ଯେଉଁ ଗୃହକୁ ଓଡ଼ିଶାର ସାଢ଼େ ୪ କୋଟି ଜନସାଧାରଣ ନିଜର ସ୍ବର, ନିଜର ଦୁଃଖକଷ୍ଟ ଏବଂ ନିଜର ଅଧିକାରର ଦାବି ନେଇ ନିଜ ପ୍ରତିନିଧିଙ୍କୁ ପଠାନ୍ତି—ସେହି ବିଧାନସଭା ଆଜି ପ୍ରକୃତ ସମସ୍ୟା ଆଗରେ କାହିଁକି ନୀରବ? ସମୟ ବଦଳୁଛି, ବର୍ଷ ଗଡ଼ୁଛି, ମାତ୍ର ବିଧାନସଭା ଗୃହରେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ମୂଳ ସମସ୍ୟାକୁ ନେଇ ଗମ୍ଭୀର ଚର୍ଚ୍ଚା ହେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ କେବଳ ହଙ୍ଗାମା, ମୁଲତବୀ ଏବଂ ପୂର୍ବ-ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍କ୍ରିପ୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟଶେଷ ହୋଇଯାଉଛି।
ଆମ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ହୃଦୟ ବୋଲାଉଥିବା ଏହି ଗୃହ ନିଜର ସ୍ବର ହରାଇବାକୁ ବସିଲାଣି କି? ଆମ ନିର୍ବାଚିତ ପ୍ରତିନିଧିମାନେ ଭବିଷ୍ୟତର ନୀତି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ପାଇଁ ତର୍କ କରୁଛନ୍ତି, ନା ବିଧାନସଭା କେବଳ ନୀରବତା ଏବଂ ପ୍ରତିକାତ୍ମକ ନାଟକର ଏକ ମଞ୍ଚ ପାଲଟିଯାଇଛି?
କିଛି ତଥ୍ୟ ଉପରେ ନଜର
ବିଧାନସଭାର ରେକର୍ଡ ଦେଖିଲେ ମନେହୁଏ ଯେ ଗୃହ ଅନେକ ଘଣ୍ଟା ଚାଲିଛି। ସରକାରୀ ଆଙ୍କଡ଼ା ଅନୁଯାୟୀ ଗୃହ କାର୍ଯ୍ୟ ନିୟମିତ ଚାଲୁଛି, ମାତ୍ର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟାବଳୀର ଏକ ବଡ଼ ଭାଗ କେବଳ ଆନୁଷ୍ଠାନିକତା, ଶୋକ ପ୍ରସ୍ତାବ, ଏବଂ ଶାସକ-ବିରୋଧୀଙ୍କ ହଙ୍ଗାମାରେ ହିଁ ବିତିଯାଉଛି।
ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରସଙ୍ଗ—ଯେପରିକି ବେକାରୀ, ଚାଷୀଙ୍କ ସମସ୍ୟା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବାର ସ୍ଥିତି, ଏବଂ ବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକର ସୁଧାର—ଏହି ସବୁ ବିଷୟ ଉପରେ ଗମ୍ଭୀର ତର୍କ ପାଇଁ କେତେ ସମୟ ମିଳୁଛି?
୧. ଗୃହ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଧିକାଂଶ ସମୟ ହଙ୍ଗାମାରେ ନଷ୍ଟ
୨. ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଲ୍ସ ବିନା ତର୍କରେ ପାରିତ
୩. ଜନସ୍ୱାର୍ଥ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ କେବଳ ମୁଲତବୀ ପ୍ରସ୍ତାବ
ଯେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଲ୍ କେବଳ କିଛି ମିନିଟ୍ ମଧ୍ୟରେ ବିନା କୌଣସି ଗଠନମୂଳକ ଆଲୋଚନାରେ ପାରିତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ—ଆମ ନିର୍ବାଚିତ ବିଧାୟକମାନେ କାହା ପାଇଁ ଗୃହକୁ ଯାଉଛନ୍ତି?
ଆମେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ବିଧାନସଭା ଚଲାଉଛେ, ମାତ୍ର ସେଠାରୁ ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ମିଳୁଛି କ’ଣ? କେବଳ ରାଜନୈତିକ ବ୍ୟାକବିଟିଂ ଏବଂ ପରସ୍ପର ଉପରେ ଦୋଷାରୋପ। ତଥ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କହୁଛି ଯେ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରସଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ କାଗଜପତ୍ର ଭିତରେ ଚାପି ଦିଆଯାଉଛି।
ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଏହି ଶୂନ୍ୟତା ପଛରେ ତିନୋଟି ବଡ଼ ସାଂଗଠନିକ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟଗତ ବିଫଳତା ରହିଛି:
୧. ସ୍କ୍ରିପ୍ଟେଡ୍ ସାଇଲେନ୍ସ ଏବଂ ମୁଲତବୀ ରାଜନୀତି (Procedural Theatrics)
ଗୃହ ଆରମ୍ଭ ହେବା ମାତ୍ରେ କୌଣସି ନା କୌଣସି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ହଙ୍ଗାମା ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଏ, ଫଳରେ ଗୃହକୁ ବାରମ୍ବାର ମୁଲତବୀ କରାଯାଏ। ଏହା ଗୃହ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଏକ ସହଜ ରାସ୍ତା ପାଲଟିଯାଇଛି।
୨. ବିରୋଧୀଙ୍କ ପ୍ରସଙ୍ଗହୀନ ରଣନୀତି (Opposition’s Misdirection)
ବିରୋଧୀ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ଗୃହରେ ସରକାରଙ୍କୁ ନୀତିଗତ ଭାବେ ଘେରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ, କେବଳ ଗଣମାଧ୍ୟମର ହେଡଲାଇନ୍ସ ପାଇଁ ହୋ-ହଲ୍ଲା କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ଫଳରେ ସରକାରଙ୍କୁ ଦାୟୀ କରିବାର ସୁଯୋଗ ହାତଛଡ଼ା ହେଉଛି।
୩. ସରକାରୀ ଉତ୍ତରଦାୟିତ୍ୱର ଅଭାବ (Executive Dominance)
ବିଧାୟକମାନେ ପଚାରୁଥିବା ପ୍ରଶ୍ନର ସରକାରୀ ଉତ୍ତର ଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଢାଞ୍ଚାରେ ଆସୁଛି, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରକୃତ ତଥ୍ୟ ବଦଳରେ କେବଳ ଶବ୍ଦର ଚାଲାକୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି।
ମୁଲତବୀ ରାଜନୀତି ସ୍କ୍ରିପ୍ଟେଡ୍ ଉତ୍ତର ଜନସମସ୍ୟା ନଜରଅନ୍ଦାଜ
ଜଣେ ଗାଁର କୃଷକ କିମ୍ବା ଜଣେ ଶିକ୍ଷିତ ବେକାର ଯୁବକ ଯେତେବେଳେ ବିଧାନସଭା ଆଡ଼କୁ ଚାହେଁ, ସେ ଆଶା କରେ ଯେ ତା’ର ସମସ୍ୟା ଗୃହରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେବ। ମାତ୍ର ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେଖେ ଯେ ଗୃହ କେବଳ କାଦୁଅ ଫିଙ୍ଗାଫିଙ୍ଗି ଏବଂ ପ୍ରତିକାତ୍ମକ ବିରୋଧ ଭିତରେ ଶେଷ ହୋଇଗଲା, ସେତେବେଳେ ସାଧାରଣ ନାଗରିକର ଗଣତନ୍ତ୍ର ଉପରୁ ଭରସା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ। ଇଏ କ’ଣ ଆମ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ନୁହେଁ?
ଗଣତନ୍ତ୍ର ନୀରବତାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ। ଯଦି ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ନିର୍ବାଚିତ ଗୃହ ନିଜର ଦାୟିତ୍ୱ ତୁଲାଇବାରେ ବିଫଳ ହେବ, ତେବେ ପ୍ରଶାସନ ସ୍ୱେଚ୍ଛାଚାରୀ ହୋଇପଡ଼ିବ।
ଆଜି ଓଡ଼ିଶା ସାମ୍ନାରେ ଅନେକ ଜରୁରୀ ପ୍ରଶ୍ନ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛି:
- ଗ୍ରାମୀଣ ବିକାଶ ଓ କୃଷି ସଙ୍କଟ: କୃଷକଙ୍କ ପାଇଁ ସଠିକ୍ ମୂଲ୍ୟ ଏବଂ ସେଚନ ସୁବିଧା ଉପରେ ସ୍ଥାୟୀ ସମାଧାନ କାହିଁ?
- ଶିକ୍ଷା ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ସ୍ଥିତି: ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳରେ ଡାକ୍ତର ଏବଂ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଅଭାବ ଉପରେ କିଏ ଉତ୍ତର ଦେବ?
- ଯୁବବର୍ଗଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ: ରାଜ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତି ସୁଯୋଗ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନପତ୍ର ଲିକ୍ ଭଳି ମାମଲାରେ ସଠିକ୍ ତଦନ୍ତର ଗ୍ୟାରେଣ୍ଟି କେଉଁଠି?
ଯେଉଁ ଗୃହରେ ନାଗରିକଙ୍କ ସମସ୍ୟା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚରାଯାଏ ନାହିଁ, ସେହି ଗୃହ କେବଳ ଆଇନଗତ ନିଷ୍ପତ୍ତିର ସିଲ୍ମୋହର ମାରିବା ଅନୁଷ୍ଠାନ ହୋଇ ରହିଯାଏ।
ଆମେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ଯେ, ଗୃହର ଆଲୋଚନାରେ ଆମ ବିଧାୟକମାନଙ୍କର ପ୍ରସ୍ତୁତି କେତେ? ସେମାନେ କ’ଣ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡ ରିପୋର୍ଟ ନେଇ ଗୃହକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, ନା କେବଳ ଦଳୀୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକୁ ପାଳନ କରିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି?
ଯଦି ବିଧାନସଭାରେ ପ୍ରଜାଙ୍କ ସ୍ବର ଶୁଣାଯିବ ନାହିଁ, ତେବେ ଶାସନ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଏବଂ ଉତ୍ତରଦାୟିତ୍ୱ ବୋଲି କିଛି ରହିବ ନାହିଁ।
ଓଡ଼ିଶାର ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ସଜାଗ ଏବଂ ସଜୀବ ରଖିବାକୁ ହେଲେ ବିଧାନସଭାର କାର୍ଯ୍ୟଧାରାରେ ବୁନିୟାଦି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ।
ଆମର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆହ୍ୱାନ:
- କାର୍ଯ୍ୟଦିବସ ବୃଦ୍ଧି: ବିଧାନସଭା ଗୃହ ବର୍ଷକୁ ଅତିକମରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିନ ଚାଲିବା ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯାଉ।
- ଗଠନମୂଳକ ତର୍କ: ହଙ୍ଗାମା ନୁହେଁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ନୀତିଗତ ଆଲୋଚନା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ଧାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ।
- ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଉତ୍ତରଦାୟିତ୍ୱ: ବିଧାୟକମାନେ ଗୃହରେ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳର କି ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଠାଇଲେ, ତାହାର ରିପୋର୍ଟ କାର୍ଡ ନାଗରିକଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/government-eyes-on-your-mobile-phone/
ଆପଣଙ୍କ ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନ୍ ଉପରେ ସରକାରଙ୍କ ଆଖି? || Government eyes on your mobile phone?
