“ଭାରତ ଏକ ସାର୍ବଭୌମ, ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଏବଂ ସଂଘୀୟ ରାଷ୍ଟ୍ର।” ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦେଶ ଗୋଟିଏ, ସୀମା ଗୋଟିଏ, ସମ୍ବିଧାନ ଗୋଟିଏ ଏବଂ ଦେଶର ସଂସଦ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ। କିନ୍ତୁ କଳ୍ପନା କରନ୍ତୁ, ଯଦି ଏହି ଗୋଟିଏ ଦେଶ ଭିତରେ ଏମିତି ଏକ ରାଜ୍ୟ ଥାଏ, ଯାହାର ଶାସକ ଗତ ୧୫ ବର୍ଷ ଧରି ନିଜ ପାଇଁ ନୂଆ ସୀମା, ନୂଆ ନିୟମ ଏବଂ ପ୍ରାୟ ଏକ ନୂଆ ସମ୍ବିଧାନ ତିଆରି କରି ଚାଲିଥିଲେ?
ଏଭଳି ଏକ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ଯେଉଁଠି ଦେଶର ସଂସଦରେ ପାସ୍ ହେଉଥିବା ଆଇନ ସେହି ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ରଖେନାହିଁ! ଆପଣମାନେ ହୁଏତ ଭାବୁଥିବେ ମୁଁ କେଉଁ ଦେଶ ବା କେଉଁ ଅଞ୍ଚଳ କଥା କହୁଛି। ମୁଁ କହୁଛି ଆମ ପଡ଼ୋଶୀ ରାଜ୍ୟ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ଏବଂ ସେଠାରେ ଗତ ୧୫ ବର୍ଷ ଧରି ଚାଲିଥିବା ମମତା ବାନାର୍ଜୀଙ୍କ ଟିଏମସି (TMC) ସରକାରଙ୍କ କଥା।
ଗତ ୧୫ ବର୍ଷ ଧରି ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ଏକ ଏଭଳି ସରକାର ଚାଲିଥିଲା, ଯିଏ ନିଜର ରାଜନୈତିକ ସ୍ୱାର୍ଥ ଏବଂ ଗାଦି ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ସବୁ ସୀମା ପାର୍ କରିଦେଇଥିଲା।
କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ଆଇନକୁ ରାଜ୍ୟରେ ଲାଗୁ ହେବାରୁ ରୋକାଗଲା, ଦେଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତଦନ୍ତ ସଂସ୍ଥା ଯଥା ସିବିଆଇ (CBI) କୁ ରାଜ୍ୟ ଭିତରକୁ ପଶିବାକୁ ଦିଆଗଲାନାହିଁ, କୋଟି କୋଟି ଗରିବ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଯୋଜନାକୁ ଅଟକାଇ ଦିଆଗଲା, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ହେଉଛି – ଗଣତନ୍ତ୍ରର କଣ୍ଠରୋଧ କରାଗଲା।
କିନ୍ତୁ କୁହାଯାଏ ନା, ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ଜନତା ହିଁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ। ୨୦୨୬ ମସିହାରେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ରାଜନୀତିରେ ଏକ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଛି। ଜନତାଙ୍କ ଜନମତ ମମତା ବାନାର୍ଜୀଙ୍କର ସେହି ୧୫ ବର୍ଷର ଅହଂକାରକୁ ମାତ୍ର ୧୫ ଦିନରେ ‘ରୀବୁଟ୍’ ବା ଶେଷ କରିଦେଇଛି।
ଆଜିର ଏହି ଆଲୋଚନାରେ ଆମେ ତିନୋଟି ମୁଖ୍ୟ ସ୍ତମ୍ଭ ଆଧାରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିବା – ଆଇନ (Law), ସମ୍ବିଧାନ (Constitution) ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟାନ୍ୱୟନ (Implementation)। ଆମେ ଜାଣିବା କେମିତି ମମତା ସରକାର ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗକୁ ‘କଣ୍ଟ୍ରି ୱିଦିନ୍ ଦି କଣ୍ଟ୍ରି’ ବା ଦେଶ ଭିତରେ ଆଉ ଏକ ଦେଶ ବନାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଏବେ ସେଠାରେ କି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଛି।
ଆମ ସମ୍ବିଧାନ ଏବଂ ସପ୍ତମ ଅନୁସୂଚୀର ପବିତ୍ରତା
ମମତାଙ୍କର ଏହି ପୂରା ରାଜନୈତିକ ଖେଳକୁ ବୁଝିବା ପୂର୍ବରୁ ଆମକୁ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ଜାଣିବାକୁ ହେବ ଯେ, ଆମ ଦେଶର ସମ୍ବିଧାନରେ କେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ କ୍ଷମତାର ବଣ୍ଟନ କେମିତି ହୋଇଛି। କାରଣ ମମତା ବାନାର୍ଜୀଙ୍କ ସରକାର ଏହି ସାମ୍ବିଧାନିକ ଢାଞ୍ଚାକୁ ହିଁ ବାରମ୍ବାର ଆଘାତ ପହଞ୍ଚାଇଛନ୍ତି।
ସମ୍ବିଧାନର ଅନୁଚ୍ଛେଦ ୨୫୪ (Article 254) ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହେ ଯେ, ଯଦି କେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ଆଇନ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ସଂଘର୍ଷ ହୁଏ, ତେବେ ସବୁବେଳେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କ ଆଇନ ହିଁ ସର୍ବୋପରି ଏବଂ ବୈଧ ରହିବ।
ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଅନୁଚ୍ଛେଦ ୨୫୬ (Article 256) ଅନୁଯାୟୀ, ସଂସଦ ଦ୍ୱାରା ପାସ୍ ହୋଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଇନକୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ଲାଗୁ କରିବା ହେଉଛି ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କର ସାମ୍ବିଧାନିକ ଦାୟିତ୍ୱ। କୌଣସି ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ କହିପାରିବେ ନାହିଁ ଯେ ମୁଁ ଦେଶର ଆଇନକୁ ମାନିବି ନାହିଁ। ଯଦି କେହି ଏମିତି କରନ୍ତି, ତେବେ ତାହା ସିଧାସଳଖ ସମ୍ବିଧାନର ଉଲ୍ଲଂଘନ।
କିନ୍ତୁ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ଟିଏମସି ସରକାର ବାରମ୍ବାର ଏହି ସାମ୍ବିଧାନିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଧୂଳିସାତ୍ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ସିଏଏ (CAA) ର ବିରୋଧ ହେଉ, ସିବିଆଇକୁ ରୋକିବା ହେଉ କିମ୍ବା କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଯୋଜନାକୁ ଅଟକାଇବା ହେଉ – ପ୍ରତିଟି କ୍ଷେତ୍ରରେ ସମ୍ବିଧାନକୁ ଅବମାନନା କରାଯାଇଥିଲା।
CAA ର ବିରୋଧ ଏବଂ ଭୋଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କ ରାଜନୀତି
ଆସନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ ଉଦାହରଣ ଦେଖିବା। ଡିସେମ୍ବର ୨୦୧୯ ରେ ଭାରତର ସଂସଦ ଏକ ଐତିହାସିକ ଆଇନ ପାସ୍ କଲା, ଯାହା ହେଉଛି CAA (Citizenship Amendment Act) ବା ନାଗରିକତା ସଂଶୋଧନ ଆଇନ। ଏହି ଆଇନ କାହାରି ନାଗରିକତା ଛଡ଼ାଇ ନେବା ପାଇଁ ନଥିଲା, ବରଂ ପଡ଼ୋଶୀ ଦେଶରେ ଧାର୍ମିକ ପ୍ରପୀଡ଼ନର ଶିକାର ହୋଇ ଭାରତକୁ ଆସିଥିବା ଅସହାୟ ଶରଣାର୍ଥୀମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହ ନାଗରିକତା ଦେବା ପାଇଁ ଥିଲା। ଦେଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଦାଲତ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ମଧ୍ୟ ଏହା ଉପରେ କୌଣସି ରୋକ୍ ଲଗାଇନଥିଲେ।
କିନ୍ତୁ ମମତା ବାନାର୍ଜୀ ଖୋଲା ମଞ୍ଚରୁ ଘୋଷଣା କଲେ – “ଆମେ ବେଙ୍ଗଲରେ ସିଏଏ ଲାଗୁ ହେବାକୁ ଦେବୁ ନାହିଁ।”
ଏହି ଜିଦ୍ ପଛର କାରଣ କ’ଣ ଥିଲା?
ଏହା କୌଣସି ଆଇନଗତ ଲଢ଼େଇ ନ ଥିଲା, ଏହା ଥିଲା କେବଳ ଶସ୍ତା ଭୋଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କ ରାଜନୀତି। ମମତା ବାନାର୍ଜୀଙ୍କୁ ଭୟ ଥିଲା ଯେ ଯଦି CAA ଲାଗୁ ହୁଏ, ତେବେ ବେଆଇନ ଅନୁପ୍ରବେଶର ସତ ପଦାକୁ ଆସିଯିବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭୋଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କ ନାରାଜ ହୋଇଯିବ।
ଏହି ରାଜନୀତି ଯୋଗୁଁ କ୍ଷତି କାହାର ହେଲା?
ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ମତୁଆ ଏବଂ ନମଃଶୂଦ୍ର ସମାଜର ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଶରଣାର୍ଥୀ ପରିବାର, ଯେଉଁମାନେ ଦଶନ୍ଧି ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଭାରତୀୟ ନାଗରିକତାର ଖଣ୍ଡେ କାଗଜ ପାଇଁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ହକକୁ ଛଡ଼ାଇ ନିଆଗଲା। ନିର୍ବାଚନ ସମୟରେ ଏହି ଆଇନକୁ ନେଇ ଭୟର ବାତାବରଣ ସୃଷ୍ଟି କରାଗଲା। କିନ୍ତୁ ଜନତା ସବୁ ବୁଝିଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ବାଲାଟ୍ ବକ୍ସରେ ଉଚିତ ଜବାବ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଠିକ୍ ସେହିପରି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ଯେତେବେଳେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ବ୍ରିଟିଶ ଅମଳର ପୁରୁଣା ଆଇନ ବଦଳାଇ ତିନିଟି ନୂଆ ଐତିହାସିକ କାନୁନ (ଭାରତୀୟ ନ୍ୟାୟ ସଂହିତା, ଭାରତୀୟ ନାଗରିକ ସୁରକ୍ଷା ସଂହିତା ଏବଂ ଭାରତୀୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଅଧିନିୟମ) ୧ ଜୁଲାଇ ୨୦୨୪ ରୁ ସାରା ଦେଶରେ ଲାଗୁ କଲେ। ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ସରକାର ଜାଣିଶୁଣି ଏହାର କାର୍ଯ୍ୟାନ୍ୱୟନରେ ଅବହେଳା କଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେଠାକାର ପୋଲିସ ଓ ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏହା କେବଳ ଦିଲ୍ଲୀକୁ ଏକ ରାଜନୈତିକ ସଙ୍କେତ ଥିଲା ଯେ, “ଆପଣ ଯାହା ଆଇନ ଆଣନ୍ତୁ, ଆମେ ଆମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଆପଣଙ୍କ କଥା ମାନିବୁ ନାହିଁ।”
ସିବିଆଇକୁ ରୋକିବା ଏବଂ ଦେଶର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ରାଜନୈତିକ ହଙ୍ଗାମା
ବର୍ତ୍ତମାନ ଆସନ୍ତୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ତମ୍ଭ ଅର୍ଥାତ୍ ସମ୍ବିଧାନ ଏବଂ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ତଦନ୍ତ ସଂସ୍ଥା ଉପରକୁ। ଯେକୌଣସି ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଦେଶରେ ଆଇନର ଶାସନ ସେତେବେଳେ ଚାଲିପାରିବ, ଯେତେବେଳେ ଦେଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତଦନ୍ତ ସଂସ୍ଥା ବିନା କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ଚାପରେ କାମ କରିବ।
କିନ୍ତୁ ମମତା ସରକାର ସିବିଆଇ (CBI) କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ‘ଜେନେରାଲ କନସେଣ୍ଟ’ (General Consent) ବା ସାଧାରଣ ସହମତିକୁ ପ୍ରତ୍ୟାହାର କରିନେଲେ। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଲା, ସିବିଆଇ ଯଦି ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ କୌଣସି ଦୁର୍ନୀତି ବା ବଡ଼ ଦେଶଦ୍ରୋହ ମାମଲାର ତଦନ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହିଁବ, ତେବେ ତାକୁ ପ୍ରତିଥର ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କଠାରୁ ଅନୁମତି ମାଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଆପଣ ନିଜେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ଚୋରକୁ ଧରିବାକୁ ସିବିଆଇ ଯିବ, ସେହି ଚୋରର ସରକାରଠାରୁ ଅନୁମତି ମାଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ! ଏହା କି ପ୍ରକାର ବ୍ୟବସ୍ଥା?
ଏହା ପଛର ପ୍ରକୃତ କାରଣ ଥିଲା ୨୦୧୩ର କୁଖ୍ୟାତ ଶାରଦା ଚିଟ୍ଫଣ୍ଡ ଦୁର୍ନୀତି। ଏହା ଏକ ଏଭଳି ଦୂର୍ନୀତି ଥିଲା, ଯାହା ବେଙ୍ଗଲର ପ୍ରାୟ ୧୭ ଲକ୍ଷରୁ ଅଧିକ ଗରିବ ଏବଂ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରର ରକ୍ତଝାଳ ବୁହା ଧନକୁ ଗୋଟିଏ ଝଟକାରେ ଲୁଟି ନେଇଥିଲା। ୧୦ ହଜାର କୋଟିରୁ ଅଧିକ ଟଙ୍କାର ଏହି ମାମଲାରେ ଟିଏମସିର ଅନେକ ମନ୍ତ୍ରୀ, ସାଂସଦ ଏବଂ ବଡ଼ ପୋଲିସ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ନାମ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଥିଲା।
ଏହି ମାମଲାରେ ୨୦୧୯ ମସିହାର ସେହି ଐତିହାସିକ ଘଟଣାକୁ ଦେଶ କେବେ ଭୁଲିପାରିବ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ସିବିଆଇ ଟିମ୍ ତତ୍କାଳୀନ କୋଲକାତା ପୋଲିସ କମିଶନର ରାଜୀବ କୁମାରଙ୍କୁ ପଚରାଉଚରା କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ବାସଭବନରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା, ସେତେବେଳେ କୋଲକାତା ପୋଲିସ ଓଲଟା ସିବିଆଇ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କୁ ହିଁ ବନ୍ଧକ ବନାଇ ଦେଇଥିଲା!
ଖୋଦ୍ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ମମତା ବାନାର୍ଜୀ ଜଣେ ପୋଲିସ ଅଫିସରଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ରାସ୍ତାରେ ଧାରଣାରେ ବସିଗଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରମାଣ ନଷ୍ଟ କରିବାର ଗମ୍ଭୀର ଆରୋପ ଥିଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେହି ଅଫିସରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପଦବୀ ଡିଜିପି (DGP) କରାଗଲା ଏବଂ ପରେ ରାଜ୍ୟସଭା ମଧ୍ୟ ପଠାଗଲା। ଏହା କେବଳ ରାଜନୀତି ନୁହେଁ, ଏହା ଦେଶର ସାମ୍ବିଧାନିକ ସଂସ୍ଥାକୁ ଭିତରୁ ଆଘାତ କରିବାର ଏକ ବିପଜ୍ଜନକ ରଣନୀତି ଥିଲା।
ଜାତୀୟ ସୁରକ୍ଷା ସହ ଖେଳ ଏବଂ ସିଲିଗୁଡ଼ି କରିଡର
ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଦୁର୍ବଳ କରିବାର ଏହି ଖେଳ କେବଳ ଦୁର୍ନୀତି ଲୁଚାଇବା ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ନଥିଲା, ବରଂ ଏହା ଦେଶର ସୀମା ସୁରକ୍ଷା ବା ଜାତୀୟ ସୁରକ୍ଷାକୁ ମଧ୍ୟ ବିପଦରେ ପକାଇଥିଲା।
୨୦୨୧ ମସିହାରେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ସୀମାପାର ଅପରାଧ ଏବଂ ବେଆଇନ ଅନୁପ୍ରବେଶକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ସୀମା ସୁରକ୍ଷା ବଳ ଅର୍ଥାତ୍ BSF ର ଅଧିକାର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସୀମାରୁ ୫୦ କିଲୋମିଟର ଭିତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥିଲେ। ଏଥିପାଇଁ ବିଏସଏଫ୍କୁ ସୀମାରେ ଭିତ୍ତିଭୂମି ଏବଂ କ୍ୟାମ୍ପ୍ ତିଆରି କରିବା ପାଇଁ ଜମିର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ମମତା ସରକାର ଜାତୀୟ ସୁରକ୍ଷାର ଏହି ସଂବେଦନଶୀଳ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ଅଡ଼ଙ୍ଗା ଲଗାଇଲେ। ସେମାନେ ବିଏସଏଫ୍କୁ ଜମି ଦେଲେ ନାହିଁ। ଓଲଟା ସ୍ଥାନୀୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଟିଏମସି ନେତାମାନେ ବିଏସଏଫ୍ ବିରୋଧରେ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଆୟୋଜନ କଲେ ଏବଂ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ମନରେ ସୁରକ୍ଷା ବଳ ପ୍ରତି ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ, ଏହା କେଉଁ ଅଞ୍ଚଳରେ ହେଉଥିଲା? ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ହିଁ ଅବସ୍ଥିତ ଆମ ଦେଶର ସବୁଠାରୁ ସଂବେଦନଶୀଳ ଅଞ୍ଚଳ, ଯାହାକୁ ମିଲିଟାରୀ ଭାଷାରେ ସିଲିଗୁଡ଼ି କରିଡର (Siliguri Corridor) କିମ୍ବା ଚିକେନ୍ସ ନେକ୍ (Chicken’s Neck) କୁହାଯାଏ।
ଏହା ହେଉଛି ଭାରତର ସେହି ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶ, ଯାହା ସମଗ୍ର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଭାରତ (North-East) କୁ ବାକି ଦେଶ ସହିତ ଯୋଡ଼ିଥାଏ। ଚୀନ୍ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବିଦେଶୀ ଗୁପ୍ତଚର ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ସବୁବେଳେ ଏହି ଚିକେନ୍ସ ନେକ୍ ଉପରେ ନଜର ରଖିଥାନ୍ତି। ଏଭଳି ଏକ ସଂବେଦନଶୀଳ ବର୍ଡର ଷ୍ଟେଟ୍ରେ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରତିବର୍ଷ ବାଂଲାଦେଶୀ ଅନୁପ୍ରବେଶ ଯୋଗୁଁ ଜନସଂଖ୍ୟାର ସନ୍ତୁଳନ ବିଗିଡ଼ିବା ନେଇ ଆଇବି (IB) ର ରିପୋର୍ଟ ଆସୁଛି, ସେଠାରେ ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ବଳର ହାତ ବାନ୍ଧିବା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ୟାମ୍ପ୍ ତିଆରି କରିବାକୁ ନଦେବା, ଆଖି ବନ୍ଦ କରି କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦେଶଦ୍ରୋହ ସଦୃଶ। କାହା ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଦେଶର ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱକୁ ବାଜି ଲଗାଯାଉଥିଲା?
ନାରୀ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଯୋଜନାର ତଣ୍ଟିଚିପା
ଯେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟର ପୋଲିସ ଏବଂ ପ୍ରଶାସନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରାଜନୈତିକ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗୀନ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ତାର ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ପରିଣାମ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ ସେହି ମାଟିର ସୁକୁମାରୀ ଝିଅମାନଙ୍କୁ।
ଅଗଷ୍ଟ ୨୦୨୪ ମସିହାରେ କୋଲକାତାର ଆର.ଜି. କର (R.G. Kar) ମେଡିକାଲ କଲେଜ ଭିତରେ ଜଣେ ଯୁବ ମହିଳା ଟ୍ରେନି ଡକ୍ଟରଙ୍କ ସହ ଯେଉଁ ଅମାନୁଷିକ ବର୍ବରତା ଏବଂ ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ଘଟିଲା, ତାହା ସାରା ଦେଶକୁ ସ୍ତବ୍ଧ କରିଦେଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରଶାସନର ଭୂମିକା କ’ଣ ଥିଲା? ରାତିର ଅନ୍ଧାରରେ ହସପିଟାଲର ସେହି କ୍ରାଇମ୍ ସିନ୍ (Crime Scene) ଅଞ୍ଚଳରେ ଜାଣିଶୁଣି ଭଙ୍ଗାରୁଜା ବା ରିନୋଭେସନ କାମ ଆରମ୍ଭ କରାଗଲା, ଯେମିତି ପ୍ରମାଣ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ। ସିସିଟିଭି ଫୁଟେଜ୍ ଏବଂ ଏଫ୍ଆଇଆର୍ (FIR) ଦେବାରେ ବିଳମ୍ବ କରାଗଲା। ପୋଲିସ ନିଜେ ସନ୍ଦେହ ଘେରରେ ଥିଲା। ଶେଷରେ ଯେତେବେଳେ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ନିଜେ ଏହି ମାମଲାର ହସ୍ତକ୍ଷେପ କଲେ, ସେତେବେଳେ ଯାଇ କେସ୍ ସିବିଆଇକୁ ହସ୍ତାନ୍ତର ହେଲା। ଯଦି ପୂର୍ବରୁ ସିବିଆଇ ପାଖରେ ଜେନେରାଲ କନସେଣ୍ଟ ଥାନ୍ତା, ତେବେ ହୁଏତ ପ୍ରମାଣ ସହ ଏଭଳି ଖେଳ ଖେଳାଯାଇନଥାନ୍ତା।
ଏହା କୌଣସି ପ୍ରଥମ ଘଟଣା ନଥିଲା, ୨୦୧୨ ର ‘ପାର୍କ ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍ ଗ୍ୟାଙ୍ଗରେପ୍’ ମାମଲାରେ ମଧ୍ୟ ଖୋଦ୍ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଘଟଣାକୁ ମନଗଢ଼ା ବୋଲି କହିଥିଲେ। ଏବଂ ଯେଉଁ ସାହସୀ ମହିଳା ଆଇପିଏସ୍ ଅଫିସର ଦମୟନ୍ତୀ ସେନ୍ ସତ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପୁରସ୍କାର ବଦଳରେ ତୁରନ୍ତ ଟ୍ରାନ୍ସଫର କରିଦିଆଗଲା। ଅର୍ଥାତ୍ ଯିଏ ସତ କହିବ ସିଏ ଦଣ୍ଡ ପାଇବ, ଯିଏ ଅପରାଧ ଲୁଚାଇବ ସିଏ ପ୍ରମୋଶନ ପାଇବ!
କେବଳ ସୁରକ୍ଷା ନୁହେଁ, ବେଙ୍ଗଲର ଗରିବ ଲୋକଙ୍କ ପେଟକୁ ମଧ୍ୟ ଲାତ ମରାଯାଇଥିଲା। କେବଳ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କୁ କ୍ରେଡିଟ୍ ବା ଶ୍ରେୟ ନଦେବା ପାଇଁ ମମତା ସରକାର କୋଟି କୋଟି ଗରିବଙ୍କ ବହୁ ଜନକଲ୍ୟାଣକାରୀ ଯୋଜନାକୁ ଅଟକାଇ ଦେଇଥିଲେ। ଏହାକୁ କୁହାଯାଏ ଇଞ୍ଜିନିୟର୍ଡ ଡେପ୍ରିଭେସନ (Engineered Deprivation) ବା ଯୋଜନାବଦ୍ଧ ଗରିବୀ।
୧୫ ବର୍ଷର ପତନ ବନାମ ୧୫ ଦିନର ରୀବୁଟ୍
ଦିଲ୍ଲୀ ଏବଂ ମୁମ୍ବାଇର ଏସି ରୁମ୍ରେ ବସୁଥିବା ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମମତା ବାନାର୍ଜୀ ଜଣେ ବଡ଼ ‘ସୋସିଆଲିଷ୍ଟ’, ‘ଫେମିନିଷ୍ଟ’ ଏବଂ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ରକ୍ଷକ ହୋଇପାରନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଏକ ସାଧାରଣ ସଫେଦ ସୂତା ଶାଢ଼ି ଏବଂ ଚପଲ ପିନ୍ଧି ବୁଲନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦେଖାଣହାରୀ ଆବରଣ କ’ଣ ବେଙ୍ଗଲର କୋଟି କୋଟି ଗରିବଙ୍କ ହକକୁ ଛଡ଼ାଇ ନେବାର ପାପକୁ ଲୁଚାଇ ପାରିବ? ବିଲକୁଲ୍ ନୁହେଁ।
ଗତ ୧୫ ବର୍ଷ ଧରି ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ହ୍ୟୁମାନ୍ ଡେଭେଲପମେଣ୍ଟ ଇଣ୍ଡେକ୍ସ (HDI) ରେ ଲଗାତାର ପଛକୁ ପଛକୁ ଗଲା। ରାଜ୍ୟର ପ୍ରତିବ୍ୟକ୍ତି ଆୟ ଜାତୀୟ ହାରାହାରିଠାରୁ ବହୁତ କମିଗଲା ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଋଣ ବୋଝରେ ବୁଡ଼ିଗଲା। କୋଲକାତା ମେଟ୍ରୋର କାମ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି କେବଳ ଏଇଥିପାଇଁ ଅଟକି ରହିଲା କାରଣ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ମାତ୍ର ୩ଟି ରାତି ପାଇଁ ଟ୍ରାଫିକ ଡାଇଭର୍ଟ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେନାହିଁ।
କିନ୍ତୁ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଦେଖନ୍ତୁ। ୨୦୨୬ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ଜନସାଧାରଣ ସଚେତନ ହେଲେ ଏବଂ ବେଙ୍ଗଲରେ ଶାସନ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଯେଉଁ କାମ ୧୫ ବର୍ଷରେ ହୋଇପାରିନଥିଲା, ତାହା ମାତ୍ର ୧୫ ଦିନ ଭିତରେ ଧରାପୃଷ୍ଠକୁ ଓହ୍ଲାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲା।
1.ରାଜ୍ୟରେ ଆୟୁଷ୍ମାନ ଭାରତ ଯୋଜନାକୁ ତୁରନ୍ତ ଉଦ୍ଘାଟନ ଏବଂ ଲାଗୁ କରିବାର ସରକାରୀ ଆଦେଶ ଜାରି ହେଲା।
2. ତୁରନ୍ତ ପ୍ରଭାବରୁ.ସିବିଆଇକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସାଧାରଣ ସହମତିକୁ ପୁନର୍ବାର ବହାଲ କରାଗଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆର.ଜି. କର ମେଡିକାଲ କଲେଜ ସମେତ ସମସ୍ତ ଅଟକି ରହିଥିବା ଦୁର୍ନୀତି ମାମଲାର ତଦନ୍ତ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
3. ମାତ୍ର କିଛି ଦିନରେ.ସିଏଏ (CAA) ର ନୋଟିଫିକେସନ ଜାରି କରି ଶରଣାର୍ଥୀମାନଙ୍କର ଆପ୍ଲିକେସନ ପ୍ରୋସେସିଂ ଆରମ୍ଭ କରାଗଲା।
4.ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଆବାସ ଯୋଜନା ଏବଂ ମନରେଗାରେ ହୋଇଥିବା ଚୋରିର କଡ଼ା ଅଡିଟ୍ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେମିତି ପ୍ରକୃତ ଗରିବଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହକ୍ ମିଳିପାରିବ।
5. ୪୫ ଦିନ ଭିତରେ ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବିଏସଏଫ୍କୁ ପେଣ୍ଡିଂ ଥିବା ସମସ୍ତ ସୀମାବର୍ତ୍ତୀ ଜମିର କ୍ଲିଅରାନ୍ସ ଫାଇଲ୍ ତୁରନ୍ତ ପାସ୍ କରିଦିଆଗଲା।
ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ଏହି ପୂରା କାହାଣୀ ଏବଂ ଏହି ରାଜନୈତିକ ପତନ ଦେଶର ସମସ୍ତ ରାଜନେତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା।
ଏହା ପ୍ରମାଣିତ କରୁଛି ଯେ ଇତିହାସ ସାକ୍ଷୀ ଅଛି – ଏହି ଦେଶ ଭିତରେ କୌଣସି ଅଲଗା ଦେଶ ଚାଲିପାରିବ ନାହିଁ। ଆମର ସମ୍ବିଧାନ ଏକ, ଆମର ଆଇନ ଏକ ଏବଂ ଏହି ଦେଶର ଜନତା ମଧ୍ୟ ଏକ। ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ଆପଣ ଜନତାଙ୍କୁ କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ଭୁଆଁ ଚଳାଇ ପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ନୁହେଁ।
ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ, ଯାହା ଗୁରୁଦେବ ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଟାଗୋରଙ୍କ ପବିତ୍ର ଭୂମି, ନେତାଜୀ ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ବୋଷଙ୍କ ବୀର ଜନ୍ମଭୂମି, ଯିଏ ଦିନେ ଏହି ଦେଶର ବୌଦ୍ଧିକ ଏବଂ ସାଂସ୍କୃତିକ ଇଞ୍ଜିନ ଥିଲା, ତାକୁ ନିଜର ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ବରବାଦ କରି ଦିଆଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଜି ସେଠାକାର ଜାଗ୍ରତ ଜନତା ଏକ ନୂଆ ଇତିହାସ ଲେଖିଛନ୍ତି।
ଭାରତ ଆଦି ଅନନ୍ତ କାଳରୁ ଏକ ଅଖଣ୍ଡ ଦେଶ ଅଛି ଏବଂ ଏକ ହିଁ ରହିବ। ଭାରତ ଗଣରାଜ୍ୟ ଭିତରେ ରହି ନିଜର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଠିଆ କରିବାର ଚେଷ୍ଟା ଆପଣଙ୍କୁ କେବଳ ଏବଂ କେବଳ ସତ୍ତାର ଗଳିରୁ ବାହାରକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେବ, ଏହା ଆଜି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/delhi-gymkhana-club-controversy-the-true-story-of-27-acres-of-land/
