ସଂସଦରୁ ନେଇ ସଡ଼କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ତ୍ତମାନ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ନେଇ ଚର୍ଚ୍ଚା ଜୋର୍ ଧରିଛି, ତାହା ହେଉଛି ଆମ ଦେଶର ଯୁବବର୍ଗ, ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଏବଂ ପରୀକ୍ଷାରେ ଚାଲିଥିବା ପ୍ରଶ୍ନପତ୍ର ପ୍ରଘଟ ବା ଅନିୟମିତତା। ସରକାର ଏହାକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ସଂସଦରେ ‘ଲୋକ ପରୀକ୍ଷା (ଅନୁଚିତ ସାଧନ ନିବାରଣ) ସଂଶୋଧନ ବିଲ୍’ ନେଇ ଆସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ କଠୋର ଦଣ୍ଡ ଏବଂ ଜରିମାନାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିଛି। ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ମଧ୍ୟ ଏହା ଉପରେ କଠୋର ପଦକ୍ଷେପ ନେବାକୁ କହିଛନ୍ତି।
କିନ୍ତୁ ଆଜି ଆମର ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ ଏହି ବିଲ୍କୁ ନେଇ ନୁହେଁ। ଆଜିର ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି— ରାଜନୀତିରେ ‘ସଂଘର୍ଷ’ ଏବଂ ‘ଲଢ଼େଇ’ କାହାକୁ କୁହାଯାଏ?
ଗୋଟିଏ ପଟେ ସିଜେପିକୁ ନେଇ ଦିଲ୍ଲୀ ଜନ୍ତରମନ୍ତରରେ ଆନ୍ଦୋଳନ ଚାଲିଛି, ଉଗ୍ର ପ୍ରଦର୍ଶନ ହୋଇଛି। ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଦେଶର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନୀଚ ଏବଂ ଅଶ୍ଳୀଳ ଭାଷାରେ ଗାଳିଗୁଲଜ କରାଯାଇଛି। ଆଉ ଅନ୍ୟପଟେ, ଦେଶରେ ଶାସନ କରୁଥିବା ଶାସକ ଦଳ ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟିର ଯୁବ ମୋର୍ଚ୍ଛା, ଏବିଭିପି କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କର ବିଶାଳ ସଂଗଠନ କେଉଁଠି ଗାୟବ? ସେମାନଙ୍କର ରକ୍ତ କାହିଁକି ଗରମ ହେଉନାହିଁ ?
ଆଉ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଚିତ୍ର— ଯେଉଁ ସ୍ୱାତୀ ମାଲିୱାଲ ଦିନେ ଆମ୍ ଆଦ୍ମୀ ପାର୍ଟିର ରାଜ୍ୟସଭା ସାଂସଦ ଥିଲେ, ଆଜି ସେ ଅନ୍ୟ ଦଳରୁ ବିଜେପିକୁ ଆସିଥିବା ସାଂସଦମାନଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ପଞ୍ଜାବ ପ୍ରଶ୍ନପତ୍ର ପ୍ରଘଟ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ସଂସଦର ମକର ଦ୍ୱାର ଆଗରେ ଆନ୍ଦୋଳନ କରୁଛନ୍ତି! ଅର୍ଥାତ୍, ଅନ୍ୟ ଦଳରୁ ବିଜେପିକୁ ଆସିଥିବା ନେତାମାନେ ଶାସକ ଦଳକୁ ଶିଖାଉଛନ୍ତି ଯେ ରାଜନୈତିକ ମୋର୍ଚ୍ଚା କେମିତି ନିଆଯାଏ!
କଣ ବିଜେପି ନିଜର ସେହି ‘କିଲିଂ ଇନ୍ଷ୍ଟିଯଙ୍କଟ୍’ ବା ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ତେଜ ହରାଇ ବସିଛି?
ପଞ୍ଜାବ ପ୍ରଶ୍ନପତ୍ର ପ୍ରଘଟ ଏବଂ ସ୍ୱାତୀ ମାଲିୱାଲଙ୍କ ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ମୋର୍ଚ୍ଛା
ସଂସଦରେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନପତ୍ର ପ୍ରଘଟ ବିଲ୍କୁ ନେଇ ଗରମାଗରମ୍ ବିତର୍କ ଚାଲିଥିଲା, ସେତିକିବେଳେ ସଂସଦର ମକର ଦ୍ୱାର ଆଗରେ ଏକ ରୋଚକ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା।
ଆମ୍ ଆଦ୍ମୀ ପାର୍ଟିର ପୂର୍ବତନ ରାଜ୍ୟସଭା ସାଂସଦ ସ୍ୱାତୀ ମାଲିୱାଲଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ପ୍ରାୟ ୧୫-୨୦ ଜଣ ସାଂସଦ ଧାରଣାରେ ବସିଥିଲେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଉଛି, ଏହି ପ୍ରଦର୍ଶନରେ ସାମିଲ ଥିବା ଅଧିକାଂଶ ସାଂସଦ ଥିଲେ ସେହିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନିକଟରେ ଅନ୍ୟ ଦଳ ଛାଡ଼ି ବିଜେପି କିମ୍ବା ଏନଡିଏରେ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି। ଯେମିତି କି ଟିଏମସି ଛାଡ଼ି ଆସିଥିବା ରଚନା ବାନାର୍ଜୀ, ସୁସ୍ମିତା ଦେବ ଏବଂ ଆପ୍ରୁ ଆସିଥିବା ସାଂସଦମାନେ।
ସେମାନଙ୍କର ଦାବି ଥିଲା— ପଞ୍ଜାବର ଭଗବନ୍ତ ମାନ୍ ସରକାର ସମୟରେ ଗତ ୫ ବର୍ଷରେ ୬ଟି ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନପତ୍ର ପ୍ରଘଟ ହୋଇଛି। ନିକଟରେ ଜୁଲାଇ ୧୯ ତାରିଖରେ ପଞ୍ଜାବର ଫାର୍ମାସୀ ପରୀକ୍ଷାରେ ବ୍ୟାପକ ଜାଲିଆତି ହୋଇଛି। ସ୍ୱାତୀ ମାଲିୱାଲ ମିଡିଆ ସାମ୍ନାରେ ଆସି ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଲେ ଯେ, “ପଞ୍ଜାବର ଶିକ୍ଷାମନ୍ତ୍ରୀ ମିଛ କହୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଛାତ୍ର ରାସ୍ତାରେ ଆନ୍ଦୋଳନ କରୁଛନ୍ତି”।
ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି, ପଞ୍ଜାବର ଏହି ବଡ଼ ଦୁର୍ନୀତିକୁ ନେଇ ପଞ୍ଜାବ ବିଜେପିର ସ୍ଥାନୀୟ ନେତା କିମ୍ବା ଯୁବ ମୋର୍ଚ୍ଛା କାହିଁକି ରାସ୍ତାକୁ ଓହ୍ଲାଉ ନାହାନ୍ତି? ସ୍ୱାତୀ ମାଲିୱାଲ, ଯିଏ ନିଜେ ପଞ୍ଜାବରୁ ଆସିନାହାନ୍ତି, ସେ ଯଦି ଦିଲ୍ଲୀରେ ଥାଇ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ନେଇ ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ହୋଇପାରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ପଞ୍ଜାବରେ ସରକାର ଗଢ଼ିବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିବା ବିଜେପି ନେତାମାନେ ଶୋଇଛନ୍ତି କାହିଁକି?
ଅତୀତର ସଂଘର୍ଷ ବନାମ ବର୍ତ୍ତମାନର ‘ସତ୍ତାଜନିତ ଆଳସ୍ୟ’
ଆଜି ଯେଉଁ ପ୍ରହଲାଦ ଯୋଶୀ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କର ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀ ତଥା ୫ ଥରର ସାଂସଦ, ୯୦ ଦଶକରେ ସେ ଯେତେବେଳେ କର୍ଣ୍ଣାଟକର ଧାରୱାଡ୍ରେ ବିଜେପି ଜିଲ୍ଲା ସଭାପତି ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ହୁବ୍ଲୀର ବିବାଦୀୟ ଇଦ୍ଗା ମୈଦାନରେ ଉମା ଭାରତୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ‘ତିରଙ୍ଗା ଯାତ୍ରା’ ହୋଇଥିଲା। ସେତେବେଳେ ପୋଲିସ ଗୁଳିଚାଳନାରେ ୬ ଜଣ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ସହୀଦ ହୋଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେହି ସଂଘର୍ଷ ଏବଂ ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ହିଁ ନେତା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, କ୍ୟାଡର ଯୋଡ଼ି ହୋଇଥିଲା।
ସେହିପରି ବିନୟ କଟିୟାର, ପ୍ରମୋଦ ମହାଜନ କିମ୍ବା ଏବେକାର ନେତା ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟା— ଯେତେବେଳେ ରାଜସ୍ଥାନର ଗେହଲୋଟ୍ ସରକାର ସମୟରେ ରିଟ୍ ପ୍ରଶ୍ନପତ୍ର ପ୍ରଘଟ ହେଲା, ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟା ରାସ୍ତାକୁ ଓହ୍ଲାଇ ପୋଲିସର ଲାଠିଚାର୍ଜ ଖାଇଥିଲେ। ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ମମତା ବାନାର୍ଜୀଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଲାଠିଚାର୍ଜ ଖାଇଥିଲେ।
କିନ୍ତୁ ଆଜି କଣ ହୋଇଛି ? ଆଜି ସିଜେପି ନାମରେ କିଛି ଉଗ୍ର ସଂଗଠନ ଜନ୍ତରମନ୍ତରରେ ଆନ୍ଦୋଳନ କରୁଛନ୍ତି, ଦିଲ୍ଲୀରେ ହିଂସା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛନ୍ତି, ପୋଲିସର ମୁଣ୍ଡ ଫାଟୁଛି। ଆଉ ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନର ଆଢ଼ୁଆଳରେ ଦେଶର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅତି ଜଘନ୍ୟ ଗାଳି ଦିଆଯାଉଛି।
ଏଭଳି ସ୍ଥିତିରେ ଏବିଭିପି କିମ୍ବା ବିଜେପି ଯୁବ ମୋର୍ଚ୍ଛାର କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତାମାନେ କାହିଁକି ଜନ୍ତରମନ୍ତର କିମ୍ବା ଇଣ୍ଡିଆ ଗେଟ୍ରେ ଏକାଠି ହୋଇ ନିଜ ନେତାଙ୍କ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ ନାହିଁ ? ସେମାନେ କାହିଁକି ଦିଲ୍ଲୀ ପୋଲିସ ମୁଖ୍ୟାଳୟ ଆଗରେ ଧାରଣା ଦେଇ, ସେହି ଅଶ୍ଳୀଳ ଭିଡିଓଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରମାଣ ସହ ଏଫ୍ଆଇଆର୍ (ଏଫଆଇଆର) ଦାବି କଲେ ନାହିଁ ?
ବୋଧହୁଏ, ଅଧିକାଂଶ ରାଜ୍ୟରେ ଏବଂ କେନ୍ଦ୍ରରେ କ୍ରମାଗତ ସରକାର ଗଢ଼ିବା ପରେ ଶାସକ ଦଳର କ୍ୟାଡରମାନେ ‘ହିବରନେସନ୍’ ବା ସୁପ୍ତାବସ୍ଥାକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି। କ୍ଷମତାର ଆଳସ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ମନୋଭାବକୁ ମାରିଦେଇଛି।
ସରକାରଙ୍କ ପ୍ରତିରକ୍ଷାତ୍ମକ ମୁଦ୍ରା ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ ନୀତି
ଏଠାରେ ଆଉ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସଙ୍ଗ ହେଉଛି— ସରକାରଙ୍କ ଆଚରଣ। ଯେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ କେହି ନିରନ୍ତର ଆକ୍ରମଣ କରୁଛି, ସେତେବେଳେ ଆପଣ କଣ କରିବେ? କେବଳ ଡିଫେନ୍ସିଭ୍ ରହି ନିଜକୁ ବଞ୍ଚାଇବେ, ନା ସେହି ଆକ୍ରମଣର ଦୃଢ଼ ଜବାବ ଦେବେ ?
ଗୋଟିଏ ପଟେ ସଂସଦରେ ଅନୁରାଗ ଠାକୁର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ— ହିଂସା କରୁଥିବା କୌଣସି ବି ଗୁଣ୍ଡା ବା ଉପଦ୍ରବୀଙ୍କ ବିରୋଧରୁ ଏଫଆଇଆର ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରାଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଆଉ ଅନ୍ୟପଟେ, ସରକାର ନିଜେ ସିଜେପିର ସୌରଭ ଦାସ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରି ଏଫଆଇଆର ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରିବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଉଛନ୍ତି।
ଯଦିଓ ଗତକାଲି ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ରାୟ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ, ୧୮ ବର୍ଷରୁ କମ୍ ବୟସର ନାବାଳକ ଛାତ୍ରଙ୍କ ଉପରୁ ଏଫଆଇଆର ହଟିପାରେ, କିନ୍ତୁ ପୋଲିସ ନିଜ ମନଇଚ୍ଛା କୌଣସି ଆପରାଧିକ ଏଫଆଇଆର ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରିପାରିବ ନାହିଁ; ସେଥିପାଇଁ ଆଇନଗତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଏବଂ କୋର୍ଟର ଅନୁମତି ଆବଶ୍ୟକ।
କିନ୍ତୁ ସରକାରଙ୍କ ଏହି ପଛଘୁଞ୍ଚା ନୀତି କାହିଁକି ?
ପ୍ରେସ କ୍ଲବ୍ ଅଫ୍ ଇଣ୍ଡିଆ, ଯାହା ସରକାରୀ ସବସିଡି ଏବଂ ଅନୁଦାନରେ ଚାଲେ, ସେଠାରେ ବାମପନ୍ଥୀ ଛାତ୍ରସଂଗଠନ ଜେଏନୟୁର ନେତ୍ରୀ ନେହା ବୋରା ସହଜରେ ପ୍ରେସ କନଫରେନ୍ସ କରି ସରକାରଙ୍କୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଦେଉଛନ୍ତି। ସେହି ପ୍ରେସ କ୍ଲବ୍ରେ କୌଣସି ଜାତୀୟତାବାଦୀ ବା ବିଜେପି ସମର୍ଥକଙ୍କୁ ସହଜରେ ଅନୁମତି ମିଳେନାହିଁ। ତଥାପି ସରକାର ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଉ ନାହାନ୍ତି।
ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି, ପୋଲିସ କାହିଁକି ଆକ୍ସନ୍ ନେବାରେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ? କଣ ଦିଲ୍ଲୀ ପୋଲିସ ଗୃହ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଚାଲୁଛି ନା ସିଧାସଳଖ ପିଏମଓର ଗାଇଡଲାଇନରେ? ଯେତେବେଳେ ବି କୌଣସି ସଂକଟ ଆସୁଛି, ସେତେବେଳେ ପିଏମଓର ରାଜ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ର ସିଂହ ଏବଂ ଜେ.ପି. ନଡ୍ଡାଙ୍କୁ କାହିଁକି ମଧ୍ୟସ୍ଥତା ପାଇଁ ପଠାଯାଉଛି ? ବିଜେପି ଭିତରେ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି କ୍ଲାରିଟି ବା ସ୍ପଷ୍ଟତାର ଅଭାବ ରହିଛି।
‘ଗ୍ୟାଙ୍ଗସ୍ ଅଫ୍ ୱାସେପୁର’ ଫିଲ୍ମର ସେହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଡାଏଲଗ୍ ମନେଅଛି? “ତୁମ ବାପାଙ୍କୁ ଗୁଳି ମାରିଦେଲେ, ଆଉ ତୁମେ ଶାନ୍ତିରେ ଖାଉଛ? ତୁମ ରକ୍ତ ଗରମ ହେଉନାହିଁ ?”
ଆଜି ସେହି ସମାନ ପ୍ରଶ୍ନ ଶାସକ ଦଳର ସମର୍ଥକ ଏବଂ କ୍ୟାଡରମାନଙ୍କୁ ପଚାରାଯାଉଛି— ଯେତେବେଳେ ଦେଶର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଅସଭ୍ୟ ଭାଷାରେ ଆକ୍ରମଣ କରାଯାଉଛି, ଯେତେବେଳେ ଆଇନକୁ ହାତକୁ ନିଆଯାଉଛି, ସେତେବେଳେ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଏବଂ ଆଇନଗତ ଉପାୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ କୋର୍ଟ ଓ ପୋଲିସ ଜରିଆରେ କଠୋର ଜବାବ ଦେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଆପଣମାନେ ନୀରବ କାହିଁକି ? ସ୍ୱାତୀ ମାଲିୱାଲଙ୍କ ଭଳି ଅନ୍ୟ ଦଳରୁ ଆସିଥିବା ନେତା ଯଦି ରାସ୍ତାକୁ ଓହ୍ଲାଇ ମୋର୍ଚ୍ଛା ନେଇପାରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ନିଜକୁ ‘ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ରାଜନୈତିକ ଦଳ’ କହୁଥିବା ସଂଗଠନ ନିଜର ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ଶୈଳୀକୁ କାହିଁକି ହରାଇ ବସିଛି?
ଜନମତ ଏବଂ ରାଜନୈତିକ ବାତାବରଣ ସଦାସର୍ବଦା ବଦଳିଥାଏ। ଯଦି ସରକାର ଏବଂ ଶାସକ ଦଳ ନିଜର ଦୁର୍ବଳ ନୀତି ଏବଂ ଆଳସ୍ୟକୁ ପରିତ୍ୟାଗ ନକରନ୍ତି, ତେବେ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନକାରୀ ଏବଂ ବିରୋଧୀମାନେ ଆହୁରି ବେଶୀ ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ହେବା ସୁନିଶ୍ଚିତ।
Also read : https://purvapaksa.com/thousands-of-kashmiris-are-missing-due-to-the-massacre-in-pok/
