ିଶା ବେଳକୁ ଏଫ୍ସିଆଇ ର ହାତ କାହିଁକି ବାନ୍ଧି ହୋଇଯାଉଛି? ଓଡ଼ିଶାର କୋଟା ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଏଫ୍ସିଆଇ ଚାଉଳ ନେବାକୁ ମନା କରୁଛି ବା ମନ୍ଥର ଗତିରେ ଉଠାଉଛି। ଫଳରେ ମିଲର୍ସମାନଙ୍କ ଗୋଦାମରେ ଚାଉଳ ଜମା ହୋଇ ରହୁଛି, ଆଉ ତାର ଚାପ ସିଧାସଳଖ ମଣ୍ଡି ଏବଂ ଚାଷୀଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ୁଛି।
ଏହି ପୂରା ବିବାଦକୁ ବୁଝିବାକୁ ହେଲେ ଆମକୁ ପ୍ରଥମେ ଓଡ଼ିଶାର ଧାନ ସଂଗ୍ରହ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଗଣିତ ବୁଝିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଓଡ଼ିଶାରେ ଚାଷୀ ବିଲରେ ଧାନ ଅମଳ କରେ। ସେହି ଧାନ ମଣ୍ଡିକୁ ଯାଏ। ସରକାର ଏକ ଏମ୍ଏସପି (MSP) ବା ସର୍ବନିମ୍ନ ସହାୟକ ମୂଲ୍ୟ ଧାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ MSP ପ୍ରାୟ ୨୩୦୦ ଟଙ୍କା ଥିବା ବେଳେ, ବିଜେପି ସରକାର ନିର୍ବାଚନ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ପ୍ରାୟ ୮୦୦ ଟଙ୍କା ବୋନସ୍ ଯୋଡ଼ି ଚାଷୀଙ୍କୁ କ୍ୱିଣ୍ଟାଲ ପ୍ରତି ୩୧୦୦ ଟଙ୍କା ଦେବେ।
ଚାଷୀ ଯେତେବେଳେ ମଣ୍ଡିରେ ଧାନ ବିକ୍ରି କରେ, ସେହି ଧାନକୁ ମିଲର୍ସମାନେ ନିଅନ୍ତି। ମିଲର୍ସମାନେ ଧାନ କୁଟି ଚାଉଳ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି। ସେହି ଚାଉଳକୁ କିଏ ନିଏ? ଚାଉଳକୁ ନିଏ ଭାରତୀୟ ଖାଦ୍ୟ ନିଗମ ବା ଏଫ୍ସିଆଇ, ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ଯୋଗାଣ ନିଗମ। ରାଜ୍ୟ ନିଜର ରାସନ୍ ବ୍ୟବସ୍ଥା (PDS) ପାଇଁ ଯେତିକି ଚାଉଳ ଦରକାର ରଖେ, ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟ ବଳକା ଚାଉଳକୁ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ପୁଲ୍କୁ ପଠାଇବା ପାଇଁ ଏଫ୍ସିଆଇ ଉଠାଏ।
ଏବେ ସମସ୍ୟା କେଉଁଠି ହେଉଛି? ମିଲର୍ସମାନେ ଯେତେବେଳେ ଧାନ କୁଟି ଚାଉଳ କରି ବସିଛନ୍ତି, ଏଫ୍ସିଆଇ ସେହି ଚାଉଳକୁ ଗୋଦାମରୁ ଉଠାଉ ନାହିଁ। ଏଫ୍ସିଆଇ କହୁଛି ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଜାଗା ନାହିଁ କିମ୍ବା ଟାର୍ଗେଟ୍ ପୂରଣ ହୋଇସାରିଛି। ଯଦି ଏଫ୍ସିଆଇ ଚାଉଳ ନଉଠାଇବ, ତେବେ ମିଲର୍ ପାଖରେ ଜାଗା ରହିବ ନାହିଁ। ମିଲର୍ ଯଦି ଚାଉଳ ଖାଲି ନକରିବ, ସେ ମଣ୍ଡିରୁ ନୂଆ ଧାନ କିଣିବ ନାହିଁ। ଆଉ ମିଲର୍ ଯଦି ମଣ୍ଡିରୁ ଧାନ ନଉଠାଇବ, ତେବେ ମଣ୍ଡିରେ ଚାଷୀର ଧାନ ବସ୍ତା ବସ୍ତା ହୋଇ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ପଡ଼ି ରହିବ, ବର୍ଷାରେ ଭିଜିବ, ଗଜା ହେବ!
ଏହି ଚକ୍ରବ୍ୟୂହ ଆଜି ଓଡ଼ିଶାର ଚାଷୀକୁ ଘେରି ରହିଛି। ଆଉ ସବୁଠୁ ବଡ଼ କଥା ହେଲା, ମନ୍ତ୍ରୀ ନିଜେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଆଗାମୀ ଖରିଫ୍ ଋତୁରେ ରାଜ୍ୟରେ ରେକର୍ଡ ପରିମାଣର ଧାନ ଉତ୍ପାଦନ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ପୁରୁଣା ଚାଉଳ ହିଁ ଖାଲି ହୋଇନି, ତେବେ ଏହି ନୂଆ ଧାନ କେଉଁଠି ରହିବ? ସରକାର କିପରି ସଂଗ୍ରହ କରିବେ?
ଠାରେ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି ରାଜନୈତିକ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଉପରେ।
ଓଡ଼ିଶାର ଲୋକମାନେ ୨୦୨୪ ସାଧାରଣ ନିର୍ବାଚନରେ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ୨୦ ଜଣ ସାଂସଦ ପଠାଇଛନ୍ତି। ରାଜ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବହୁମତ ସହ ବିଜେପି ସରକାର ଗଢ଼ିଛି। ପୂର୍ବରୁ ଯେତେବେଳେ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ବିଜେଡି ସରକାର ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ବିଜେପି ନେତାମାନେ ଗୋଟିଏ କଥା କହୁଥିଲେ— “ରାଜ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ ଦଳ, କେନ୍ଦ୍ରରେ ଅନ୍ୟ ଦଳ। ସେଥିପାଇଁ ଓଡ଼ିଶାର ଦାବି କେନ୍ଦ୍ର ଶୁଣୁନି। ଆମକୁ ଡବଲ ଇଞ୍ଜିନ ଦିଅନ୍ତୁ, ସବୁ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ।”
ଆଜି ତ ଉଭୟ ସ୍ଥାନରେ ଗୋଟିଏ ଦଳର ସରକାର। ତଥାପି କାହିଁକି କେନ୍ଦ୍ର ଅଧୀନରେ ଥିବା ଏଫ୍ସିଆଇ ଓଡ଼ିଶା ସହ ଏପରି ବ୍ୟବହାର କରୁଛି? ଆମର ୨୦ ଜଣ ସାଂସଦ ଦିଲ୍ଲୀରେ କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି? କେନ୍ଦ୍ର ଖାଦ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ସହ କଥା ହୋଇ ଓଡ଼ିଶାରୁ ଅଧିକ ଚାଉଳ ଉଠାଇବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଦାବି କରୁନାହାନ୍ତି କାହିଁକି?
ମନ୍ତ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପାତ୍ର ନିଜେ ସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି ଯେ ଛତିଶଗଡ଼ କିମ୍ବା ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ ଭଳି ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତି ଏଫ୍ସିଆଇ ର ଯେଉଁ ମନୋଭାବ ରହିଛି, ଓଡ଼ିଶା କ୍ଷେତ୍ରରେ ତାହା ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ। ତାହାଲେ କ’ଣ ଓଡ଼ିଶା ଆଜି ବି ଅବହେଳିତ? ଓଡ଼ିଶାର କୃଷକ କ’ଣ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶ୍ରେଣୀର ନାଗରିକ?
ବିରୋଧୀ ଦଳ ବିଧାନସଭାରେ ଏହି କଥା ଉଠାଇଥିଲେ। ବରିଷ୍ଠ ନେତା ପ୍ରତାପ ଦେବ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ ଯେ ସରକାର ଯେଉଁ ୩୧୦୦ ଟଙ୍କା ଘୋଷଣା କଲେ, ତାହା କେବଳ ଲୋଭନୀୟ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଥିଲା ନା ପ୍ରକୃତରେ ସରକାରଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ରୋଡ୍ମ୍ୟାପ୍ ଅଛି? ଆଜି ଯୋଗାଣ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କଥାରୁ ଲାଗୁଛି, ବିରୋଧୀଙ୍କ ଆଶଙ୍କା ସତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି।
ଏବେ ଆସନ୍ତୁ ଆଲୋଚନା କରିବା ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ଦିଗ ଉପରେ— ତାହା ହେଉଛି ଆର୍ଥିକ ବୋଝ।
କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ଏମ୍ଏସପି ଉପରେ ଓଡ଼ିଶା ସରକାର ଯେଉଁ ୮୦୦ ଟଙ୍କା ବୋନସ୍ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି, ତାର ସମସ୍ତ ଭାର ରାଜ୍ୟ ରାଜକୋଷ ଉପରେ ପଡ଼ିବ। ହିସାବ କହୁଛି, ଏଥିପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କୁ ପ୍ରାୟ ୩ ହଜାରରୁ ୪ ହଜାର କୋଟି ଟଙ୍କାର ଅତିରିକ୍ତ ବୋଝ ସହିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଗୋଟିଏ ପଟେ ‘ସୁଭଦ୍ରା ଯୋଜନା’ ଭଳି ବିଶାଳ ଆର୍ଥିକ ଯୋଜନା, ଆଉ ଅନ୍ୟପଟେ ଧାନ ଉପରେ ବୋନସ୍। ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ପାଣ୍ଠି ଉପରେ ଏବେ ପ୍ରବଳ ଚାପ।
ଯଦି ସରକାରଙ୍କ ପାଖରେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଅର୍ଥ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଏଫ୍ସିଆଇ ଚାଉଳ ନଉଠାଇବା ଯୋଗୁଁ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ସବୁ ଧାନ କିଣିବାରେ ଅକ୍ଷମ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ କ’ଣ ହେବ? ସିଧା ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିବ ଚାଷୀ ଉପରେ!
ଚାଷୀ ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ ହେବ ଅସଲ ନର୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣା:
୧. ଟୋକନ୍ ସମସ୍ୟା ଓ କଟନୀ-ଛଟନୀ: ମଣ୍ଡିରେ ଧାନ ପଡ଼ି ରହିବ, ଟୋକନ୍ ଲାପ୍ସ ହୋଇଯିବ।
୨. ଅଭାବୀ ବିକ୍ରି (Distress Sale): ଯେତେବେଳେ ସରକାରୀ ମଣ୍ଡିରେ ଧାନ ବିକ୍ରି ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ, ଚାଷୀ ନିଜ ଝିଅ ବାହାଘର, ଋଣ ପରିଶୋଧ କିମ୍ବା ପରିବାର ପ୍ରତିପୋଷଣ ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଦଲାଲ୍ ଓ ମିଲର୍ସଙ୍କ ହାତକୁ ଟେକିଦେବ। ଯେଉଁ ଧାନ ୩୧୦୦ ଟଙ୍କାରେ ବିକ୍ରି ହେବା କଥା, ତାହାକୁ ଚାଷୀ ୧୪୦୦ କିମ୍ବା ୧୫୦୦ ଟଙ୍କାରେ ଦଲାଲକୁ ଟେକିଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବ।
ଏହା ହିଁ ହେଉଛି ସବୁଠୁ ବଡ଼ ବିପଦ। ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଏହି ଅସହାୟତା ପ୍ରକାଶ ପରୋକ୍ଷରେ ଦଲାଲ୍ ଓ ଅସାଧୁ ମିଲର୍ସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସୁଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରିବ ନାହିଁ ତ? ଏହା ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ।
ତେବେ ଏହି ପୂରା ଘଟଣାରେ ଗୋଟିଏ କଥା ପାଇଁ ଯୋଗାଣ ମନ୍ତ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପାତ୍ରଙ୍କୁ ସାଧୁବାଦ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ସାଧାରଣତଃ ରାଜନେତାମାନେ ନିଜ ବିଭାଗର ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଲୁଚାଇ ରଖନ୍ତି, ମିଛ ଆଶ୍ୱାସନା ଦିଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ବାବୁ ଅନ୍ତତଃ ସତ କଥା ସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି। ସେ ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ଆମେ ଅସହାୟ, କେନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ସହଯୋଗ କରୁନାହିଁ।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି— କେବଳ ଅସହାୟତା ପ୍ରକାଶ କଲେ କ’ଣ ଚାଷୀର ପେଟ ପୂରିଯିବ? ମନ୍ତ୍ରୀ କାନ୍ଦିଲେ ଚାଷୀର ଲୁହ ପୋଛି ହୋଇଯିବ କି?
ସରକାରଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ କେବଳ ସମସ୍ୟା ବଖାଣିବା ନୁହେଁ, ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କରିବା। ଯଦି ଏଫ୍ସିଆଇ ଚାଉଳ ଉଠାଉ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନିଜେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ କଥା ହୁଅନ୍ତୁ। କେନ୍ଦ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଯୋଗାଣ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ବୈଠକ କରନ୍ତୁ। ଓଡ଼ିଶାର ସମସ୍ତ ସାଂସଦ ଦଳମତ ନିର୍ବିଶେଷରେ ସଂସଦରେ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଠାନ୍ତୁ। ଯଦି ଆନ୍ଧ୍ର ଓ ଛତିଶଗଡ଼ ସେମାନଙ୍କ ହକ୍ ଛଡ଼ାଇ ଆଣିପାରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ଓଡ଼ିଶା କାହିଁକି ହାତ ବାନ୍ଧି ବସିବ?
ଚାଷୀ ହେଉଛି ଏ ଦେଶର, ଏ ରାଜ୍ୟର ମେରୁଦଣ୍ଡ। ଚାଷୀ ଯଦି ହାରିଯିବ, ଅର୍ଥନୀତି ଭୁଶୁଡ଼ି ପଡ଼ିବ।
ଖରିଫ୍ ଋତୁ ଆରମ୍ଭ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଚାଷୀ ଆଶା ବାନ୍ଧି ବସିଛି ଯେ ସେ ତାର ଝାଳବୁହା ଧାନକୁ ସରକାରୀ ଦରରେ ବିକ୍ରି କରି ଦୁଇ ପଇସା ଲାଭ ପାଇବ। କିନ୍ତୁ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଏହି ବୟାନ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଚାଷୀଙ୍କ ମନରେ ଛନକା ପଶାଇ ଦେଇଛି।
ଏବେ ଦେଖିବାକୁ ବାକି ରହିଲା— ଓଡ଼ିଶାର ଏହି ଡବଲ ଇଞ୍ଜିନ ସରକାର ଏଫ୍ସିଆଇ ଆଗରେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇବେ ନା ଦିଲ୍ଲୀ ଦରବାରରୁ ଓଡ଼ିଶା ଚାଷୀର ହକ୍ ଆଦାୟ କରିବେ?
