ଆମ ପଡ଼ୋଶୀ ରାଷ୍ଟ୍ର ବାଂଲାଦେଶରେ ଗତ କିଛି ଦିନ ହେବ ଯେଉଁ ରାଜନୈତିକ ଏବଂ ସାମାଜିକ ଉତ୍ତେଜନା ଲାଗି ରହିଛି, ତାହା କେବଳ ଢାକା କିମ୍ବା ଚିଟାଗଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ହୋଇ ରହିନାହିଁ; ଏହାର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ପ୍ରଭାବ ସମଗ୍ର ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆ ତଥା ଭାରତର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସୁରକ୍ଷା ଉପରେ ପଡ଼ୁଛି।
ଶାସନ ପରିବର୍ତ୍ତନ ପରଠାରୁ ବାଂଲାଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରୁ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ହିନ୍ଦୁ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ, ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟବସାୟିକ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ, ମନ୍ଦିର ଏବଂ ସାଂସ୍କୃତିକ କେନ୍ଦ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଯେଉଁଭଳି ଆକ୍ରମଣ, ଭଙ୍ଗାରୁଜା ଓ ଭୟର ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି, ତାହା ଆଜି ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।
ଆଜିର ଏହି ବିଶେଷ ବିଶ୍ଳେଷଣରେ ଆମେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା:
- ବାଂଲାଦେଶରେ ପ୍ରକୃତରେ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁମାନଙ୍କ ସ୍ଥିତି ବର୍ତ୍ତମାନ କ’ଣ?
- ହିନ୍ଦୁ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଅଧିକାରକୁ ନେଇ ସେଠାକାର ଅନ୍ତରୀଣ ସରକାରଙ୍କ ଆଭିମୁଖ୍ୟ କେତେ ଦୂର ସନ୍ତୋଷଜନକ?
- ଏହି ଅସ୍ଥିରତାର ପଛରେ କେଉଁ କେଉଁ କଟ୍ଟରପନ୍ଥୀ ଶକ୍ତି ସକ୍ରିୟ ଅଛନ୍ତି?
- ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ— ଭାରତ ପାଇଁ ଏହାର କୂଟନୈତିକ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷାଜନିତ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କେତେ ଗମ୍ଭୀର?
ବାଂଲାଦେଶର ଇତିହାସ ଯଦି ଆମେ ଦେଖିବା, ୧୯୭୧ ମୁକ୍ତିଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଧର୍ମନିରପେକ୍ଷତା ଏବଂ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧକୁ ଆଧାର କରି ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ରାଷ୍ଟ୍ର ଗଠନ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସମୟକ୍ରମେ ସେଠାରେ ଧାର୍ମିକ କଟ୍ଟରପନ୍ଥା ଏବଂ ଉଗ୍ରବାଦୀ ଚିନ୍ତାଧାରା ବାରମ୍ବାର ମୁଣ୍ଡ ଟେକିଛି।
ବର୍ତ୍ତମାନର ରାଜନୈତିକ ଅନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଖବରଗୁଡ଼ିକ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଛି, ସେଥିରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି ଯେ ଅନେକ ଜିଲ୍ଲାରେ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ଅସୁରକ୍ଷିତ ମନେ କରୁଛନ୍ତି। ଘରଦ୍ୱାର ପୋଡ଼ିଦେବା, ମନ୍ଦିର ଅପବିତ୍ର କରିବା, ଏବଂ ଜମିଜମା ଦଖଲ କରିବା ଭଳି ଘଟଣା ସାଧାରଣ ନାଗରିକଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଗଭୀର ଆତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।
ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବୁଝିବା ଦରକାର— କୌଣସି ବି ଦେଶରେ ଯେତେବେଳେ ଆଇନଶୃଙ୍ଖଳା ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ପ୍ରଶାସନ ଦୁର୍ବଳ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ସହଜ ଟାର୍ଗେଟ୍ ସର୍ବଦା ସେହି ଦେଶର ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ହିଁ ହୋଇଥାନ୍ତି। ବାଂଲାଦେଶରେ ଆଜି ଠିକ୍ ସେୟା ହିଁ ଘଟୁଛି।
ସେଠାକାର ହିନ୍ଦୁ, ବୌଦ୍ଧ ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଆଜି ରାଜରାସ୍ତାକୁ ଓହ୍ଲାଇ ନିଜର ବଞ୍ଚିବାର ଅଧିକାର, ନିଜ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିବାର ଅଧିକାର ଏବଂ ସମ୍ପତ୍ତିର ସୁରକ୍ଷା ଦାବି କରୁଛନ୍ତି। “ଆମେ ଏହି ମାଟିର ସନ୍ତାନ, ଆମେ କୁଆଡ଼େ ଯିବୁ ନାହିଁ”— ଏହି ସ୍ଲୋଗାନ ଆଜି ବାଂଲାଦେଶର ଛୋଟବଡ଼ ସହରରେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଛି।
ଏହି ସମସ୍ୟାର ମୂଳ କେଉଁଠି? ଯେତେବେଳେ ଏକ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଶାସନ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ପତନ ଘଟିଲା, ଦେଶରେ ଏକ ବିରାଟ ରାଜନୈତିକ ଶୂନ୍ୟତା ବା ‘Power Vacuum’ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏହି ଶୂନ୍ୟତାର ଫାଇଦା ଉଠାଇବା ପାଇଁ ଜମାତ-ଏ-ଇସଲାମୀ ଭଳି କଟ୍ଟରପନ୍ଥୀ ସଂଗଠନ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଗ୍ରବାଦୀ ଗୋଷ୍ଠୀ ପୁଣି ଥରେ ସକ୍ରିୟ ହୋଇଉଠିଛନ୍ତି।
ଏହି ସଂଗଠନଗୁଡ଼ିକର ଏଜେଣ୍ଡା ବହୁତ ସ୍ପଷ୍ଟ— ବାଂଲାଦେଶର ମୂଳ ଧର୍ମନିରପେକ୍ଷ ସମ୍ବିଧାନକୁ ଦୁର୍ବଳ କରି ଦେଶକୁ ଏକ କଟ୍ଟରପନ୍ଥୀ ଇସଲାମିକ ଢାଞ୍ଚାରେ ପରିଣତ କରିବା। ଏବଂ ଏହି ଯୋଜନାରେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ହେଉଛନ୍ତି ସେଠାକାର ପ୍ରଗତିଶୀଳ ନାଗରିକ ଏବଂ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ହିନ୍ଦୁ ସମାଜ।
ଅନ୍ତରୀଣ ସରକାର ଶାନ୍ତି ଏବଂ ସୌହାର୍ଦ୍ଦ୍ୟ ବଜାୟ ରଖିବାକୁ କଥାରେ କହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବାସ୍ତବରେ ଦୋଷୀଙ୍କ ବିରୋଧରେ କଠୋର ଆଇନଗତ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାରେ ପ୍ରଶାସନିକ ସ୍ତରରେ ଶିଥିଳତା ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଅପରାଧୀ ଜାଣିପାରେ ଯେ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ କୌଣସି ଦଣ୍ଡ ମିଳିବ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସେହି ଅପରାଧ କେବଳ ଏକ ଘଟଣା ହୋଇ ରହେନାହିଁ, ତାହା ଏକ ସାମାଜିକ ପ୍ରବୃତ୍ତିରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଏ।
ଏବେ ଆସନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗ ଉପରକୁ— ଏହି ସମଗ୍ର ଘଟଣାକ୍ରମ ଭାରତ ପାଇଁ କାହିଁକି ଏତେ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ?
ପ୍ରଥମତଃ, ସୀମାନ୍ତ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଅନୁପ୍ରବେଶ: ଭାରତ ଏବଂ ବାଂଲାଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାୟ ୪,୦୯୬ କିଲୋମିଟର ଦୀର୍ଘ ସୀମା ରହିଛି। ଯଦି ବାଂଲାଦେଶରେ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁଙ୍କ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର ଅବ୍ୟାହତ ରହେ, ତେବେ ଭୟ ଏବଂ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଶରଣାର୍ଥୀ ଭାରତର ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ, ଆସାମ, ମେଘାଳୟ ଏବଂ ତ୍ରିପୁରା ସୀମା ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ। ଏହା ଭାରତର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଜନସଂଖ୍ୟାଗତ ସନ୍ତୁଳନ ଏବଂ ସମ୍ବଳ ଉପରେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଚାପ ସୃଷ୍ଟି କରିବ।
ଦ୍ୱିତୀୟତଃ, ସୁରକ୍ଷା ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଚିକେନ୍ସ ନେକ୍ କରିଡର: ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଭାରତକୁ ଯୋଡୁଥିବା ସିଲିଗୁଡ଼ି କରିଡର ବା ‘ଚିକେନ୍ସ ନେକ୍’ ଅଞ୍ଚଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ। ବାଂଲାଦେଶରେ ଯଦି ଭାରତ-ବିରୋଧୀ କିମ୍ବା ପାକିସ୍ତାନ-ପ୍ରାୟୋଜିତ ଏବଂ ଚୀନ୍-ସମର୍ଥିତ ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ପ୍ରଭାବ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ତେବେ ତାହା ଭାରତର ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ପାଇଁ ଏକ ଦୀର୍ଘମିଆଦୀ ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରିବ।
ତୃତୀୟତଃ, ଭାରତର ସ୍ପଷ୍ଟ ବାର୍ତ୍ତା: ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ ପକ୍ଷରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଜଣାଇ ଦିଆଯାଇଛି ଯେ ବାଂଲାଦେଶ ସହିତ ଉତ୍ତମ ସମ୍ପର୍କ ସେତେବେଳେ ହିଁ ସ୍ଥାୟୀ ହୋଇପାରିବ, ଯେତେବେଳେ ସେଠାରେ ରହୁଥିବା ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ହିନ୍ଦୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ପ୍ରଦାୟଙ୍କ ଜୀବନ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବ। ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ଏବଂ ଭାରତର ବୈଦେଶିକ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ବାରମ୍ବାର ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ଢାକା ସମ୍ମୁଖରେ ଦୃଢ଼ତାର ସହ ଉଠାଇଛନ୍ତି।
.jpg)
ଏଠାରେ ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି— ଯେଉଁ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ମାନବାଧିକାର ସଂସ୍ଥାମାନେ ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୋଣରେ ଛୋଟ ଘଟଣା ଘଟିଲେ ମଧ୍ୟ ବିରାଟ ପ୍ରଚାର ଚଳାନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଜି ବାଂଲାଦେଶର ହିନ୍ଦୁଙ୍କ ଉପରେ ହେଉଥିବା ଅତ୍ୟାଚାର ଉପରେ କାହିଁକି ରହସ୍ୟଜନକ ଭାବେ ନୀରବ?
କାହିଁକି ସେମାନଙ୍କର ରିପୋର୍ଟରେ ଏହାକୁ କେବଳ ଏକ “ରାଜନୈତିକ ସଂଘର୍ଷ” ଭାବେ ଚିତ୍ରଣ କରି ଧାର୍ମିକ ନିର୍ଯାତନାର ବାସ୍ତବ ରୂପକୁ ଲୁଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉଛି?
ମାନବାଧିକାର ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ ହେବା ଉଚିତ୍। ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ଧର୍ମ କିମ୍ବା ଭୌଗୋଳିକ ଅବସ୍ଥିତି ଦେଖି ତାର ମାନବାଧିକାର ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ବାଂଲାଦେଶର ସଂଖ୍ୟାଲଘୁଙ୍କ ଆତ୍ମଚିତ୍କାର ଆଜି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଦରବାରରେ ଶୁଣାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ପରିଶେଷରେ, ଏହା କୁହାଯାଇପାରେ ଯେ ବାଂଲାଦେଶ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଙ୍କଟପୂର୍ଣ୍ଣ ଐତିହାସିକ ମୋଡ଼ରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛି। ଯଦି ବାଂଲାଦେଶକୁ ଏକ ସ୍ଥିର, ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧ ରାଷ୍ଟ୍ର ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ହୁଏ, ତେବେ ତାହା କେବଳ ଧର୍ମନିରପେକ୍ଷତା ଏବଂ ସବୁ ନାଗରିକଙ୍କୁ ସମାନ ଅଧିକାର ପ୍ରଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସମ୍ଭବ। କଟ୍ଟରପନ୍ଥା କେବେ ବି କୌଣସି ଦେଶକୁ ଶାନ୍ତି କିମ୍ବା ବିକାଶ ଦେଇପାରିନାହିଁ।
ଭାରତ ପାଇଁ ଏହି ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସତର୍କ ରହିବାର ସମୟ। କୂଟନୈତିକ ଚାପ ବଜାୟ ରଖିବା ସହିତ ସୀମା ସୁରକ୍ଷାକୁ ଆହୁରି ମଜଭୁତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯାହାଫଳରେ ଆମ ଦେଶର ଶାନ୍ତି ଓ ସୁରକ୍ଷା ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିବ।
ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କର ମତ କ’ଣ? ବାଂଲାଦେଶ ସରକାର ସଂଖ୍ୟାଲଘୁଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯେଉଁ ପଦକ୍ଷେପ ନେଉଛନ୍ତି, ତାହା କ’ଣ ଯଥେଷ୍ଟ? ଭାରତ ସରକାର ଏ ଦିଗରେ ଆଉ କେଉଁ କଠୋର ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ?
Also read : https://purvapaksa.com/nimpara-to-bhubaneswar-people-who-voted-are-now-facing-distrust/
