ଆପଣ କ’ଣ କେବେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ ଯେ, ଏକ ବିଦେଶୀ ବିମାନ ପାକିସ୍ତାନ ମାଟିରୁ ଉଡ଼ାଣ ଭରି ସିଧା ଭାରତ ସୀମା ଭିତରକୁ ପଶିଆସି ପାରିବ? ସେହି ବିମାନଟି ଭାରତର ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଶହ ଶହ କିଲୋମିଟର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଭୟରେ ଉଡ଼ି, ବାରାଣସୀ ବିମାନବନ୍ଦରରେ ଓହ୍ଲାଇ ଆରାମରେ ତେଲ ଭରିବ ଏବଂ ତା’ପରେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ପୁରୁଲିଆ ଆକାଶରୁ ଶହ ଶହ AK-47 ରାଇଫଲ୍, ରକେଟ୍ ଲଞ୍ଚର୍ ଏବଂ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଗୁଳି-ଗୋଳା ପାରାସୁଟ୍ ସାହାଯ୍ୟରେ ତଳକୁ ଖସାଇ ଦେଇ ଚୁପଚାପ୍ ବାହାରି ଚାଲିଯିବ?
କୌଣସି ହଲିଉଡ୍ କିମ୍ବା ବଲିଉଡ୍ ଥ୍ରୀଲର୍ ଫିଲ୍ମର କାହାଣୀ ଭଳି ଲାଗୁଛି ନା? କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଉଛି, ଏହା କୌଣସି ଫିଲ୍ମର କାହାଣୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ଭାରତୀୟ ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଇତିହାସରେ ଘଟିଥିବା ସବୁଠାରୁ ସତ୍ୟ, ସାଙ୍ଘାତିକ ଏବଂ ରହସ୍ୟମୟ ଘଟଣା।
ଆଉ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ- ଆପଣ କ’ଣ ଏହା ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ ଯେ ସେହି ବିମାନକୁ ଅଟକାଇବା ପାଇଁ ଭାରତର କୌଣସି ସୁରକ୍ଷା ସଂସ୍ଥା ଚେଷ୍ଟା ସୁଦ୍ଧା କରିନଥିଲେ?
୧୭ ଡିସେମ୍ବର ୧୯୯୫ ମସିହାର କଳା ରାତିରେ ଭାରତୀୟ ମାଟିରେ ଏମିତି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା, ଯାହାକୁ ଆଜି ୩୦ ବର୍ଷ ପରେ ବି ଶୁଣିଲେ ଆଖି କପାଳକୁ ଉଠିଯାଏ। ଯଦି ଏହା କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ଦେଶର ସିଧାସଳଖ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ହୁଏତ ଭାରତର ଇତିହାସ କିଛି ଅଲଗା ହୋଇଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ଏହା କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧ ନ ଥିଲା। ଏହା ଥିଲା ଆକାଶରୁ ମୃତ୍ୟୁର ସାମଗ୍ରୀ ବର୍ଷା କରିବାର ଏକ ଗୁପ୍ତ ଅପରେସନ୍। ତଦନ୍ତ ହେଲା, ଲୋକ ଗିରଫ ହେଲେ, କୋର୍ଟ ନିଜର ରାୟ ଶୁଣାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଆଜି ବି ପ୍ରଶ୍ନ କମିବା ବଦଳରେ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଛି।
୧୭ ଡିସେମ୍ବର ୧୯୯୫: ପୁରୁଲିଆ ଗାଁର ସେହି ରହସ୍ୟମୟ ସକାଳ
କାହାଣୀର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ୧୭ ଡିସେମ୍ବର ୧୯୯୫ ମସିହା ସକାଳୁ। ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ପୁରୁଲିଆ ଜିଲ୍ଲାର ଝାଲଦା ଏବଂ ତା’ର ଆଖପାଖ ଗାଁର ଲୋକମାନେ ଯେତେବେଳେ ସକାଳୁ ଆଖି ଖୋଲିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ସାଧାରଣ ସକାଳ ଥିଲା। କେହି କ୍ଷେତକୁ କାମ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, କେହି ଗୋରୁ ଚରାଇବାକୁ ବାହାରିଥିଲେ ତ ଆଉ କେହି ବଜାର ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ। କାହାରି ପାଖରେ ସାମାନ୍ୟତମ ସୂଚନା ନ ଥିଲା ଯେ ଗତ ରାତିର ଅନ୍ଧକାରରେ ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପର ଦେଇ ଦେଶର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ରାଜଦ୍ରୋହର କାହାଣୀ ଅତିକ୍ରମ କରିସାରିଛି।
ସକାଳ ବଢ଼ିବା ସହିତ ଗାଁରେ ଏକ ଅଜବ ଗୁଜବ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଚାଷ ଜମିରେ ଜାଗା ଜାଗା ବଡ଼ ବଡ଼ କାଠ ବାକ୍ସ ପଡ଼ିଥିବାର ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। କେତେକ ଜାଗାରେ ଧଳା ରଙ୍ଗର ବିଶାଳ ପାରାସୁଟ୍ ଗଛଗୁଡ଼ିକରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇ ରହିଥିଲା। ପ୍ରଥମେ ଗାଁ ଲୋକ ଭାବିଲେ ବୋଧହୁଏ ସେନାର କୌଣସି ଅଭ୍ୟାସ ଚାଲିଛି କିମ୍ବା କୌଣସି ବିମାନରୁ ସାମଗ୍ରୀ ଖସିପଡ଼ିଛି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ କିଛି ସାହସୀ ଗାଁ ଲୋକ ପାଖକୁ ଯାଇ ସେହି କାଠ ବାକ୍ସଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପାଦ ତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା।
ସେହି ବାକ୍ସ ଭିତରେ କୌଣସି ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥ, ପୋଷାକ କିମ୍ବା ଔଷଧ ନ ଥିଲା। ସେଥିରେ ଥିଲା ଅତ୍ୟାଧୁନିକ AK-47 ରାଇଫଲ୍, ହଜାର ହଜାର ଜୀବନ୍ତ ଗୁଳି, ରକେଟ୍ ଲଞ୍ଚର୍ ଏବଂ ହାତ ବୋମା ବା ଗ୍ରେନେଡ୍। ଏମିତି ଘାତକ ମାରଣାସ୍ତ୍ର, ଯାହାକୁ ଗାଁର ସାଧାରଣ ଲୋକେ କେବଳ ସିନେମାରେ କିମ୍ବା ସୈନିକମାନଙ୍କ ହାତରେ ଦେଖିଥିଲେ। ପୂରା ଅଞ୍ଚଳରେ ଆତଙ୍କ ଖେଳିଗଲା। ପୁଲିସକୁ ଖବର ଦିଆଗଲା। ସ୍ଥାନୀୟ ପୁଲିସ ବି ପ୍ରଥମେ ବୁଝିପାରିଲାନି ଯେ ଏହା କେତେ ବଡ଼ ମାମଲା। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଜାଗାରୁ ଏଭଳି ଶହ ଶହ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ମିଳିଲା, ସେତେବେଳେ ସୁରକ୍ଷା ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କ ଚେହେରାର ରଙ୍ଗ ବଦଳିଗଲା। କାରଣ ଏହା କୌଣସି ସାଧାରଣ ଚୋରା ଚାଲାଣ ନଥିଲା, ଏହା ସିଧାସଳଖ ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ଓ ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ ଉପରେ ଏକ ବଡ଼ ଆକ୍ରମଣ ଥିଲା।
ପୁରୁଲିଆ ହିଁ କାହିଁକି? ଆନନ୍ଦ ମାର୍ଗ ଏବଂ ସିପିଏମ୍ (CPM) ର ରକ୍ତାକ୍ତ ଇତିହାସ
ଖବର କୋଲକାତାରୁ ଦିଲ୍ଲୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲା। ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା- ପୁରୁଲିଆ ହିଁ କାହିଁକି?
ତଦନ୍ତ ସଂସ୍ଥା ଯେତେବେଳେ ଏହାର ଉତ୍ତର ଖୋଜିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ସେତେବେଳେ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ପୁରୁଲିଆର ଚୟନ କୌଣସି ସଂଯୋଗ ନ ଥିଲା। ଯିଏ ବି ଏହି ଅପରେସନ୍ର ମାଷ୍ଟରମାଇଣ୍ଡ ଥିଲା, ସେ ସ୍ଥାନ ଏବଂ ସମୟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୌଗୋଳିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିଥିଲା। ସେ ସମୟର ପୁରୁଲିଆ ଆଜି ଭଳି ନ ଥିଲା- ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ, ପାହାଡ଼ିଆ ଅଞ୍ଚଳ ଏବଂ ପ୍ରଶାସନର କମ୍ ଉପସ୍ଥିତି ଏଭଳି ଗୁପ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରକୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ଥିଲା।
କିନ୍ତୁ କେବଳ ଭୂଗୋଳ ନୁହେଁ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ରାଜନୈତିକ ଇତିହାସ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସେତେବେଳେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ଜ୍ୟୋତି ବସୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବାମପନ୍ଥୀ ସିପିଏମ୍ (CPM) ସରକାର ଶାସନରେ ଥିଲା। ଅନ୍ୟପଟେ, ସେହି ସମୟରେ ପୁରୁଲିଆ ଏବଂ ତା’ର ଆଖପାଖ ଅଞ୍ଚଳରେ ‘ଆନନ୍ଦ ମାର୍ଗ’ ନାମକ ଏକ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସଙ୍ଗଠନ ଖୁବ୍ ସକ୍ରିୟ ଥିଲା। ଆନନ୍ଦ ମାର୍ଗ ନିଜକୁ ଏକ ସମାଜସେବୀ ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନ ବୋଲି କହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବାମପନ୍ଥୀ ସରକାର ଏବଂ ସିପିଏମ୍ କର୍ମୀଙ୍କ ସହ ସେମାନଙ୍କର ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ରକ୍ତାକ୍ତ ସଂଘର୍ଷ ଚାଲିଆସୁଥିଲା।
ଏହି ବିବାଦର ସବୁଠାରୁ କଳା ଅଧ୍ୟାୟ ୩୦ ଅପ୍ରେଲ ୧୯୮୨ ମସିହାରେ କୋଲକାତାର ବିଜନ ସେତୁ ଉପରେ ଲେଖାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଉତ୍ୟକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭିଡ଼ ଆନନ୍ଦ ମାର୍ଗର ୧୬ ଜଣ ସାଧୁ ଏବଂ ଜଣେ ସାଧ୍ୱୀଙ୍କୁ ଘେରି ଯାଇ ଦିନ ଦିପହରରେ ଜୀବନ୍ତ ଜଳାଇ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ନୃଶଂସ ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡକୁ ଆନନ୍ଦ ମାର୍ଗର ସମର୍ଥକମାନେ କେବେ ଭୁଲିନଥିଲେ ଏବଂ ସରକାରଙ୍କ ସହ ସେମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ଚରମ ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା।
ତେଣୁ ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଲିଆ ଆକାଶରୁ ମାରଣାସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଲା, ସମସ୍ତେ ସହଜରେ ଅନୁମାନ କଲେ ଯେ ବାମପନ୍ଥୀ ସରକାର ବିରୋଧରେ ସଶସ୍ତ୍ର ବିପ୍ଳବ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ମାର୍ଗ ପାଇଁ ହିଁ ଏହି ବିଦେଶୀ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ପଠାଯାଇଛି। ତଦନ୍ତ ସଂସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଏହି ଦିଗରେ ନିଜର ତଦନ୍ତ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଆଣ୍ଟୋନୋଭ୍ AN-26 ବିମାନ ଏବଂ ମାଷ୍ଟରମାଇଣ୍ଡ କିମ୍ ଡେଭି
ଏବେ ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ସେହି ବିମାନ ବିଷୟରେ, ଯିଏ ଭାରତର ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଧଜିଆ ଉଡ଼ାଇ ଦେଇଥିଲା। ତଦନ୍ତରୁ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ଏହା କୌଣସି ଛୋଟ ଚୋରା ବିମାନ ନ ଥିଲା, ଏହା ଥିଲା Antonov AN-26 ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ରୁଷିଆ-ନିର୍ମିତ କାର୍ଗୋ କିମ୍ବା ମାଲବାହୀ ବିମାନ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା, ଏହି ବିମାନଟି ପାକିସ୍ତାନର କରାଚି ସହରରୁ ଉଡ଼ାଣ ଭରି ଭାରତ ସୀମାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା। ବାଟରେ ଏହା ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶର ବାରାଣସୀ ବିମାନବନ୍ଦରରେ ଓହ୍ଲାଇ ବେଧଡ଼କ ଭାବେ ଇନ୍ଧନ ବା ତେଲ ମଧ୍ୟ ଭରିଥିଲା। ଏହା ପରେ ନିଜର କଳା ମିଶନ୍ ଶେଷ କରି ଆକାଶ ମାର୍ଗ ଦେଇ ଚାଲିଯାଇଥିଲା।
ଏହି ଆନ୍ତର୍ଜାତୀକ ନେଟୱର୍କର ମୁଖ୍ୟ ସୂତ୍ରଧର ଥିଲା ଡେନମାର୍କର ବାସିନ୍ଦା କିମ୍ ଡେଭି (Kim Davy)। କିମ୍ ଡେଭି ଦେଖିବାକୁ କୌଣସି ଭୟଙ୍କର ଅପରାଧୀ ଭଳି ନଥିଲା। ସେ ନିଜକୁ ଜଣେ ସମାଜସେବୀ ବୋଲି କହୁଥିଲା ଏବଂ ପୁରୁଲିଆର ଆନନ୍ଦ ନଗର ଅଞ୍ଚଳରେ ତା’ର ନିୟମିତ ଆସିବା ଯିବା ଥିଲା। ସେହି ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଜଣେ ବଦାନ୍ୟ ବିଦେଶୀ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ପୁରୁଲିଆ କାଣ୍ଡ ପରେ ସେ ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ଓ୍ୱାଣ୍ଟେଡ୍ ବା ମୋଷ୍ଟ ୱାଣ୍ଟେଡ୍ ଅପରାଧୀ ପାଲଟିଗଲା। କିମ୍ ଡେଭି ସହିତ ବ୍ରିଟେନର ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବସାୟୀ ପିଟର ବ୍ଲିଚ୍ (Peter Bleach) ମଧ୍ୟ ଏହି ସାଙ୍ଘାତିକ ସାମରିକ ଅପରେସନ୍ ପଛର ଅନ୍ୟତମ ମୁଖ୍ୟ ଅଭିଯୁକ୍ତ ଥିଲା। ସେମାନେ ନକଲି ଦସ୍ତାବିଜ୍ ଏବଂ ଏକ ଯୋଜନାବଦ୍ଧ ରୁଟ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ସମଗ୍ର ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ନେଟୱର୍କକୁ ପରିଚାଳନା କରୁଥିଲେ।
୫ ଦିନ ପରେ ବିମାନ ଜବତ ଏବଂ MI5 ର ଚମକାଇଲା ଭଳି ଦାବି
କାହାଣୀରେ ଏକ ବଡ଼ ଟ୍ୱିଷ୍ଟ୍ ଆସେ ୨୨ ଡିସେମ୍ବର ୧୯୯୫ ମସିହାରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେବାର ଠିକ୍ ୫ ଦିନ ପରେ। ସେହି କାର୍ଗୋ ବିମାନଟି ପୁଣି ଥରେ କୌଣସି କାରଣରୁ ଭାରତୀୟ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। କିନ୍ତୁ ଏଥର ଭାରତୀୟ ବାୟୁସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଲର୍ଟ ଥିଲା। ବାୟୁସେନାର MiG-21 ଯୁଦ୍ଧ ବିମାନ ସେହି ବିଦେଶୀ ବିମାନକୁ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଘେରିଗଲେ ଏବଂ ତାକୁ ମୁମ୍ବାଇର ସାନ୍ତାକ୍ରୁଜ୍ ବିମାନବନ୍ଦରରେ ଓହ୍ଲାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ।
ବିମାନଟି ଅବତରଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ପିଟର ବ୍ଲିଚ୍ ଏବଂ ଲାତଭିଆର କ୍ରୁ ମେମ୍ବରମାନଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଗଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ବଡ଼ ସଫଳତା ସହିତ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ମଧ୍ୟ ଠିଆ ହେଲା। ଯଦି ୨୨ ଡିସେମ୍ବରରେ ସେହି ବିମାନକୁ ଚିହ୍ନଟ କରି ଧରାଯାଇପାରିଲା, ତେବେ ୫ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଅର୍ଥାତ୍ ୧୭ ଡିସେମ୍ବର ରାତିରେ ତାକୁ କାହିଁକି ଅଟକାଗଲା ନାହିଁ? ବାରାଣସୀରେ ତେଲ ଭରିବା ସମୟରେ ତାକୁ କାହିଁକି ଗିରଫ କରାଗଲା ନାହିଁ?
ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ- ସମଗ୍ର ଘଟଣାର ମାଷ୍ଟରମାଇଣ୍ଡ କିମ୍ ଡେଭି ମୁମ୍ବାଇ ବିମାନବନ୍ଦରରୁ ସୁରକ୍ଷା କର୍ମୀଙ୍କ ଆଖିରେ ଧୂଳି ଦେଇ ନେପାଳ ବାଟ ଦେଇ ନିଜ ଦେଶ ଡେନମାର୍କକୁ କେମିତି ଫେରାର୍ ହୋଇଗଲା? ସାଲ୍ ୨୦୦୦ରେ କୋର୍ଟ ପିଟର ବ୍ଲିଚ୍ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କ୍ରୁ ମେମ୍ବରଙ୍କୁ ଆଜୀବନ କାରାଦଣ୍ଡ ଶୁଣାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ କ୍ଷମା ଆଧାରରେ ସେମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରାଗଲା। ଜେଲରୁ ବାହାରିବା ପରେ ପିଟର ବ୍ଲିଚ୍ ଏକ ସାଙ୍ଘାତିକ ଦାବି କଲେ।
ସେ କହିଲେ ଯେ, ବ୍ରିଟେନର ଗୁପ୍ତଚର ସଂସ୍ଥା MI5 ପାଖରେ ଏହି ଅପରେସନ୍ ବିଷୟରେ ପୂର୍ବରୁ ସୂଚନା ଥିଲା ଏବଂ ସେମାନେ ଭାରତର ‘ର’ (RAW) କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଷୟରେ ଅବଗତ କରାଇଥିଲେ। ଯଦି ସୂଚନା ଥିଲା, ତେବେ ଏହାକୁ କାହିଁକି ଅଟକାଗଲାନି? ଏହା କ’ଣ କେବଳ ପ୍ରଶାସନିକ ଅବହେଳା ଥିଲା ନା ପରଦା ପଛରେ କୌଣସି ବଡ଼ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ଚାଲିଥିଲା?
୩୦ ବର୍ଷ ପରେ ବି ଅସମାପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଏବଂ ଜନତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ
ଦଶନ୍ଧି ଅର୍ଥାତ୍ ୩୦ ବର୍ଷ ବିତିଯାଇଛି। ଭାରତ ସରକାର କିମ୍ ଡେଭିକୁ ଡେନମାର୍କରୁ ଭାରତ ଆଣିବା ପାଇଁ ଅନେକ ଆଇନଗତ ଲଢ଼େଇ ଲଢ଼ିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଡେନମାର୍କ କୋର୍ଟ ଭାରତର ମାନବାଧିକାର ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇ ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟର୍ପଣ କରିବାକୁ ମନା କରିଦେଇଛି। ଏହାର ଅର୍ଥ, ଯେଉଁ ମାଷ୍ଟରମାଇଣ୍ଡ ପୂରା ଦେଶକୁ ହଲାଇ ଦେଇଥିଲା, ସେ କେବେ ଭାରତୀୟ ଅଦାଲତର କାଠଗଡ଼ାରେ ଛିଡ଼ା ହିଁ ହେଲାନି।
ପୁରୁଲିଆ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କାଣ୍ଡ ଆଜି ବି ଭାରତର ଇତିହାସରେ ଏକ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଅସଲଜ୍ଞାତ ଏବଂ ରହସ୍ୟମୟ ପ୍ରହେଳିକା ହୋଇ ରହିଯାଇଛି। ସେହି ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ବାସ୍ତବରେ କାହା ପାଇଁ ଥିଲା? ତା’ର ପ୍ରକୃତ ଟାର୍ଗେଟ୍ କିଏ ଥିଲା? ଏବଂ ଭାରତର କେଉଁ କେଉଁ ବଡ଼ ଚେହେରା ଏହି ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ପଛରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲେ, ତାହା ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିପାରିନାହିଁ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/low-pressure-likely-till-july-3-heavy-rain-forecast/
