ଆଜି ଆମେ ଏକ ଏପରି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଯାହା ଆମ ଇତିହାସ, ଆମର ଗର୍ବ ଏବଂ ଆମର ଗଣତନ୍ତ୍ର ସହିତ ଗଭୀର ଭାବରେ ଜଡ଼ିତ। ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତି ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମକୁ ନେଇ ଆମ ଦେଶରେ ସର୍ବଦା ବିତର୍କ ଲାଗି ରହିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ଆମେ ଯେଉଁ ବିଷୟରେ କଥା ହେବା, ତାହା କୌଣସି ସାଧାରଣ ରାଜନୈତିକ ବୟାନବାଜି ନୁହେଁ, ବରଂ ଆମର ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଇତିହାସ ଉପରେ ଏକ ଗଭୀର ଦୃଷ୍ଟିପାତ, ଯାହାକୁ ବହୁତ ସମୟରେ ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଛି କିମ୍ବା ଆଂଶିକ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଛି।
ଆଜିର ଏହି ଆଲୋଚନାରେ ଆମେ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଯେ, କିପରି ଆମର ଇତିହାସ ଲେଖାଗଲା, ଏହାର ପଛରେ କାହାର ପ୍ରଭାବ ଥିଲା ଏବଂ ଆଜିର ସମୟରେ ସେହି ପୁରୁଣା ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କିପରି ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଛି। ତେବେ ଆସନ୍ତୁ, ବିନା କୌଣସି ଭୟ କିମ୍ବା ସଂକୋଚରେ, ଏହି ଗମ୍ଭୀର ପ୍ରସଙ୍ଗର ଗଭୀରତାକୁ ଯିବା।
ମୋତିଲାଲ ନେହେରୁ ଏବଂ ମହମ୍ମଦ ଅଲି ଜିନ୍ନା: ସୋମାନଙ୍କର ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଏବଂ ପ୍ରଭାବ
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଭାରତୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନ ଏବଂ ସମ୍ବିଧାନ ନିର୍ମାଣର କଥା କହୁ, ସେତେବେଳେ କିଛି ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱଙ୍କ ନାମ ସାମ୍ନାକୁ ଆସେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବନ ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି କିପରି ଥିଲା, ତାହା ଆମେ କେତେଜଣ ଜାଣୁ?
ଯଦି ଆମେ ପଣ୍ଡିତ ଜବାହରଲାଲ ନେହେରୁଙ୍କ ପିତା, ମୋତିଲାଲ ନେହେରୁଙ୍କ କଥା ବିଚାର କରିବା, ତେବେ ସେ ସେହି ସମୟର ଭାରତର ସର୍ବାଧିକ ଧନୀ ଏବଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଆଇନଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲେ। କଂଗ୍ରେସର ପ୍ରେସିଡେନ୍ସି କିମ୍ବା ନେତୃତ୍ୱ ମୋତିଲାଲ ନେହେରୁଙ୍କ ପରିବାରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଜବାହରଲାଲ ନେହେରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ହସ୍ତାନ୍ତରିତ ହୋଇଥିଲା।
ଏଠାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା ହେଉଛି, ମୋତିଲାଲ ନେହେରୁଙ୍କର ଜଣେ ବହୁତ ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ, ମହମ୍ମଦ ଅଲି ଜିନ୍ନା। ଆଜି ଆମେ ଜିନ୍ନାଙ୍କୁ ଦେଶ ବିଭାଜନର ମୁଖ୍ୟ ଦାୟୀ ଭାବରେ ଦେଖୁ, କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟରେ ଜିନ୍ନା ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ଆଇନଜ୍ଞ ଥିଲେ। ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ, ଏହି ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସେହି ସମୟରେ କାହାର କେସ୍ ଲଢୁଥିଲେ? ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଏତେ ଟଙ୍କା କେଉଁଠୁ ଆସୁଥିଲା? ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ପାଖରେ ତ ସେତେବେଳେ ଦୁଇମୁଠା ଖାଦ୍ୟ ନଥିଲା, ସେମାନେ ଭୋକରେ ଏବଂ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ପେଶି ହେଉଥିଲେ। ତେଣୁ, ଏହି ବଡ଼ ବଡ଼ ଓକିଲମାନେ ବ୍ରିଟିଶମାନଙ୍କର କେସ୍ ଲଢୁଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରିଟିଶମାନଙ୍କ ସହିତ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପର୍କ ବହୁତ ନିବିଡ଼ ଥିଲା।
ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ ଏବଂ ଇତିହାସର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିଗ
ଆମ ଦେଶରେ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କୁ ‘ବାପୁ’ ବା ‘ଜାତିର ପିତା’ ଭାବରେ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାକୁ ଓଲଟାଇଲେ ଦେଖାଯାଏ ଯେ ଗାନ୍ଧୀଜୀଙ୍କର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଜୀବନ ଏବଂ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟପନ୍ଥାକୁ ନେଇ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ରହିଛି। ଗାନ୍ଧୀଜୀଙ୍କ ପିତା କରମଚନ୍ଦ ଗାନ୍ଧୀ, ପୋରବନ୍ଦର ରାଜ୍ୟର ‘ଦିୱାନ’ ଥିଲେ, ଯାହାକି ଆଜିର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ପଦ ସହିତ ତୁଳନା କରାଯାଇପାରେ।
ଗାନ୍ଧୀଜୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାରେ ରହି ବ୍ରିଟିଶମାନଙ୍କୁ ସେବା ଯୋଗାଇଥିଲେ। ଏପରିକି ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ସେ ବ୍ରିଟିଶ ସେନାକୁ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ ସେବା ମଧ୍ୟ ଯୋଗାଇ ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆମର ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମର ଇତିହାସ ପଢ଼ୁଛୁ, ସେତେବେଳେ କେବଳ କିଛି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ହିଁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଇଛି, ଯେପରିକି ଅନ୍ୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀମାନଙ୍କର କୌଣସି ଅବଦାନ ନାହିଁ।
ଭଗତ ସିଂହ, ସନ୍ୟାସୀ ବିଦ୍ରୋହ, କିମ୍ବା ନେତାଜୀ ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ବୋଷଙ୍କ ଭଳି ମହାନାୟକମାନଙ୍କର ବଳିଦାନକୁ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ପଛରେ ପକାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଆମର ଇତିହାସ ପ୍ରକୃତରେ କିଏ ଲେଖିଲା? ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ବ୍ରିଟିଶମାନେ ଚାଲିଗଲେ ସତ, କିନ୍ତୁ ଇତିହାସ ଲେଖିବା ଦାୟୀତ୍ୱ ଯାହାକୁ ଦିଆଗଲା, ସେମାନେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ପକ୍ଷକୁ ହିଁ ଆଗକୁ ଆଣିଲେ।
ଆର.ସି. ମଜୁମଦାର ଏବଂ ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନ
ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଆର.ସି. ମଜୁମଦାରଙ୍କ ନାମ ନେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ ଅଟେ। ସେ ଜଣେ ମହାନ ଇତିହାସକାର ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କୁ ପଣ୍ଡିତ ନେହେରୁ ନିଜେ ଦେଶର ଇତିହାସ ଲେଖିବା ପାଇଁ ଚୟନ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମଜୁମଦାର ସତ୍ୟ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଲେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ଦେଖାଇଲେ ଯେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ପରିବାର ବା ଗୋଟିଏ ଗୋଷ୍ଠୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅନେକ ବ୍ୟକ୍ତି ଏବଂ ସଂଗଠନର ବଳିଦାନ ଯୋଗୁଁ ଦେଶକୁ ସ୍ୱାଧୀନତା ମିଳିଛି, ସେତେବେଳେ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ମଜୁମଦାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଲେଖିଥିଲେ ଯେ ସ୍ୱାଧୀନତା କେବଳ “ବିନା ଖଡଗ୍ ବିନା ଢାଲ” ସାବରମତୀର ସନ୍ଥ ଜରିଆରେ ମିଳିନଥିଲା, ବରଂ ଏଥିପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଯୁବକଙ୍କ ରକ୍ତ ଏବଂ ବଳିଦାନ ଜଡ଼ିତ ଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେ ଏହି ସତ୍ୟ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ସେହି କମିଟିରୁ ବାହାର କରିଦିଆଗଲା। କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ କେବେ ଲୁଚି ରହେ ନାହିଁ; ସେ ନିଜସ୍ୱ ପ୍ରୟାସରେ ଏକ ବିକଳ୍ପ ଇତିହାସ ଲେଖିଲେ ଯାହା ଆଜି ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ସତ୍ୟର ପଥ ଦେଖାଏ।
ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମର ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ବଦଳୁଥିବା ପରିବେଶ
ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ଭାରତରେ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରଚାର (narrative) କାମ କରୁଥିଲା। ଲୋକମାନେ କେବଳ ସେତିକି ହିଁ ଜାଣୁଥିଲେ ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକରେ ପଢ଼ାଯାଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଜି ସମୟ ବଦଳିଛି। ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ଏବଂ ଡିଜିଟାଲ ଯୁଗର ଆଗମନ ପରେ, ଲୋକମାନେ ଇତିହାସର ଅନ୍ୟ ପାଖକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଛନ୍ତି।
ଯେତେବେଳେ ଦେଶରେ ବିଜେପି ସରକାର କ୍ଷମତାରେ ଆସିଲା ଏବଂ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ମାଧ୍ୟମରେ ସୂଚନା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ସେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଇତିହାସର ସେହି ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ ଯାହାକୁ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଲୁଚାଯାଇଥିଲା, ଆଜି ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ଆଗରେ ଉନ୍ମୋଚିତ ହେଉଛି।
ବିଭାଜନ ଏବଂ ସାମାଜିକ ସମସ୍ୟା: ଏକ ଗଭୀର ବିଶ୍ଳେଷଣ
ଆମ ଦେଶର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ କ’ଣ ଥିଲା? ତାହା ହେଉଛି ଦେଶର ବିଭାଜନ। ଯେତେବେଳେ ଦେଶ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଧର୍ମ ଆଧାରରେ ଦେଶକୁ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ କରାଗଲା। ଜିନ୍ନାଙ୍କ ପ୍ରମାଣ ଏହା ଥିଲା ଯେ ହିନ୍ଦୁ ଏବଂ ମୁସଲମାନ ଏକାଠି ରହିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ ଏକ ଅଲଗା ଦେଶର ଦାବି କରାଗଲା।
କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ପାକିସ୍ତାନର ମୂଳଦୁଆ ପକାଇଥିଲେ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପଛରେ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ ଭାରତ ଛାଡ଼ି ଗଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଏଠାରେ ରହିଗଲେ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଏଠାରେ ଥିଲା।
ଏପରିକି ଆମର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଗଭୀର ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିଥିଲା। ଦେଶର ପ୍ରଥମ କିଛି ଶିକ୍ଷାମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଜାଣିହେବ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ପୃଷ୍ଠଭୂମି କିପରି ଥିଲା। ଯେଉଁମାନେ ପାରମ୍ପରିକ ମଦ୍ରାସାରେ ପଢ଼ିଥିଲେ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାଠାରୁ ବହୁ ଦୂରରେ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ଦେଶର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଡୋରି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହାଦ୍ୱାରା ଦେଶର ଯୁବପିଢ଼ିଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ ଇତିହାସଠାରୁ ଦୂରେଇ ରଖାଗଲା।
ଆଜି ଆମେ ଯେଉଁ ଆଲୋଚନା କଲୁ, ତାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କାହାକୁ ଅପମାନିତ କରିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିବା। ଆମ ଦେଶର ଲୋକମାନେ ବହୁ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧଭକ୍ତି କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ରହିଛନ୍ତି। ଆଜିର ସମୟ ଆସିଛି ଯେ ଆମେ ଆମର ଇତିହାସକୁ ନିରପେକ୍ଷ ଭାବରେ ଦେଖିବା, ବୁଝିବା ଏବଂ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଏକ ସଠିକ୍ ବାର୍ତ୍ତା ପହଞ୍ଚାଇବା।
Also read : https://purvapaksa.com/111-mps-and-mlas-switched-parties-in-4-years/
୪ ବର୍ଷରେ ୧୧୧ ଜଣ ସାଂସଦ ଓ ବିଧାୟକଙ୍କ ଦଳବଦଳ || 111 MPs and MLAs switched parties in 4 years.
