ବର୍ତ୍ତମାନର ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳିଯାଇଛି। ଆଉ ସେହି ପୁରୁଣା ଜମାନା ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି କେବଳ ବନ୍ଧୁକ ଏବଂ ଗୁଳିରେ ଯୁଦ୍ଧ ଲଢ଼ାଯାଉଥିଲା। ଆଜିର ସମୟ ହେଉଛି ଟେକ୍ନୋଲୋଜି, ଡ୍ରୋନ୍, ଆର୍ଟିଫିସିଆଲ୍ ଇଣ୍ଟେଲିଜେନ୍ସ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ – ମିସାଇଲ୍ ବା କ୍ଷେପଣାସ୍ତ୍ରର। ବିଶ୍ୱର ସାମ୍ପ୍ରତିକ ସ୍ଥିତି, ବିଶେଷ କରି ୟୁକ୍ରେନ-ଋଷିଆ ଯୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟପ୍ରାଚ୍ୟରେ ଇରାନର ସଂଘର୍ଷକୁ ଦେଖିଲେ ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି ଯେ, ଯେଉଁ ଦେଶ ପାଖରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ମିସାଇଲ୍ର ଭଣ୍ଡାର ଅଛି, ସେହି ଦେଶ ହିଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗୁଆ ରହୁଛି। ଏହି ସବୁ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଦେଖି ଭାରତ ସରକାର ନିଜର ଯୁଦ୍ଧ ରଣନୀତି ଏବଂ ମିସାଇଲ୍ ନିର୍ମାଣ ଶୈଳୀରେ ଏକ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଆମେ ‘ଦି ନ୍ୟୁ ମିସାଇଲ୍ ଅର୍ଡର’ ବୋଲି କହିପାରିବା।
ତେବେ ଏହି ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ କ’ଣ? କାହିଁକି ଭାରତ ନିଜର ବ୍ଲୁପ୍ରିଣ୍ଟ ବଦଳାଉଛି?
ରକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ନିଜର ପୁରୁଣା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ବଦଳାଇ ‘ଡିଏପି ୨୦୨୬’ ବା ‘ଡିଫେନ୍ସ ଏକ୍ୱିଜିସନ ପ୍ରୋସିଜର ୨୦୨୬’ ଲାଗୁ କରିବାକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ନୂଆ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଭାରତୀୟ ସେନା ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଏବଂ ମିସାଇଲ୍ କିଣିବା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ବହୁତ ସହଜ ଏବଂ ଦ୍ରୁତ କରାଯାଉଛି। ପୂର୍ବରୁ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ୫ଟି ବର୍ଗ ବା କାଟେଗୋରୀ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଏବେ କମାଇ ୪ଟି କରାଯାଇଛି। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ମିସାଇଲ୍ ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ନିର୍ମାଣରେ ସ୍ୱଦେଶୀ ସାମଗ୍ରୀ ବା ଲୋକାଲ୍ କଣ୍ଟେଣ୍ଟର ବ୍ୟବହାରକୁ ୫୦ ପ୍ରତିଶତରୁ ବଢ଼ାଇ ୬୦ ପ୍ରତିଶତ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯାଇଛି। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ଯେକୌଣସି ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ମିସାଇଲ୍ ତିଆରି ହେବ, ସେଥିରେ ଅତିକମରେ ୬୦ ପ୍ରତିଶତ ଭାଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭାରତୀୟ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଏବଂ ସାମଗ୍ରୀରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଏଥିରେ ନୂଆ କଥା କ’ଣ? ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଏବଂ କ୍ରାନ୍ତିକାରୀ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଉଛି – ମିସାଇଲ୍ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ସରକାରୀ ଏକଛତ୍ରବାଦ ବା ମୋନୋପୋଲିର ଅନ୍ତ ଘଟାଇବା। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାରତରେ ମିସାଇଲ୍ ନିର୍ମାଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା କେବଳ ଡିଆରଡିଓ (DRDO) ଏବଂ ବିଡିଏଲ୍ (BDL – ଭାରତ ଡାଇନାମିକ୍ସ ଲିମିଟେଡ୍) ଭଳି ସରକାରୀ ସଂସ୍ଥା ହାତରେ ସୀମିତ ଥିଲା। ଡିଆରଡିଓ ଡିଜାଇନ୍ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିଲା ଏବଂ ବିଡିଏଲ୍ ତାହାକୁ ତିଆରି କରୁଥିଲା। ଏହି ସରକାରୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଯଦିଓ ବହୁତ ଭଲ କାମ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହାର କିଛି ସୀମା ବା ଲିମିଟେସନ୍ସ ରହିଛି। ଗୋଟିଏ ହିଁ ସରକାରୀ ସଂସ୍ଥା ଥିବାରୁ ମିସାଇଲ୍ ଉତ୍ପାଦନର ଗତି ଧୀମା ଥିଲା ଏବଂ ନୂଆ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଆପଣାଇବାରେ ବହୁତ ସମୟ ଲାଗୁଥିଲା। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜାଣୁ ଯେ ସରକାରୀ ଅଫିସରେ ଫାଇଲ୍ କାମ କେତେ ଧୀମା ଚାଲେ। କିନ୍ତୁ ଆଜିର ଆଧୁନିକ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଆମକୁ ହଜାର ହଜାର ସଂଖ୍ୟାରେ ମିସାଇଲ୍ ଦରକାର। ଯଦି ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ପ୍ରତିଦିନ ଶହେରୁ ଅଧିକ ମିସାଇଲ୍ ବ୍ୟବହାର ହୁଏ, ତେବେ ଆମ ପାଖରେ ଏଭଳି ଏକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିବା ଦରକାର ଯାହା ଖୁବ୍ କମ୍ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ବହୁ ପରିମାଣର ଉତ୍ପାଦନ ବଢ଼ାଇପାରିବ।
ସେଥିପାଇଁ ମୋଦୀ ସରକାର ଏହି ପୁରୁଣା ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳାଇ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବେ ଭାରତୀୟ ପ୍ରତିରକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ବିରାଟ ଇକୋସିଷ୍ଟମ୍ ତିଆରି କରାଯାଉଛି, ଯେଉଁଥିରେ ସରକାରୀ ସଂସ୍ଥା ସହିତ ଦେଶର ବଡ଼ ବଡ଼ ପ୍ରାଇଭେଟ୍ କମ୍ପାନୀ ଏବଂ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ସାମିଲ କରାଯାଉଛି। ଏହି ନୂଆ ମଡେଲ୍ରେ ଆଦାନୀ ଡିଫେନ୍ସ, ଭାରତ ଫୋର୍ଜ, ଆଇକମ୍ (ICOMM) ଏବଂ ସୋଲାର ଡିଫେନ୍ସ ଭଳି ଘରୋଇ ପ୍ରାଇଭେଟ୍ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକୁ ଟାକ୍ଟିକାଲ୍ ମିସାଇଲ୍ ପ୍ରୋଗ୍ରାମରେ ସାମିଲ କରାଯାଇଛି। ଏବେ କେବଳ ସରକାରୀ କମ୍ପାନୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହି ପ୍ରାଇଭେଟ୍ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଫ୍ୟାକ୍ଟ୍ରିରେ ମିସାଇଲ୍ ଉତ୍ପାଦନ କରିବେ। ଯେତେବେଳେ ଏକାଧିକ କମ୍ପାନୀ ମିସାଇଲ୍ ତିଆରି କରିବେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସୁସ୍ଥ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ବା କମ୍ପିଟିସନ୍ ସୃଷ୍ଟି ହେବ। ଏହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଖୁବ୍ କମ୍ ସମୟରେ, ଶସ୍ତା ଦରରେ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଆଧୁନିକ ଟେକ୍ନୋଲୋଜିର ମିସାଇଲ୍ ପାଇପାରିବା।
ଏହି ନୂଆ ନୀତିରେ ପ୍ରାଇଭେଟ୍ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରିବା ପାଇଁ ସରକାର ଏକ ବଡ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛନ୍ତି। ଯଦି କୌଣସି ପ୍ରାଇଭେଟ୍ କମ୍ପାନୀ ନିଜ ଟଙ୍କାରେ ରିସର୍ଚ୍ଚ କରି ସେନା ପାଇଁ ଏକ ସଫଳ ମିସାଇଲ୍ ପ୍ରୋଟୋଟାଇପ୍ ବା ମଡେଲ୍ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ, ତେବେ ସରକାର ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ରିସର୍ଚ୍ଚ ଖର୍ଚ୍ଚ ଭରଣା କରିବେ। ଏହାସହିତ ସେହି କମ୍ପାନୀକୁ ଆଗାମୀ ୫ ବର୍ଷ ପାଇଁ ମିସାଇଲ୍ ଯୋଗାଇବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଅର୍ଡର ବା ‘ଆସ୍ୟୁର୍ଡ ଅର୍ଡର’ ମଧ୍ୟ ମିଳିବ। ଏହାଦ୍ୱାରା ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର କ୍ଷତି ହେବାର ଭୟ ରହିବ ନାହିଁ ଏବଂ ସେମାନେ ନୂଆ ନୂଆ ଆବିଷ୍କାର କରିବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିବେ। ଆପଣ ଦେଖିଥିବେ, କିଛି ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଭାରତରେ ଡ୍ରୋନ୍ ତିଆରି କରୁଥିବା କମ୍ପାନୀ ସଂଖ୍ୟା ଶୂନ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସରକାର ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ସେକ୍ଟରକୁ ସୁଯୋଗ ଦେଲେ, ଆଜି ଭାରତରେ ୬୦୦ରୁ ଅଧିକ ଡ୍ରୋନ୍ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ କାମ କରୁଛନ୍ତି। ମିସାଇଲ୍ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ଏମିତି ଚମତ୍କାର ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ।
ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳତା ଭାରତ ପାଇଁ କାହିଁକି ଏତେ ଜରୁରୀ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ବୁଝିବାକୁ ହେବ। ଆଜିର ଦୁନିଆରେ ଆମେ କୌଣସି ବିଦେଶୀ ଦେଶ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଭର କରିପାରିବା ନାହିଁ। ଆମର ଶତ୍ରୁ ଦେଶ ଚାଇନା ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନ ସବୁବେଳେ ଭାରତ ବିରୋଧରେ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର କରୁଛନ୍ତି। ଯଦି ଆମେ ବିଦେଶରୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଇଞ୍ଜିନ ଆଣିବା, ତେବେ ଜରୁରୀ ସମୟରେ ସେମାନେ ଆମକୁ ବ୍ଲାକମେଲ୍ କରିପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ଯୋଗାଣରେ ବିଳମ୍ବ କରିପାରନ୍ତି। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ଆମର ତେଜସ୍ ଫାଇଟର ଜେଟ୍ ପାଇଁ ଆମେ ଆମେରିକାରୁ ଇଞ୍ଜିନ ଆଣୁଛୁ, କିନ୍ତୁ ଆମେରିକା ସେହି ଇଞ୍ଜିନ ଯୋଗାଇବାରେ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ବିଳମ୍ବ କରୁଛି। ଠିକ୍ ସେହିପରି, ଆମର ସବୁଠାରୁ ସଫଳ ବ୍ରହ୍ମୋସ (Brahmos) ମିସାଇଲ୍ ଆମେ ଋଷିଆ ସହିତ ମିଶି ତିଆରି କରିଛୁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆମେ ଏହି ମିସାଇଲ୍କୁ କୌଣସି ତୃତୀୟ ଦେଶକୁ ରପ୍ତାନୀ ବା ଏକ୍ସପୋର୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହିଁବା, ତେବେ ଆମକୁ ପ୍ରଥମେ ଋଷିଆର ଅନୁମତି ନେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଆମର ଟେକ୍ନୋଲୋଜି, ଆମର ଟଙ୍କା ଏବଂ ଆମର ପରିଶ୍ରମ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଆମେ ଅନ୍ୟ ଦେଶର ଅନୁମତି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛୁ।
ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପାଇଁ ଏବେ ଭାରତ ବ୍ରହ୍ମୋସଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମିସାଇଲ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଜସ୍ୱ ଟେକ୍ନୋଲୋଜିରେ ତିଆରି କରୁଛି। ବ୍ରହ୍ମୋସର ସ୍ପିଡ୍ ପ୍ରାୟ ୩ ମାକ୍ (Mach 3) ହୋଇଥିବାବେଳେ, ଭାରତ ଏବେ ୫ରୁ ୮ ମାକ୍ (Mach 5 to 8) ସ୍ପିଡ୍ ବିଶିଷ୍ଟ ଏଭଳି ଏକ ହାଇପରସୋନିକ ମିସାଇଲ୍ ଉପରେ କାମ କରୁଛି, ଯାହାର ଦୂରତା ଏବଂ ବିଧ୍ୱଂସକାରୀ କ୍ଷମତା ବ୍ରହ୍ମୋସଠାରୁ ଦୁଇଗୁଣରୁ ଅଧିକ ହେବ। ଏବଂ ଏଥିପାଇଁ ଆମକୁ କାହାରି ଅନୁମତି ନେବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ଆମର ଅସ୍ତ୍ର, ଆମର ଟେକ୍ନୋଲୋଜି, ଆମେ ଯାହାକୁ ଚାହିଁବୁ ତାକୁ ବିକିପାରିବୁ। ଏହା ହିଁ ହେଉଛି ଆଜିର ନୂତନ ଏବଂ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସୀ ଭାରତର ଅସଲ ପରିଚୟ।
ଏହି ନୂଆ ମିସାଇଲ୍ ଅର୍ଡରରେ କେବଳ ଟାକ୍ଟିକାଲ୍ ବା ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ବ୍ୟବହାର ହେଉଥିବା ଛୋଟ ମିସାଇଲ୍ ନୁହେଁ, ବରଂ ଆଗାମୀ ସମୟରେ ବାଲିଷ୍ଟିକ୍ ମିସାଇଲ୍ (Ballistic Missiles) ନିର୍ମାଣରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ସେକ୍ଟରକୁ ସାମିଲ କରାଯିବ ବୋଲି ପ୍ରତିରକ୍ଷା ସଚିବ ସୂଚନା ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହା ଭାରତର ସାମରିକ ଇତିହାସରେ ଏକ ବଡ଼ ପଦକ୍ଷେପ। ଏହାଦ୍ୱାରା ସେନାର ମିସାଇଲ୍ ଭଣ୍ଡାର ବଢ଼ିବ, ପ୍ରତିରକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ହଜାର ହଜାର ଚାକିରି ସୃଷ୍ଟି ହେବ ଏବଂ ଭାରତ ବିଶ୍ୱର ଏକ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ରପ୍ତାନୀକାରୀ ଦେଶ ଭାବେ ଉଭା ହେବ।
ପରିଶେଷରେ ଏତିକି କହିବି, ଭବିଷ୍ୟତର ଯୁଦ୍ଧ କେବଳ ଆଧୁନିକ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜିତାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ, ବରଂ ସେହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଜ ଦେଶରେ ଲଗାତାର ଡିଜାଇନ୍, ପ୍ରଡକ୍ସନ୍ ଏବଂ ଅପଗ୍ରେଡ୍ କରିବାର କ୍ଷମତା ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଜିତାଯାଇପାରିବ। ଭାରତ ଆଜି ସେହି ଦିଗରେ ନିଜର ସଫଳ ପଦକ୍ଷେପ ପକାଇସାରିଛି।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/shah-is-coming-will-there-be-operation-shankha/
ଆସୁଛନ୍ତି ଶାହ, ହେବ କି ଅପରେସନ ଶଙ୍ଖ? || Shah is coming, will there be Operation Shankha?
