ଦେଶର ରାଜନୈତିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ନିଜ ନିଜ ଗୋଟି ଚାଳନାରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ନୂଆ ଭୋଟରଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ବଡ଼ ବଡ଼ ସ୍ଲୋଗାନ ଦିଆଯାଉଛି, ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ରଣନୀତି ତିଆରି ହେଉଛି। ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରମୁଖ ବିରୋଧୀ ଦଳ ବିଜୁ ଜନତା ଦଳ (BJD) ଏବଂ ଦଳର ସଭାପତି ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ପଛରେ ନାହାନ୍ତି।
କିନ୍ତୁ, ଏହି ଗୋଲକଧନ୍ଦା ଭିତରେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଛି— “ଦିଲ୍ଲୀରେ ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ହେଲେ ଜୋରଦାର ସମର୍ଥନ, ଆଉ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡରେ ଛାତ୍ର-ଯୁବକଙ୍କ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଠିଲେ ନିରବତା କାହିଁକି?”
ଏହା କେବଳ ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ପ୍ରଶ୍ନ ନୁହେଁ। ଏହା ବିଜେଡିର ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ରାଜନୈତିକ ରଣନୀତି, ନୈତିକତା ଏବଂ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଉପରେ ଏକ ବିରାଟ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।
ଯେତେବେଳେ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଛାତ୍ର ଏବଂ ଯୁବପିଢ଼ିଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ଜାତୀୟ ରାଜନୀତିର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ପାଲଟିଥିଲା, ସେତେବେଳେ ବିଜେଡି ପକ୍ଷରୁ ସେମାନଙ୍କ ଦାବିକୁ ସମର୍ଥନ ଜଣାଯାଇଥିଲା। ବିଜେଡିର ବରିଷ୍ଠ ନେତାମାନେ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଆଗକୁ ଆସି ଛାତ୍ରମାନଙ୍କର ଏହି ସ୍ୱରକୁ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଅଧିକାର ବୋଲି ଦର୍ଶାଇଥିଲେ। ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ମଧ୍ୟ ନିଜ ବକ୍ତବ୍ୟରେ ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶ ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ।
ଏହି ପଦକ୍ଷେପକୁ ଦେଖି ଅନେକ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ବିଜେଡି ବୋଧହୁଏ ସାରା ଦେଶର ଯୁବପିଢ଼ି ଏବଂ Gen-Z ର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱର ପାଲଟୁଛି। କାରଣ, ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ଆନ୍ଦୋଳନ କରିବା ଏବଂ ନିଜ ଅଧିକାର ପାଇଁ ସ୍ୱର ଉଠାଇବା ହେଉଛି ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକର ମୌଳିକ ଅଧିକାର।
କିନ୍ତୁ, ପ୍ରକୃତ ସମସ୍ୟା ସେତିକିବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ମାନଦଣ୍ଡ ବଦଳିଯାଏ!
ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡରେ ଯେତେବେଳେ ଛାତ୍ର, ଯୁବକ କିମ୍ବା Gen-Z ପିଢ଼ିର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସମସ୍ୟା, ନିଯୁକ୍ତି କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷା ସମ୍ପର୍କିତ ଆନ୍ଦୋଳନ ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ବିଜେଡିର ଏହି ସ୍ୱର କୁଆଡ଼େ ଗାଏବ ହୋଇଯାଏ?
ସେଠାରେ ସେହି ସମାନ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ନେଇ କାହିଁକି ଏତେ ନିରବତା?
ଯଦି ଛାତ୍ରମାନଙ୍କର ସ୍ୱରକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ଗୋଟିଏ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଦାୟିତ୍ୱ, ତେବେ ଦିଲ୍ଲୀ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ନୀତି ଏବଂ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ନୀତି କାହିଁକି?
ଏହା ହିଁ ଆଜିର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ରାଜନୈତିକ ବିରୋଧାଭାସ।
ଆଜିର Gen-Z କେବଳ ଗୋଟିଏ ‘ଭୋଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କ’ ନୁହଁନ୍ତି। ସେମାନେ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ଯୁଗର ପିଢ଼ି। ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଜାଣିଛନ୍ତି।
ସେମାନେ ନେତାମାନଙ୍କର ପୁରୁଣା ବୟାନକୁ ଖୋଜି ବାହାର କରିପାରନ୍ତି, ଏବଂ କେଉଁ ନେତା କେଉଁ ପରିସ୍ଥିତିରେ କ’ଣ କହିଥିଲେ, ତାହାର ତୁଳନାତ୍ମକ ବିଶ୍ଳେଷଣ ମଧ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି।
ତେଣୁ କେବଳ କିଛି ସ୍ଲୋଗାନ, ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ପୋଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଭୋଟ୍ ପୂର୍ବର କିଛି ଯୁବ ଅଭିଯାନ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ପିଢ଼ିକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ଏତେ ସହଜ ନୁହେଁ। Gen-Z ଆଜି ନେତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରୁଛି—
“ଆପଣଙ୍କର ଏହି ନୀତି ଘଟଣାଭିତ୍ତିକ (Event-based) ନା ନୀତିଭିତ୍ତିକ (Principle-based)?”
ଯଦି ଅଧିକାର ପାଇଁ ଲଢ଼େଇ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଠିକ୍, ତେବେ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡରେ ତାହା ଭୁଲ୍ କିପରି ହୋଇପାରେ?
ଏହା ସତ ଯେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜନୈତିକ ଦଳର ନିଜସ୍ୱ ରଣନୀତି ଥାଏ। କେଉଁ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ମତ ଦେବେ, କେଉଁଥିରେ ନିରବ ରହିବେ, ତାହା ଦଳର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୋଇପାରେ।
କିନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ନିଜକୁ ଯୁବପିଢ଼ିର ଚାମ୍ପିୟନ୍ କିମ୍ବା ମୁଖପାତ୍ର ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଲୋକେ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ନୀତିଗତ ସମାନତା ଆଶା କରନ୍ତି।
ରାଜନୀତି ବିଶ୍ଲେଷକମାନେ କହନ୍ତି—ରାଜନୀତିରେ ନିରବତା ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ବାର୍ତ୍ତା।
• ଆପଣ ଯଦି କୌଣସି ବିଷୟରେ ଚୁପ୍ ରହୁଛନ୍ତି, ତେବେ ଲୋକେ ପଚାରିବେ—କାହିଁକି ଚୁପ୍ ଅଛନ୍ତି?
• ନିଜର ମିତ୍ର ଦଳ କିମ୍ବା ନିଜର ରାଜନୈତିକ ସମୀକରଣ ଥିବା ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଏଡ଼ାଇ ଯିବା, ଏବଂ ବିରୋଧୀଙ୍କ ଶାସିତ/କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଜୋରଦାର ସ୍ୱର ଉଠାଇବା—ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ, ନୀତିଠାରୁ ରାଜନୈତିକ ସ୍ୱାର୍ଥ ଏଠାରେ ବଡ଼।
ତେଣୁ ଆଜି ପ୍ରଶ୍ନ କେବଳ ବିଜେଡି କିମ୍ବା ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜନୈତିକ ଦଳ ପାଇଁ— “ଯୁବପିଢ଼ି କ’ଣ କେବଳ ନିର୍ବାଚନ ସମୟର ଭୋଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କ, ନା ସେମାନେ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ସକ୍ରିୟ ଅଂଶ?”
ଦିଲ୍ଲୀ ହେଉ କି ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ, କିମ୍ବା ଓଡ଼ିଶା—ଯଦି Gen-Z ସତରେ ଦେଶର ଭବିଷ୍ୟତ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଅଧିକାରକୁ ସବୁ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସମାନ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଆଜିର ସଚେତନ ନାଗରିକ ଏବଂ ଯୁବପିଢ଼ି ଅନ୍ଧ ସମର୍ଥନ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ‘ସ୍ପଷ୍ଟତା’ ଏବଂ ‘ସମାନ ମାନଦଣ୍ଡ’।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/where-did-the-congress-hand-come-from/
କେଉଁଠୁ ଆସିଲା କଂଗ୍ରେସର ‘ହାତ’? || Where did the Congress’ ‘hand’ come from?
