ଦେଶରେ ଗତ କିଛି ଦିନ ହେବ ରାଜନୈତିକ ତାତି ପୂର୍ବପରି ଜାରି ରହିଛି। ଏହାରି ଭିତରେ ‘One Nation, One Election’ ସମ୍ପର୍କିତ ଜଏଣ୍ଟ୍ ପାର୍ଲାମେଣ୍ଟାରୀ କମିଟି (JPC) ର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ତଥା ବରିଷ୍ଠ ବିଜେପି ସାଂସଦ ପି.ପି. ଚୌଧୁରୀ ଏକ ବଡ଼ ଦାବି କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ କହିବା କଥା ହେଲା ଯଦି ୨୦୨୯ ମସିହାରେ ଦେଶରେ ଏକାଠି ନିର୍ବାଚନ ହୁଏ, ତେବେ ଭାରତୀୟ ଅର୍ଥନୀତିର ପ୍ରାୟ ୭ ଲକ୍ଷ କୋଟି ଟଙ୍କା ବଞ୍ଚିପାରିବ।
ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି— ଏହି ୭ ଲକ୍ଷ କୋଟି ଟଙ୍କାର ଗଣନା କିପରି ହେଲା? ୨୦୨୯ରେ ଏହା ବାସ୍ତବରେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହୋଇପାରିବ କି? ଏବଂ ଏହାକୁ ନେଇ ଦେଶରେ କାହିଁକି ଏତେ ବିବାଦ ଓ ଚର୍ଚ୍ଚା ଚାଲିଛି?
ଜଏଣ୍ଟ୍ ପାର୍ଲାମେଣ୍ଟାରୀ କମିଟିର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ପି.ପି. ଚୌଧୁରୀ ଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟରେ ବୁଲି ବୁଲି ନାଗରିକ ସମାଜ, ସାମ୍ବାଦିକ, ପଦ୍ମ ପୁରସ୍କାର ବିଜେତା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଷ୍ଟେକ୍ହୋଲ୍ଡରମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଆଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି। ଗୋ୍ଆ, ମହାରାଷ୍ଟ୍ର, ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡ, ପଞ୍ଜାବ, ଗୁଜରାଟ ପରି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ କମିଟିର ବୈଠକ ବସିସାରିଛି।
ଏହି ସମୟରେ ପି.ପି. ଚୌଧୁରୀ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଯଦି ସଂସଦରେ ସମ୍ବିଧାନ ସଂଶୋଧନ କରାଯାଇ ୨୦୨୮ ସୁଦ୍ଧା ଆଇନଗତ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶେଷ କରାଯାଏ, ତେବେ ୨୦୨୯ ମସିହାରେ ଲୋକସଭା ସହିତ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟର ବିଧାନସଭା ନିର୍ବାଚନ ଏକାଠି କରାଯାଇପାରିବ। ତାହା ହେଲା ଅର୍ଥ ସଞ୍ଚୟ ବା ସେଭିଂସର କଥା। ଚୌଧୁରୀ ଦାବି କରିଛନ୍ତି ଯେ ଭାରତୀୟ ଅର୍ଥନୀତି ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର ନିର୍ବାଚନ ହେବା ଏକ ବଡ଼ ଆର୍ଥିକ ବୋଝ। ଥରକୁ ଥର ନିର୍ବାଚନ ହେବା କାରଣରୁ:
୧. ନିର୍ବାଚନ ଆଚରଣବିଧି ଲାଗୁ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ମାସ ଧରି ସରକାରୀ ଉନ୍ନୟନମୂଳକ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ।
୨. ସୁରକ୍ଷା ବାହିନୀ, ପୋଲିସ ଏବଂ ପ୍ରଶାସନିକ କଳକୁ ବାରମ୍ବାର ନିର୍ବାଚନ ପାଇଁ ମୁତୟନ କରିବାରେ ପ୍ରଚୁର ଅର୍ଥ ଏବଂ ସମୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
୩. ରାଜନୈତିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ଏବଂ ପ୍ରାର୍ଥୀମାନେ ନିର୍ବାଚନ ପ୍ରଚାରରେ ଅମାପ ଧନରାଶି ଖର୍ଚ୍ଚ କରନ୍ତି, ଯାହା ଶେଷରେ ଦେଶର ମୋଟ ଆର୍ଥିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରେ।
ନୀତି ଆୟୋଗ ଏବଂ ଆଇନ କମିଶନଙ୍କ ପୂର୍ବତନ ରିପୋର୍ଟଗୁଡ଼ିକୁ ଆଧାର କରି ଏହି ଦାବି କରାଯାଇଛି ଯେ, ଯଦି ସମସ୍ତ ନିର୍ବାଚନ ଏକାଠି ହୁଏ, ତେବେ ଦେଶର ପ୍ରାୟ ୭ ଲକ୍ଷ କୋଟି ଟଙ୍କା ସଞ୍ଚୟ ହୋଇପାରିବ। ମାତ୍ର ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି— ଏହି ହିସାବ କେତେଦୂର ସତ ଏବଂ ଏହାର ବ୍ୟବହାରିକ ଦିଗ କ’ଣ?
ଆମେ ଯଦି ଗଭୀର ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରିବା, ତେବେ ଜଣାପଡ଼ିବ ଯେ ଭାରତ ଭଳି ବିଶାଳ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଦେଶରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ବିଧାନସଭା ନିର୍ବାଚନ, ଉପ-ନିର୍ବାଚନ କିମ୍ବା ସ୍ଥାନୀୟ ନିର୍ବାଚନ ଚାଲିଥାଏ। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଲା— ଦେଶର ପ୍ରଶାସନ ସର୍ବଦା ‘ଇଲେକ୍ସନ୍ ମୋଡ୍’ରେ ରହିଥାଏ।
ଯେତେବେଳେ ନିର୍ବାଚନ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ସ୍କୁଲ, କଲେଜ, ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ, ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା କର୍ମୀମାନଙ୍କୁ ମାସ ମାସ ଧରି ସେଥିରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରଖାଯାଏ। ଫଳସ୍ୱରୂପ, ସରକାରୀ ଯୋଜନାଗୁଡ଼ିକର କାର୍ଯ୍ୟାନ୍ୱୟନ ମନ୍ଥର ହୋଇଯାଏ। ପି.ପି. ଚୌଧୁରୀ ଏବଂ ସରକାରଙ୍କ ସମର୍ଥକମାନେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଯଦି ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମଧାନ କରାଯାଏ, ତେବେ ସରକାରୀ ଅର୍ଥର ଅପଚୟ ବହୁମାତ୍ରାରେ ହ୍ରାସ ପାଇବ।
କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଏକ ସ୍ୱାଭାବିକ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ— କାହିଁକି ମାତ୍ର ୭ ଲକ୍ଷ କୋଟି ଟଙ୍କା? ଏହି ଟଙ୍କା କେଉଁଆଡ଼େ ଯାଏ? ବାସ୍ତବରେ, ଏହି ପରିମାଣ କେବଳ ସରକାରୀ ନିର୍ବାଚନ କମିଶନଙ୍କ ଖର୍ଚ୍ଚ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏଥିରେ ରାଜନୈତିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରଚାର ଖର୍ଚ୍ଚ, ବ୍ୟବସାୟିକ କ୍ଷତି, ଟ୍ରାଫିକ୍ ଏବଂ ପରିବହନ ବାଧା ଏବଂ ସାମଗ୍ରିକ ଅର୍ଥନୈତିକ କ୍ଷତିକୁ ମଧ୍ୟ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି।
ବନ୍ଧୁଗଣ, ଯେଉଁଠି ଗୋଟିଏ ପଟେ ଏହାକୁ ନେଇ ସରକାର ବଡ଼ ଆଶା ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ସେପଟେ ବିରୋଧୀ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ଏହାକୁ କଡ଼ା ବିରୋଧ କରୁଛନ୍ତି। ବିରୋଧୀଙ୍କ ଯୁକ୍ତି ହେଲା: ୧. ସମ୍ବିଧାନ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ: ଭାରତ ଏକ ସଂଘୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିବା ଦେଶ।
ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ବାଧୀନତା ଅଛି। ଯଦି କୌଣସି ରାଜ୍ୟ ସରକାର ମଝିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ କିମ୍ବା ଅନାସ୍ଥା ପ୍ରସ୍ତାବରେ ପତନ ହୁଏ, ତେବେ ୨୦୨୯ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଶାସନ ରହିବ କି? ଏହା ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱକୁ କ୍ଷୁଣ୍ଣ କରିବ। ୨. ଆଞ୍ଚଳିକ ପ୍ରସଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକର ବିଲୟ: ଯଦି ଲୋକସଭା ଏବଂ ବିଧାନସଭା ନିର୍ବାଚନ ଏକାଠି ହୁଏ, ତେବେ ଜାତୀୟ ପ୍ରସଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ (ଯେପରିକି ଜାତୀୟ ନେତୃତ୍ୱ, ପ୍ରତିରକ୍ଷା, ବିଦେଶ ନୀତି) ଆଞ୍ଚଳିକ ସମସ୍ୟା (ଯେପରିକି ସ୍ଥାନୀୟ ବେରୋଜଗାର, ବିଜୁଳି, ପାଣି, ସଡ଼କ)କୁ ପଛରେ ପକାଇଦେବ। ଭୋଟରମାନେ ଜାତୀୟ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଭୋଟ୍ ଦେଲାବେଳେ ସ୍ଥାନୀୟ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ଭୁଲିଯିବାର ସମ୍ଭାବନା ଥାଏ। ୩. ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କ ସହମତି: ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ହେଲା, ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରିପରିଷଦ ଏଥିରେ ରାଜି ହେବେ କି ନାହିଁ, ତାହା ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।
ସବୁ ଦିଗକୁ ବିଚାରକୁ ନେଲେ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ଯେ ‘One Nation, One Election’ କେବଳ ଏକ ରାଜନୈତିକ ସ୍ଲୋଗାନ୍ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଏବଂ ସମ୍ବିଧାନରେ ଏକ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିପାରେ। ପି.ପି. ଚୌଧୁରୀ ଏବଂ ଜେପିସି କମିଟିର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହମତି ନେଇ ଏକ ଗ୍ରହଣୀୟ ପଦ୍ଧତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା। କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବ୍ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହାକୁ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବା ପାଇଁ ସଂସଦରେ ଦୁଇ-ତୃତୀୟାଂଶ ସଂଖ୍ୟାଗୁରୁତ୍ୱ ଏବଂ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ମଞ୍ଜୁରୀ ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ।
also read
