ଜାତୀୟ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ପ୍ରତିରକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏଭଳି ଏକ ସାଂଘାତିକ ଖବର ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛି, ଯାହା ଭାରତର ଦୁଇ ପଡ଼ୋଶୀ ଶତ୍ରୁଦେଶ — ଚୀନ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନର ନିଦ ହଜାଇ ଦେଇଛି। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜାଣୁ ଯେ ଚୀନ ପାଖରେ ନିଜର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ‘ରକେଟ୍ ଫୋର୍ସ’ (Rocket Force) ରହିଛି, ଯାହା କେବଳ ଦୂରଗାମୀ ମିସାଇଲ୍ ଏବଂ ପରମାଣୁ ବାହିନୀର ସଞ୍ଚାଳନ କରେ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ଖବର ଆସୁଛି ଯେ, ଚୀନର ସହାୟତାରେ ପାକିସ୍ତାନ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ସେହିଭଳି ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ‘ରକେଟ୍ ଫୋର୍ସ’ ଗଠନ କରିବାକୁ ଯାଉଛି।
ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି, ହଠାତ୍ ପାକିସ୍ତାନ ସେନାର ଏଭଳି କଣ ଆବଶ୍ୟକତା ପଡ଼ିଲା ଯେ ସେ ନିଜର ମିସାଇଲ୍ ଶକ୍ତିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା କରି ଏକ ନୂଆ ବାହିନୀ ତିଆରି କରୁଛି? ଏହା ପଛରେ ରହିଛି ଭାରତୀୟ ସେନାର ଏକ ଅତି ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ମାରାତ୍ମକ ରଣନୀତି, ଯାହାର ନାଁ ହେଉଛି ‘ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୂର’ (Operation Sindoor)। ଭାରତର ପୂର୍ବତନ ସେନା ମୁଖ୍ୟ ଜେନେରାଲ ମନୋଜ ପାଣ୍ଡେଙ୍କ ସୂଚନା ଏବଂ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ବିଶେଷଜ୍ଞଙ୍କ ବିଶ୍ଳେଷଣରୁ ଯେଉଁ ତଥ୍ୟ ଆସିଛି, ତାହା ପ୍ରମାଣ କରୁଛି ଯେ ଭାରତର ଏହି ଗୋଟିଏ ଅପରେସନର ଶିକ୍ଷା ପାକିସ୍ତାନକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଇଛି।
ଏହି ‘ରକେଟ୍ ଫୋର୍ସ’ ପ୍ରକୃତରେ କଣ ଏବଂ ଏହା କାହିଁକି ଏତେ ମାରାତ୍ମକ? ସାଧାରଣତଃ ଯେକୌଣସି ଦେଶର ସେନାରେ ତିନୋଟି ମୁଖ୍ୟ ବାହିନୀ ଥାଏ — ସ୍ଥଳସେନା, ବାୟୁସେନା ଏବଂ ନୌସେନା। ମିସାଇଲ୍ ବା ରକେଟଗୁଡ଼ିକ ଏହି ତିନୋଟିଯାକ ସେନା ପାଖରେ ନିଜ ନିଜର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁସାରେ ରହିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଭାଗରେ ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ଚୀନ ନିଜ ରଣନୀତିରେ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ କଲା। ଚୀନ ନିଜର ସମସ୍ତ ବାଲିଷ୍ଟିକ ମିସାଇଲ୍, କ୍ରୁଜ୍ ମିସାଇଲ୍ ଏବଂ ପରମାଣୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରକୁ ଏକାଠି କରି ଏକ ଚତୁର୍ଥ ବାହିନୀ ଗଠନ କଲା, ଯାହାକୁ କୁହାଗଲା ‘ପିପୁଲ୍ସ ଲିବରେସନ ଆର୍ମି ରକେଟ୍ ଫୋର୍ସ’ (PLARF)।
ଏହି ରକେଟ୍ ଫୋର୍ସର କାମ ହେଉଛି, ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ କୌଣସି ସ୍ଥଳସେନା ବା ବାୟୁସେନାର ଆଦେଶକୁ ଅପେକ୍ଷା ନକରି, ସେମାନେ ସିଧାସଳଖ ଶତ୍ରୁଦେଶର ବଡ଼ ବଡ଼ ସାମରିକ ଘାଟି, ଏୟାରଫିଲ୍ଡ ଏବଂ କମାଣ୍ଡ ସେଣ୍ଟର ଉପରେ ଏକାସଙ୍ଗେ ହଜାର ହଜାର ମିସାଇଲ୍ ମାଡ଼ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବେ।
ଏବେ ଚୀନର ପଦାଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି ପାକିସ୍ତାନ ମଧ୍ୟ ନିଜର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ରକେଟ୍ ଫୋର୍ସ ତିଆରି କରୁଛି। ପାକିସ୍ତାନ ପାଖରେ ଶାହୀନ, ଗଜନଭୀ, ଆବଦାଲୀ ଏବଂ ବାବୁର ଭଳି ଅନେକ ବିପଜ୍ଜନକ ମିସାଇଲ୍ ରହିଛି। ପୂର୍ବରୁ ଏଗୁଡ଼ିକ ସେନା କମାଣ୍ଡର ମାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏବେ ଏହି ସବୁକୁ ଏକ ନୂଆ କମାଣ୍ଡ ଅଧୀନକୁ ଅଣାଯାଉଛି। ଏହାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଚିନ୍ତାଜନକ ଦିଗ ହେଉଛି, ଏହି ନୂଆ ଫୋର୍ସ ଗଠନ ପାଇଁ ଚୀନ ପାକିସ୍ତାନକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି, ସାଇଲୋ (Silo) ଲଞ୍ଚିଂ ସିଷ୍ଟମ ଏବଂ କମାଣ୍ଡ କଣ୍ଟ୍ରୋଲ୍ ସଫ୍ଟୱେର୍ ଯୋଗାଇ ଦେଉଛି। ଯାହାଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଶତ୍ରୁଦେଶ ମିଶି ଭାରତ ବିରୋଧରେ ଏକ ବଡ଼ ଦୁଇମୁଖୀ ଯୁଦ୍ଧ (Two-Front War) ର ରଣନୀତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛନ୍ତି।
ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି, ପାକିସ୍ତାନ ହଠାତ୍ ଏତେ ବଡ଼ ପଦକ୍ଷେପ କାହିଁକି ନେଲା? ସେଥିପାଇଁ ଆମକୁ ଭାରତୀୟ ସେନାର ସେହି ଗୁପ୍ତ ରଣନୀତିକୁ ବୁଝିବାକୁ ହେବ, ଯାହାର ନାଁ ହେଉଛି ‘ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୂର’ (Operation Sindoor)। ପ୍ରତିରକ୍ଷା ବିଶେଷଜ୍ଞ ଏବଂ ରିପୋର୍ଟ ଅନୁସାରେ, ଏହା ଭାରତୀୟ ସେନା ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ଏକ ଅତି ଉଚ୍ଚ ସ୍ତରୀୟ ସାମରିକ ସମୀକ୍ଷା ଓ ଯୁଦ୍ଧାଭ୍ୟାସ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଭାରତୀୟ ସେନା ନିଜର ଆର୍ଟିଲାରୀ (Artillery) ଅର୍ଥାତ ଗୋଳାବାରୁଦ ବାହିନୀ ଏବଂ ମିସାଇଲ୍ ଶକ୍ତିକୁ କିଭଳି ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଓ ମାରାତ୍ମକ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବ, ତାର ପରୀକ୍ଷଣ କରିଥିଲା।
ଭାରତୀୟ ସେନା ଏହି ଅପରେସନ ମାଧ୍ୟମରେ ଦେଖାଇ ଦେଇଥିଲା ଯେ, ଯଦି ପାକିସ୍ତାନ କୌଣସି ପ୍ରକାରର ଦୁଃସାହସ କରେ, ତେବେ ଭାରତୀୟ ସେନା ନିଜର ପିନାକା (Pinaka) ମଲ୍ଟି-ବାରେଲ ରକେଟ୍ ଲଞ୍ଚର୍, ବ୍ରହ୍ମୋସ (BrahMos) ସୁପରସୋନିକ କ୍ରୁଜ୍ ମିସାଇଲ୍ ଏବଂ ପ୍ରଳୟ (Pralay) ବାଲିଷ୍ଟିକ ମିସାଇଲ୍ ସାହାଯ୍ୟରେ ମାତ୍ର କେଇ ମିନିଟ୍ ଭିତରେ ପାକିସ୍ତାନର ସମସ୍ତ ଏୟାରବେସ୍ ଏବଂ ସେନା ମୁଖ୍ୟାଳୟକୁ ମାଟିରେ ମିଶାଇ ଦେଇପାରେ।
ଭାରତର ଏହି ‘ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୂର’ ପାକିସ୍ତାନ ସେନାକୁ ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦେଲା ଯେ, ସେମାନଙ୍କର ପାରମ୍ପରିକ ଯୁଦ୍ଧ ଶୈଳୀ ଭାରତର ଏହି ଆଧୁନିକ ରକେଟ୍ ଓ ମିସାଇଲ୍ ଆକ୍ରମଣ ଆଗରେ ତିଷ୍ଠି ପାରିବ ନାହିଁ। ଯଦି ଯୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ତେବେ ପାକିସ୍ତାନର ବାୟୁସେନା ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ଭାରତୀୟ ରକେଟ୍ ମାଡ଼ରେ ତାର ରନୱେ ଗୁଡ଼ିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବ। ପାକିସ୍ତାନ ସେନା ଅନୁଭବ କଲା ଯେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ମିସାଇଲ୍ ତ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତାହା ସ୍ଥଳସେନା ଏବଂ ବାୟୁସେନା ମଧ୍ୟରେ ଏଭଳି ଭାବେ ବିଭାଜିତ ହୋଇ ରହିଛି ଯେ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାରେ ବହୁତ ସମୟ ଲାଗିଯାଉଛି। ତେଣୁ, ଭାରତର ‘ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୂର’ରୁ ବଡ଼ ଝଟକା ପାଇବା ପରେ ପାକିସ୍ତାନ ନିଜର ରଣନୀତି ବଦଳାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲା ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକେଟ୍ ବାହିନୀକୁ ଏକାଠି କରିବା ପାଇଁ ଚୀନର ଶରଣ ପଶିଲା।
ଭାରତର ପୂର୍ବତନ ସେନା ମୁଖ୍ୟ ଜେନେରାଲ ମନୋଜ ପାଣ୍ଡେ ଏହି ବିଷୟରେ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ସାରାଦେଶକୁ ଏବଂ ସରକାରଙ୍କୁ ଅବଗତ କରାଇଥିଲେ। ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ସାମ୍ପ୍ରତିକ ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧର ଚେହେରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳି ଯାଇଛି। ଋଷ-ୟୁକ୍ରେନ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟ-ପ୍ରାଚ୍ୟରେ ଇସ୍ରାଏଲ-ଇରାନ ସଂଘର୍ଷ, ଆମେ ଦେଖିବାକୁ ପାଉଛୁ ଯେ କେବଳ ଡ୍ରୋନ୍, ରକେଟ୍ ଏବଂ ଦୂରଗାମୀ ମିସାଇଲ୍ ହିଁ ଯୁଦ୍ଧର ଗତିପଥ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଦେଶ ପାଖରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ରକେଟ୍ ବାହିନୀ ଅଛି, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଗୁଆ ରହୁଛି।
ଚୀନ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନର ଏହି ମିଳିତ ପ୍ରୟାସକୁ ଦେଖି ଭାରତ ମଧ୍ୟ ଚୁପ୍ ବସିନାହିଁ। ଭାରତୀୟ ସେନା ଏବଂ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ପକ୍ଷରୁ ମଧ୍ୟ ଭାରତର ନିଜସ୍ୱ ‘ଇଣ୍ଟିଗ୍ରେଟେଡ୍ ରକେଟ୍ ଫୋର୍ସ’ (Integrated Rocket Force – IRF) ଗଠନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଖୁବ୍ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିଛି।
ଭାରତ ନିଜ ରକେଟ୍ ଫୋର୍ସରେ ପ୍ରଳୟ ବାଲିଷ୍ଟିକ ମିସାଇଲ୍, ବ୍ରହ୍ମୋସ କ୍ରୁଜ୍ ମିସାଇଲ୍ ଏବଂ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ପିନାକା ରକେଟ୍ ସିଷ୍ଟମକୁ ସାମିଲ କରୁଛି। ପ୍ରଳୟ ମିସାଇଲ୍ ଏଭଳି ଏକ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହା ୧୫୦ ରୁ ୫୦୦ କିଲୋମିଟର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶତ୍ରୁର ଯେକୌଣସି ବଙ୍କର ବା ଏୟାରବେସ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରେ ଏବଂ ଏହାକୁ ରୋକିବା ଶତ୍ରୁର ଏୟାର ଡିଫେନ୍ସ ସିଷ୍ଟମ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ। ଭାରତ ଏହି ରକେଟ୍ ଫୋର୍ସକୁ ଚୀନ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନ ସୀମାରେ ମୁତୟନ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ଲୁ-ପ୍ରିଣ୍ଟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିସାରିଛି। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ଯଦି ଚୀନ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନ ମିଶି କୌଣସି ଚାଲାକି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ତେବେ ଭାରତୀୟ ରକେଟ୍ ଫୋର୍ସ ଏକାସଙ୍ଗେ ଦୁଇଟିଯାକ ସୀମାରେ ଶତ୍ରୁକୁ ମାଟିରେ ମିଶାଇ ଦେବାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ଷମତା ରଖେ।
ପାକିସ୍ତାନ ଆଜି ଆର୍ଥିକ ସ୍ତରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବାଳିଆ ହୋଇସାରିଛି। ସେଠାକାର ଜନସାଧାରଣ ଅଟା, ଚିନି ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ ପାଇଁ ହାହାକାର କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେଠାକାର ସେନା ନିଜର ଅହଂକାର ଏବଂ ଭାରତ ପ୍ରତି ଥିବା ବିଦ୍ୱେଷ ଯୋଗୁଁ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ପଇସାକୁ କେବଳ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଏବଂ ନୂଆ ନୂଆ ସେନା ଫୋର୍ସ ଗଠନରେ ଉଡ଼ାଉଛି। ଚୀନଠାରୁ କରଜ ଆଣି ସେ ଆଜି ନିଜକୁ ଚୀନର ଏକ ଗୁଲାମ ବା ପୋଷା ଦେଶରେ ପରିଣତ କରିସାରିଲାଣି।
କିନ୍ତୁ ସେ ବୁଝିବା ଉଚିତ ଯେ, କେବଳ ଚୀନ ଶୈଳୀରେ ନାଁ ବଦଳାଇ ‘ରକେଟ୍ ଫୋର୍ସ’ ଗଢିଦେଲେ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତି ହୁଏନାହିଁ। ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିବା ପାଇଁ ଦେଶର ଅର୍ଥନୀତି, ସେନାର ମନୋବଳ ଏବଂ ସୁଦୃଢ଼ ନେତୃତ୍ୱର ଆବଶ୍ୟକତା ଥାଏ, ଯାହା ଆଜି ଭାରତ ପାଖରେ ରହିଛି। ଭାରତର ‘ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୂର’ କେବଳ ଏକ ଟ୍ରେଲର ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଦେଖି ପାକିସ୍ତାନ ଆଜି ନିଜ ସେନାର ପୁନର୍ଗଠନ କରୁଛି। ଭାରତୀୟ ସେନା ଆଜି ଯେକୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ଏବଂ ଦେଶର ପ୍ରତିଟି ଇଞ୍ଚ ମାଟିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/rice-in-the-bay-of-bengal-china/
