ଆପଣ ଯୁଦ୍ଧର ଅନେକ କାହାଣୀ ଶୁଣିଥିବେ, ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ବଡ଼ ତୋପ, ମିସାଇଲ ଏବଂ ଗୁଳିଗୋଳାର ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। କିନ୍ତୁ କଣ ଆପଣ କେବେ ଭାବିଛନ୍ତି, ବିନା କୌଣସି ଗୁଳି ବାରୁଦରେ, ବିନା କୌଣସି ଶବ୍ଦରେ ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଫାଇଟର ଜେଟ୍, ଡ୍ରୋନ୍ କିମ୍ବା ଆଣବିକ ମିସାଇଲକୁ ଆକାଶରେ ହିଁ ଜଳାଇ ପାଉଁଶ କରିଦିଆଯାଇ ପାରିବ?
ଏହା କୌଣସି ହଲିଉଡ ବିଜ୍ଞାନ ଆଧାରିତ ସିନେମାର କାହାଣୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ହେଉଛି ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପ୍ରଣାଳୀ—’ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ କାଳୀ’ (Project KALI)। ଏହା ଏକ ଏଭଳି ଶକ୍ତି ଯାହା ଭାରତ ଆଡ଼କୁ ଆଖି ଉଠାଇ ଚାହୁଁଥିବା ଶତ୍ରୁ ଦେଶମାନଙ୍କର ଛାତିରେ କମ୍ପନ ସୃଷ୍ଟି କଲାଣି।
କଣ ଏହି ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ କାଳୀ?
ସର୍ବପ୍ରଥମେ ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ଏହି ‘କାଳୀ’ ପ୍ରକୃତରେ କଣ? KALI ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାମ ହେଉଛି—Kilo Ampere Linear Injector। ଏହା କୌଣସି ସାଧାରଣ କ୍ଷେପଣାସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ତୋପ ନୁହେଁ। ଏହାକୁ ଆମେ ଏକ ପାର୍ଟିକିଲ ବିମ୍ ୱେପନ (Particle Beam Weapon) କିମ୍ବା ଡାଇରେକ୍ଟେଡ୍ ଏନର୍ଜି ୱେପନ (Directed Energy Weapon) ବୋଲି କହିପାରିବା। ଭାରତର ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଗବେଷଣା ଏବଂ ବିକାଶ ସଂଗଠନ ଅର୍ଥାତ୍ DRDO ଏବଂ ଭାଭା ଆଟୋମିକ୍ ରିସର୍ଚ୍ଚ ସେଣ୍ଟର ଅର୍ଥାତ୍ BARC ମିଳିତ ଭାବେ ଏହି ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ଉପରେ କାମ କରୁଛନ୍ତି।
ଧରିନିଅନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁ ପକ୍ଷରୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମିସାଇଲ୍ ବା ଲଢୁଆ ବିମାନ ଭାରତ ସୀମା ଆଡ଼କୁ ମାଡ଼ି ଆସୁଛି। ସାଧାରଣତଃ ଏହାକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଆଉ ଏକ ଆଣ୍ଟି-ମିସାଇଲ୍ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ‘କାଳୀ’ର କାମ କରିବାର ଶୈଳୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା। ଏହା ନିଜ ଭିତରୁ କୌଣସି ଧାତବ ଗୁଳି କିମ୍ବା ବାରୁଦ ବାହାର କରେ ନାହିଁ, ବରଂ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରିଲେଟିଭିଷ୍ଟିକ ଇଲେକ୍ଟ୍ରନ୍ ବିମ୍ (Relativistic Electron Beams) କିମ୍ବା ମାଇକ୍ରୋୱେଭ୍ ରେଡିଏସନ୍ ବହୁତ କମ୍ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଉପରକୁ ନିକ୍ଷେପ କରିଥାଏ। ଏହି ଶକ୍ତି ଏତେ ତୀବ୍ର ହୋଇଥାଏ ଯେ ଏହା ସେହି ମିସାଇଲ ବା ଡ୍ରୋନର ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋନିକ୍ସ ସିଷ୍ଟମକୁ କ୍ଷଣିକ ମଧ୍ୟରେ ଜଳାଇ ଛାରଖାର କରିଦିଏ।
ଏହା କିପରି କାମ କରେ? ଶତ୍ରୁର ସିଷ୍ଟମ ହେବ ଜାମ୍
ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି, ଏହା କାମ କେମିତି କରେ? ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ଯେକୌଣସି ମିସାଇଲ, ଫାଇଟର ଜେଟ୍ କିମ୍ବା ଡ୍ରୋନ୍—ଏ ସମସ୍ତେ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଚିପ୍ସ, ଗାଇଡେନ୍ସ ସିଷ୍ଟମ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋନିକ୍ସ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ। ଯଦି ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋନିକ୍ ମଗଜକୁ କାମୁଡ଼ି ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅକାମୀ ହୋଇଯିବେ।
‘ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ କାଳୀ’ ଠିକ୍ ଏହି କାମଟି ହିଁ କରେ। ଯେତେବେଳେ କାଳୀରୁ ବାହାରୁଥିବା କିଲୋ-ଆମ୍ପିୟର ସ୍ତରର ଇଲେକ୍ଟ୍ରନ୍ ବିମ୍ ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଗତି କରି ଶତ୍ରୁର ମିସାଇଲ ଉପରେ ପଡ଼େ, ତାହା ସେହି ମିସାଇଲ ଭିତରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋମ୍ୟାଗନେଟିକ୍ ପଲ୍ସ (EMP) ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଏହି ଇଓପି ପ୍ରଭାବ କାରଣରୁ ମିସାଇଲର ସମସ୍ତ ସର୍କିଟ୍ ବୋର୍ଡ, ଓୟାରିଙ୍ଗ୍ ଏବଂ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଚିପ୍ସ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜଳିଯାଏ।
ଫଳସ୍ୱରୂପ, ଶତ୍ରୁର ମିସାଇଲ ନିଜର ଦିଗ ହରାଇ ବସେ, କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ହିଁ ତାର ବିସ୍ଫୋରଣ ଘଟି ତାହା ଖଣ୍ଡ-ବିଖଣ୍ଡ ହୋଇ ତଳେ ପଡ଼ିଯାଏ। ସରଳ ଭାଷାରେ କହିଲେ, ଶତ୍ରୁ ନିଜର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମିସାଇଲକୁ ନିଜେ ହିଁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିବ ନାହିଁ ଏବଂ ତାର ସମସ୍ତ ଅହଂକାର ମାଟିରେ ମିଶିଯିବ।
ଇତିହାସ ଏବଂ କାଳୀର ବିବର୍ତ୍ତନ
ଆପଣମାନେ ଭାବୁଥିବେ ଏହି ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ କଣ ନିକଟରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି? ଆଦୌ ନୁହେଁ। ଏହାର ଇତିହାସ ବେଶ୍ ଆକର୍ଷଣୀୟ। ୧୯୮୯ ମସିହାରେ ତତ୍କାଳୀନ BARC ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଡକ୍ଟର ଚିଦାମ୍ବରମଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ପ୍ରୋଜେକ୍ଟର ପରିକଳ୍ପନା କରାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଏହାକୁ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ବିକଶିତ କରାଯାଉ ନଥିଲା। ଏହାର ମୁଖ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ଶିଳ୍ପ ଏବଂ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଗବେଷଣା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଚ୍ଚ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରେଡିଏସନ୍ ଏବଂ ଏକ୍ସ-ରେ ସୃଷ୍ଟି କରିବା।
କିନ୍ତୁ ସମୟ ସହିତ ଆମର ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଏହାର ପ୍ରକୃତ ସାମରିକ କ୍ଷମତାକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ। ପ୍ରଥମେ KALI-80 ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ KALI-200, KALI-1000, KALI-5000 ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହା ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସଂସ୍କରଣରେ ପହଞ୍ଚିଛି। ଯେମିତି ଯେମିତି ଏହାର ସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ି ଚାଲିଛି, ଏହାର ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରିବାର କ୍ଷମତା ଗିଗାୱାଟ୍ (Gigawatt) ସ୍ତରକୁ ଛୁଇଁଲାଣି। ଏହି ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟତର ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାରତ ପାଇଁ ଏକ ଅଲଂଘ୍ୟ ପ୍ରାଚୀର ସଦୃଶ ହେବାକୁ ଯାଉଛି।
କଣ ଘଟିଥିଲା ସିଆଚେନ ଗ୍ଲାସିୟରରେ? କାଳୀର ସେହି ରହସ୍ୟ
‘ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ କାଳୀ’କୁ ନେଇ ସାମରିକ ଗଳିରେ ଅନେକ ଚର୍ଚ୍ଚା ଓ କାହାଣୀ ପ୍ରଚଳିତ ଅଛି। ସେଥିମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଉଛି ୨୦୧୨ ମସିହାର ସିଆଚେନ ଘଟଣା। ସେହି ବର୍ଷ ସିଆଚେନ ଗ୍ଲାସିୟରର ଗାୟାରୀ ସେକ୍ଟରରେ ଏକ ବଡ଼ ଧରଣର ବରଫ ସ୍ଖଳନ (Avalanche) ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପାକିସ୍ତାନର ପ୍ରାୟ ୧୪୦ ଜଣ ସୈନିକ ବରଫ ତଳେ ପୋତି ହୋଇ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ।
ସେତେବେଳେ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀକ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନୀ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ ଦାବି କରିଥିଲେ ଯେ, ଭାରତ ସେଠାରେ ନିଜର ଗୁପ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ‘କାଳୀ’ର ପରୀକ୍ଷଣ କରିଛି। ସେମାନଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ ଥିଲା ଯେ ଭାରତ କାଳୀ ସାହାଯ୍ୟରେ ବହୁତ ଉଚ୍ଚ ଶକ୍ତିର ମାଇକ୍ରୋୱେଭ୍ କିରଣ ନିକ୍ଷେପ କରି ସେହି ବରଫ ପାହାଡ଼କୁ ତରଳାଇ ଦେଇଥିଲା, ଯାହାଫଳରେ ଏହି ବଡ଼ ଦୁର୍ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଯଦିଓ ଭାରତ ସରକାର କିମ୍ବା ସେନା ପକ୍ଷରୁ ଏହି ଦାବିକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କରାଯାଇ ନାହିଁ ଏବଂ ଏହାକୁ ଏକ ପ୍ରାକୃତିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି, ତଥାପି ଏହି ଘଟଣା ଶତ୍ରୁ ଦେଶମାନଙ୍କ ମନରେ କାଳୀ ପ୍ରତି ଥିବା ଭୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦର୍ଶାଉଛି।
ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ୟ ଦେଶ ଏବଂ ଭାରତର ସ୍ଥିତି
ଆଜିର ସମୟରେ ଆମେରିକା, ରୁଷ ଏବଂ ଚୀନ ଭଳି ମହାଶକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଡାଇରେକ୍ଟେଡ୍ ଏନର୍ଜି ୱେପନ (DEW) ଉପରେ କୋଟି କୋଟି ଡଲାର ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁଛନ୍ତି। ଆମେରିକା ପାଖରେ ନିଜର ଲେଜର ୱେପନ ସିଷ୍ଟମ ଅଛି, ଚୀନ ମଧ୍ୟ ଏ ଦିଗରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ କାମ କରୁଛି। କିନ୍ତୁ ଭାରତର ‘କାଳୀ’ର ବିଶେଷତ୍ୱ ହେଉଛି, ଏହା କେବଳ ଏକ ସାଧାରଣ ଲେଜର ନୁହେଁ। ଲେଜର କେବଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥଳକୁ ଗରମ କରି ଜଳାଇଥାଏ, ଯେଉଁଥିରେ କିଛି ସମୟ ଲାଗେ। କିନ୍ତୁ କାଳୀର ଇଲେକ୍ଟ୍ରନ୍ ବିମ୍ ଆଲୋକର ଗତିରେ ଯାଇ କ୍ଷଣିକ ମଧ୍ୟରେ ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋନିକ୍ସକୁ ପୋଡ଼ି ଦିଏ। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଶତ୍ରୁକୁ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ପ୍ରକାଶ କରିବାକୁ ସମୟ ସୁଦ୍ଧା ମିଳିବ ନାହିଁ।
ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯଦି ଭାରତ ଉପରକୁ କୌଣସି ଆନ୍ତଃମହାଦେଶୀୟ ବାଲିଷ୍ଟିକ୍ ମିସାଇଲ୍ (ICBM) ମାଡ଼ିଆସେ, ତେବେ ଆମର ଏହି ‘କାଳୀ’ ପ୍ରଣାଳୀ ତାହାକୁ ମହାକାଶ କିମ୍ବା ବାୟୁମଣ୍ଡଳର ଉପର ଭାଗରେ ହିଁ ଅକାମୀ କରିଦେବାର କ୍ଷମତା ରଖେ। ଏହା ଭାରତୀୟ ସେନାର ପ୍ରତିରକ୍ଷା କ୍ଷମତାକୁ ଏକ ନୂତନ ଶିଖରକୁ ନେଇଯାଇଛି।
ବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ସାମରିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାରତର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତପୂର୍ବ ଅଗ୍ରଗତି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ବର ବିଷୟ। ଶତ୍ରୁ ଯେତେ ବି ଚାଲାକ ହେଉ ନା କାହିଁକି, ଭାରତର ଏହି ‘ଫୋଲାଦୀ ସତ୍ୟ’ ଆଜି ଆମ ଦେଶକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଏବଂ ଅଜେୟ ରଖିଛି। ଆମର ବୈଜ୍ଞାନିକ ଓ ସେନା ବାହିନୀର ଏହି ଅକ୍ଳାନ୍ତ ପରିଶ୍ରମ ଯୋଗୁଁ ଆଜି ଆମେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇପାରୁଛୁ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/which-two-will-join-bjp/
