ଆଜି ଆମେ ଦେଶର ସବୁଠାରୁ ପୁରୁଣା ଏବଂ ଏକକାଳୀନ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜନୈତିକ ଦଳ—ଭାରତୀୟ ଜାତୀୟ କଂଗ୍ରେସ ବିଷୟରେ କଥା ହେବା। ଆଜିର ସମୟରେ ଦେଶର ରାଜନୀତିକୁ ଦେଖିଲେ ଗୋଟିଏ କଥା ବେଶ୍ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ—ଭାରତକୁ ଏବେ ସଂବିଧାନ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଡେମୋକ୍ରେସିର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ବରଂ ଦେଶକୁ ଏକ ‘ମଜବୁତ ବିରୋଧୀ ଦଳ’ର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।
କାହିଁକି ଜାଣିଛନ୍ତି? କାରଣ ଗୋଟିଏ ପଟେ ଏପରି ଏକ ସରକାର ଅଛି ଯାହା କ୍ରମାଗତ ଭାବରେ ନିର୍ବାଚନ ଜିତୁଛି, ନିଜର ରାଜନୈତିକ ପରିଧି ବଢ଼ାଉଛି ଏବେ ଦେଶ ପାଇଁ କାମ ମଧ୍ୟ କରୁଛି। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟପଟେ କଂଗ୍ରେସ ଭଳି ଏକ ଦଳ ଅଛି, ଯାହା କେବେ ‘ଭୋଟ୍ ଚୋରି’ ନାଁରେ, କେବେ କୌଣସି ଅଜବ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ରାସ୍ତାରେ ବାହାରୁଛି, ଆଉ କେବେ ସଂସଦରେ ହଙ୍ଗାମା କରୁଛି। ଆଉ ଏହି ବିରୋଧୀ ଦଳର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ କ’ଣ ଜାଣିଛନ୍ତି? ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଏହା ଯେ, ଏମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତରେ ଏକ ବିରୋଧୀ ଦଳ ଭାବରେ କାମ କରିବାର ସୁଯୋଗ ହିଁ ମିଳୁନି! ବରଂ କହିବାକୁ ଗଲେ ଏମାନେ ନିଜୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଓ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଭୁଲି ଯାଉଛନ୍ତି।
ଯେକୌଣସି ରାଜନୈତିକ ଦଳରେ ନେତୃତ୍ୱକୁ ନେଇ ଗୋଟିଏ ସରଳ ନିୟମ ଥାଏ—ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ନେତା କ୍ରମାଗତ ଭାବରେ ନିର୍ବାଚନ ହାରୁଛନ୍ତି, ଯଦି ତାଙ୍କର କୌଣସି ରଣନୀତି କାମ କରୁନାହିଁ, ଯଦି ତାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦଳର ଭୂମି ଦିନକୁ ଦିନ ସଂକୁଚିତ ହେଉଛି, ତେବେ ଆପଣ କ’ଣ କରିବେ? ଆପଣ ନେତୃତ୍ୱ ବଦଳାଇବେ, ନୂଆ ଲୋକଙ୍କୁ ସୁଯୋଗ ଦେବେ, ରଣନୀତି ବଦଳାଇବେ। କିନ୍ତୁ କଂଗ୍ରେସରେ ଏସବୁ କିଛି ହୁଏ ନାହିଁ! ସାରା ଦିନ ଆଗକୁ ଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ କଂଗ୍ରେସ ଗାନ୍ଧୀ ପରିବାର ପ୍ରତି ନିଜର ଅନ୍ଧ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇ ପଛକୁ ପଛ ଚାଲିଛି।
ଏହାର ଏକ ମଜାଦାର ଉଦାହରଣ ଦେଖନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେ ତେଲେଙ୍ଗାନାର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ରେବନ୍ତ ରେଡ୍ଡୀଙ୍କୁ ଜାଣିଥିବେ। ଜଣେ ନିର୍ବାଚିତ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ, ଯିଏ ଗୋଟିଏ ପୂରା ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ଚଲାଉଛନ୍ତି। ଆଉ ଅନ୍ୟପଟେ ପ୍ରିୟଙ୍କା ଗାନ୍ଧୀ ଭାଡ୍ରା, ଯିଏ ନା କଂଗ୍ରେସର ଅଧ୍ୟକ୍ଷ, ନା କୌଣସି ରାଜ୍ୟର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ। କିନ୍ତୁ ଗତ କିଛିଦିନ ତଳେ ଗୋଟିଏ ଭିଡିଓ ଭାଇରାଲ୍ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା ଯେ କିପରି ଜଣେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରିୟଙ୍କା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଆଗରେ ଜଣେ ସାଧାରଣ ସୁରକ୍ଷାକର୍ମୀ କିମ୍ବା ପି.ଏ. ଭଳି ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏବଂ ପ୍ରିୟଙ୍କା ଗାନ୍ଧୀ ତାଙ୍କୁ ସେପରି କୌଣସି ଗୁରୁତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି!
ଏହା କୌଣସି ପ୍ରଥମ ଘଟଣା ନୁହେଁ। କିଛିଦିନ ତଳେ କର୍ଣ୍ଣାଟକର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଡି.କେ. ଶିବକୁମାରଙ୍କ ସହ ସାଧାରଣରେ ହୋଇଥିବା ଅପମାନକୁ କିଏ ଭୁଲିପାରିବ? ଗୋଟିଏ ଭିଡିଓରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା ଯେ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀ ତାଙ୍କୁ ପଛକୁ ହଟିବାକୁ ଇଙ୍ଗିତ କରୁଛନ୍ତି। ପରେ ଡି.କେ. ଶିବକୁମାର ନିଜ ଇଜ୍ଜତ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ବହୁତ ସଫେଇ ଦେଇଥିଲେ ଯେ, “ନା-ନା, ମୋତେ ଧକ୍କା ଦେଇ ନାହାଁନ୍ତି, ସୁରକ୍ଷା କାରଣରୁ ପଛକୁ ଯିବାକୁ କହିଥିଲେ।” ଆରେ ଭାଇ, ଆମ ମଥାରେ କ’ଣ ଲେଖାହେଇଛି କି?
ରେବନ୍ତ ରେଡ୍ଡୀ ଏବଂ ଡି.କେ. ଶିବକୁମାର ହେଉଛନ୍ତି ସେହି ହାତଗଣା ନେତା, ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ କଂଗ୍ରେସକୁ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଜୀବନ୍ତ ରଖିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ କଂଗ୍ରେସ ହାଇକମାଣ୍ଡ ପାଖରେ ଏତିକି ବି ସାମାନ୍ୟ ବୁଦ୍ଧି ନାହିଁ ଯେ ଏହି ନେତାମାନଙ୍କୁ କିପରି ସମ୍ମାନ ଦିଆଯିବ। ପ୍ରଶ୍ନ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଧକ୍କା କିମ୍ବା ପଛକୁ ହଟିବାର ନୁହେଁ, ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ସେହି ରାଜନୈତିକ ସଂସ୍କୃତିର, ଯେଉଁଠାରେ କଂଗ୍ରେସର ବଡ଼ ବଡ଼ ନେତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଗାନ୍ଧୀ ପରିବାର ଆଗରେ ନିଜର ସ୍ୱାଧୀନ ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି!
ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱର ରିପୋର୍ଟ କାର୍ଡ: ପିକ୍ ପନୌତି!
୨୦୦୮ ମସିହାରେ କଂଗ୍ରେସ ପାଖରେ ସାରା ଦେଶରେ ପ୍ରାୟ ୧୧୮୨ ରୁ ୧୨୮୨ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏମ୍.ଏଲ୍.ଏ. ବା ବିଧାୟକ ଥିଲେ। ସେହିପରି ବିଜେପି ପାଖରେ ପ୍ରାୟ ୮୮୯ ଜଣ ଏମ୍.ଏଲ୍.ଏ. ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ୨୦୧୩-୧୪ ପରଠାରୁ ଏହି ଚିତ୍ର ବଦଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। ବିଜେପି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା ଏବଂ କଂଗ୍ରେସର ପାଦତଳୁ ମାଟି ଖସିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଆଜିର ସମୟକୁ (୨୦୨୬) ଦେଖିବେ—କଂଗ୍ରେସର ଏମ୍.ଏଲ୍.ଏ. ସଂଖ୍ୟା ଖସିଆସି ପ୍ରାୟ ୬୬୦ ରୁ ୬୮୦ ଭିତରେ ରହିଯାଇଛି, ଯେତେବେଳେ କି ବିଜେପିର ଏମ୍.ଏଲ୍.ଏ. ସଂଖ୍ୟା ପ୍ରାୟ ୧୮୦୦ ପାର୍ କରିସାରିଛି!
ଏହାର ଅର୍ଥ କ’ଣ? ଗୋଟିଏ ପଟେ କଂଗ୍ରେସ ନିଜର ଅର୍ଦ୍ଧାଧିକ ରାଜନୈତିକ ଶକ୍ତି ହରାଇସାରିଛି, ଏବଂ ଅନ୍ୟପଟେ ବିଜେପି ନିଜର ରାଜ୍ୟସ୍ତରୀୟ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଦ୍ୱିଗୁଣିତ କରିଦେଇଛି।
ଆଉ ଏହାର ଅସଲ କାହାଣୀ କେଉଁଠୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଜାଣିଛନ୍ତି? ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀ ୨୦୦୭ ମସିହାରେ କଂଗ୍ରେସର ସାଧାରଣ ସମ୍ପାଦକ ହୋଇଥିଲେ। ୨୦୧୩ରେ ଉପାଧ୍ୟକ୍ଷ ଏବଂ ୨୦୧୭ରେ ଦଳର ସଭାପତି ହେଲେ। ଅର୍ଥାତ୍, ଯେଉଁ ସମୟରୁ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀ ଦଳର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଭୂମିକାକୁ ଆସିଲେ, ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରୁ କଂଗ୍ରେସର ଅଧୋଗତି ଆରମ୍ଭ ହେଲା!
୨୦୧୪ ନିର୍ବାଚନରେ ବି ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖାଯାଇଥିଲା ଯେ ରାହୁଲ ଆମକୁ ନିର୍ବାଚନ ଜିତାଇବେ। ପରିଣାମ କ’ଣ ହେଲା? ଦଳ ନିର୍ବାଚନ ହାରିଗଲା। ପୁଣି ୨୦୧୯ରେ ଆସିଲେ, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ କୁହାଗଲା ଯେ ଏଥର ବଡ଼ ବିଜୟ ହେବ। କିନ୍ତୁ ବିଜେପି ଏକାକୀ ୩୦୩ ସିଟ୍ରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ଏହାପରେ ୨୦୨୪ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମନାରେ ଅଛି। ମାନେ, ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ଦଳକୁ ଏତେଥର ଧୂଳି ଚଟାଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଏଯାଏଁ କାହିଁକି ହଟାଯାଉ ନାହିଁ?
କ୍ରିକେଟ୍ ଜଗତରେ ଗୋଟିଏ ଖେଳାଳି ଯଦି କ୍ରମାଗତ ଭାବରେ ଖରାପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ, ତେବେ ତାକୁ ଦଳରୁ ବାହାର କରିଦିଆଯାଏ। କୌଣସି କମ୍ପାନୀର ସି.ଇ.ଓ. ଯଦି ଲଗାତାର କ୍ଷତି କରାଏ, ତେବେ ବୋର୍ଡ ଅଫ୍ ଡାଇରେକ୍ଟର୍ସ ତାଙ୍କୁ ତଡ଼ି ଦିଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏପରି ଜଣେ ନେତା ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ଲଗାତାର ନିର୍ବାଚନ ପରେ ନିର୍ବାଚନ ହାରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ କାନ୍ଧରୁ ଦାୟିତ୍ୱ ତ ଦୂରର କଥା, କେହି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସାହସ କରୁନାହାନ୍ତି!
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଦେଶରେ କୌଣସି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଠିବା କଥା, ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀ ଏପରି କିଛି ଅଜବ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଠାନ୍ତି ଯାହାର ମାଟି କି ପାଣି କିଛି ନଥାଏ। ନିଜ କର୍ମୀମାନଙ୍କୁ ରାସ୍ତାକୁ ଆଣନ୍ତି, ହଙ୍ଗାମା କରନ୍ତି, ଆଉ ଯେତେବେଳେ ପରିସ୍ଥିତି ଗରମ ହୁଏ, ସେ ବିଦେଶ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି! ଆମେ ଏହାକୁ କ’ଣ କହିବା? ଏହା କୌଣସି ବୁଝାମଣା ନା ସାଧାରଣ ବୁଦ୍ଧିର ଅଭାବ?
ହରିଆଣା, ମହାରାଷ୍ଟ୍ର, ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶ, ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡ, ଆସାମ, ଗୁଜୁରାଟ, ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶ, ରାଜସ୍ଥାନ, ଛତିଶଗଡ଼, ଓଡ଼ିଶା ଏବଂ ଦିଲ୍ଲୀ—ଏସବୁ ରାଜ୍ୟରେ କଂଗ୍ରେସ କେବେ ଏକଛତ୍ର ରାଜ କରୁଥିଲା। ଆଜି ସେଠାରେ ଦଳର ଅବସ୍ଥା କ’ଣ? ଶହ ଶହ ନିର୍ବାଚନ ହାରିବାର ବିଶ୍ୱରେକର୍ଡ ବୋଧହୁଏ ଏହି ନେତୃତ୍ୱ ପାଖରେ ହିଁ ଅଛି। ଆଉ ସବୁଠାରୁ ଦୁଃଖର କଥା ହେଲା, କଂଗ୍ରେସ ପାଖରେ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ନେତାଙ୍କର କୌଣସି ଅଭାବ ନାହିଁ। ଅଭାବ କେବଳ ଗାନ୍ଧୀ ପରିବାର ଆଗରେ ସତ କଥା କହିବାର ସାହସର!
ଯେଉଁମାନେ ପଳାଇଲେ, ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ମୂକସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି
ଚାଲନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କୁ କଂଗ୍ରେସର ସେହି ଦିଗଜ ନେତାମାନଙ୍କ କାହାଣୀ ଶୁଣାଇବି, ଯେଉଁମାନେ କେବେ ଏହି ପାର୍ଟିର ମେରୁଦଣ୍ଡ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗାନ୍ଧୀ ପରିବାରର ଏହି ଅହଂକାର ଓ ଅଯୋଗ୍ୟତା ଯୋଗୁଁ ଦଳ ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ।
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉଦାହରଣ ହେଉଛନ୍ତି ହେମନ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶର୍ମା। ଆଜି ଆସାମରେ ବିଜେପିର ସଫଳତା ପଛରେ ଯଦି କାହାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ହାତ ଅଛି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ହେମନ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶର୍ମା (ମାମା)। କିନ୍ତୁ ଏକ ସମୟ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ସେ କଂଗ୍ରେସର ଜଣେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ। ସେ ଆସାମର ସମସ୍ୟା ନେଇ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀ ସେତେବେଳେ ନିଜ ପୋଷା କୁକୁର ‘ପିଡ଼ି’ କୁ ବିସ୍କୁଟ୍ ଖୁଆଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ! ଜଣେ ରାଜ୍ୟସ୍ତରୀୟ ଜନନେତାଙ୍କୁ ସମୟ ଦେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ରାହୁଲଜୀ ନିଜ କୁକୁର ସହିତ ସମୟ କାଟିବାକୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ। ଫଳାଫଳ? ହେମନ୍ତ କଂଗ୍ରେସ ଛାଡ଼ିଲେ, ବିଜେପିରେ ମିଶିଲେ, ଆଜି ଆସାମର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ପୂରା ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବରୁ କଂଗ୍ରେସର ନାମୋନିଶାନ୍ ମିଟାଇ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଠିକ୍ ସେହିପରି ଜ୍ୟୋତିରାଦିତ୍ୟ ସିନ୍ଧିଆ। ଚାରି ଥରର ଲୋକସଭା ସାଂସଦ, ପୂର୍ବତନ କେନ୍ଦ୍ରମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଯୁବ ଟିମ୍ର ସବୁଠାରୁ ଖାସ୍ ଲୋକ। କିନ୍ତୁ ୨୦୨୦ ମସିହାରେ ସେ ମଧ୍ୟ କଂଗ୍ରେସ ଛାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ୨୨ ଜଣ ଏମ୍.ଏଲ୍.ଏ. ମଧ୍ୟ ପଳାଇଲେ, ଯାହା ଫଳରେ କମଳନାଥ ସରକାର ଖସିଗଲା। ଯେଉଁ ନେତାଙ୍କୁ କଂଗ୍ରେସ ଭବିଷ୍ୟତର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କିମ୍ବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନେତା ଭାବରେ ଦେଖୁଥିଲା, ସେ ମଧ୍ୟ ଦଳ ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।
ଏହି ତାଲିକା ଏଠାରେ ସରୁନି—ମିଲିନ୍ଦ ଦେଓଡ଼ା, ଜିତନ ପ୍ରସାଦ, ଗୁଲାମ ନବୀ ଆଜାଦ, ଆର.ପି.ଏନ୍. ସିଂହ, ସୁଷ୍ମିତା ଦେବ, ପ୍ରିୟଙ୍କା ଚତୁର୍ବେଦୀ… କେତେ ନାଁ ନେବେ? କଂଗ୍ରେସର ସବୁ ଅଭିଜ୍ଞ ନେତାମାନେ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଦଳ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ବି ଦଳ ଭାତ ଖାଇ ପଡ଼ି ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଆହୁରି ଦୟନୀୟ। ଦିଗ୍ବିଜୟ ସିଂହ—ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ଦୁଇ ଥର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ରହିଛନ୍ତି, ଦଶନ୍ଧି ଦଶନ୍ଧିର ରାଜନୈତିକ ଅଭିଜ୍ଞତା ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଆଜି ସେ ଦଳ ଭିତରେ ମୁହଁ ଖୋଲିବାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି। ନିଜ କଥା କହିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଇଙ୍ଗିତ ଦେବାକୁ ପଡ଼େ! କୁମାରୀ ସୈଲଜା ହୁଅନ୍ତୁ କିମ୍ବା ହରୀଷ ରାୱତ—ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡର ପୂର୍ବତନ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବାରମ୍ବାର ନିଜ ଅସନ୍ତୋଷ ବ୍ୟକ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଆପଣମାନଙ୍କର ମନେ ଥିବ, କିଛି ବର୍ଷ ତଳେ ‘G-23’ ଚିଠି କାଣ୍ଡ କ’ଣ ଥିଲା? କଂଗ୍ରେସର ୨୩ ଜଣ ବରିଷ୍ଠ ନେତା ସୋନିଆ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କୁ ଚିଠି ଲେଖି ଦଳରେ ସଂଗଠନ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନେତୃତ୍ୱ ଦାବି କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଫଳ କିଛି ବାହାରିଲା କି? କିଛି ଦିନ ହଙ୍ଗାମା ହେଲା, ଆଉ ପୁଣି ସେଇ ମୂଷା ମରା ବାଟ!
ପ୍ରକୃତ ବଳି ପଡ଼ୁଛି କାହାର? ଏବଂ ଆଗାମୀ ଭବିଷ୍ୟତ
ଏଠାରେ କେବଳ ବଡ଼ ବଡ଼ ନେତାମାନଙ୍କର କଥା ନୁହେଁ। କଂଗ୍ରେସ ଭିତରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମଜାକ କାହା ସାଙ୍ଗରେ ହେଉଛି ଜାଣିଛନ୍ତି? ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି NSUI ଏବଂ ୟୁଥ୍ କଂଗ୍ରେସର ସାଧାରଣ କର୍ମୀମାନେ। ଟିକେ ଚିନ୍ତା କରି ଦେଖନ୍ତୁ। କେଉଁଠି ରାସ୍ତାରେ ପ୍ରତିବାଦ କରିବାକୁ ହେବ, କେଉଁଠି ଗାଡ଼ି ଉପରେ ସ୍ପ୍ରେ ମାରିବାକୁ ହେବ, କେଉଁଠି ପୋଲିସର ଲାଠି ଖାଇବାକୁ ହେବ, କେଉଁଠି ଜେଲ୍ ଯିବାକୁ ହେବ—ସେଥିପାଇଁ ଏହି ଗରିବ, କର୍ମଠ କର୍ମୀମାନେ ଅଛନ୍ତି। ମାଡ଼ ଖାଇବାକୁ ଏମାନେ, ରାସ୍ତାରେ ପାଣିରେ ଭିଜିବାକୁ ଏମାନେ, ଆନ୍ଦୋଳନ କରିବାକୁ ଏମାନେ! କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ପଦବୀ ବଣ୍ଟନର କଥା ଆସେ, ଯେତେବେଳେ ଟିକେଟ୍ ବଣ୍ଟନର କଥା ଆସେ, ସେତେବେଳେ କେଉଁଠୁ ନୂଆ ପୋଷ୍ଟର ବୟ ଆସିଯାଆନ୍ତି।
ଆଜି କଂଗ୍ରେସର ହଜାର ହଜାର ଯୁବକ କେବଳ ଏଥିପାଇଁ ପରିଶ୍ରମ କରୁଛନ୍ତି କି, ସେମାନେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବେ? ଆପଣ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ପାଇଁ ଯେତେ ରାସ୍ତାରେ ସ୍ଲୋଗାନ୍ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେତେ ପୋଷ୍ଟର ଲଗାନ୍ତୁ, ଶେଷରେ ଯେତେବେଳେ ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିବାର ସମୟ ଆସିବ, ସେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ କେବଳ ନିରାଶା ହିଁ ରହିବ।
ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଏକ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ସୁସ୍ଥ ବିରୋଧୀ ଦଳ ରହିବା ନିହାତି ଜରୁରୀ। ଆମେ ଏପରି ଏକ ବିରୋଧୀ ଦଳ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଯାହା କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଜିଦ୍ ପାଇଁ ତିଷ୍ଠି ରହିଛି ଏବଂ ଦେଶର ମୂଲ୍ୟବାନ ସମୟ ନଷ୍ଟ କରୁଛି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଂଗ୍ରେସ ଏହି ‘ପରିବାରବାଦ’ ଏବଂ ‘ଗାନ୍ଧୀ ଭକ୍ତି’ର ଚଷମା ନ ଖୋଲିଛି, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଶ କିମ୍ବା ଦଳର କୌଣସି ଉଦ୍ଧାର ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ।
also read
https://purvapaksa.com/will-a-new-equation-emerge/
