ନାବାଳିକାଙ୍କ ଉପରେ ଦୁଷ୍କର୍ମ; ଏହା କେବଳ ଗୋଟିଏ ଅପରାଧ ନୁହେଁ। ଏହା ଗୋଟିଏ ସମାଜର ନୈତିକ ଦର୍ପଣକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥିବା ଘଟଣା। ଏହା ଆଇନର ନିରବତା, ପ୍ରଶାସନର ବିଫଳତା ଓ ସମାଜର ସାମୁହିକ ଅସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ଏକ ନଗ୍ନ ଦଲିଲ। ସେହିପରି ଏକ ମାମଲାରେ ନାବାଳିକା ଦୁଷ୍କର୍ମକାରୀକୁ ଫାଶୀ ଦଣ୍ଡାଦେଶ ଓ ପୀଡ଼ିତା ପରିବାରକୁ ୧୫ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ସହାୟତା ଦେବା ପାଇଁ ଆଦାଲତଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ- ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟ ଓ ଦେଶର ଅନ୍ତଃକରଣକୁ ଲଙ୍ଗଳା କରିଦେଇଛି।
କିନ୍ତୁ ଏଠି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ-
👉 ଏହା କ’ଣ ଶେଷ ନ୍ୟାୟ?
👉 ନା କେବଳ ଏକ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଦଣ୍ଡ, ଯାହା ମୂଳ ସମସ୍ୟାକୁ ଛୁଁଇବାକୁ ଅସମର୍ଥ?
ଫାଶୀ: ଆଇନର ସବୁଠୁ କଠୋର ମୁହୂର୍ତ୍ତ
ଭାରତୀୟ ଆଇନ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଫାଶୀ ଦଣ୍ଡ ସାଧାରଣ ନୁହେଁ।
ଏହା ଦିଆଯାଏ “ରେୟାରେଷ୍ଟ ଅଫ୍ ରେୟାର୍” ମାମଲାରେ- ଯେଉଁଠି ଅପରାଧ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯେ, ସମାଜର ନୈତିକ ଆଧାରକୁ ଲଙ୍ଗଳା କରିଦିଏ।
ନାବାଳିକା ଦୁଷ୍କର୍ମ ଏମିତି ଏକ ଅପରାଧ- ଯେଉଁଠି ପୀଡ଼ିତାର ଶରୀର ନୁହେଁ, ତା’ର ଶୈଶବ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ମନୋବଳ- ସବୁକିଛି ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଏ।
ଏମିତି ମାମଲାରେ ଫାଶୀ ଦଣ୍ଡାଦେଶ ନିଶ୍ଚିତଭାବେ ଏକ ଶକ୍ତ ବାର୍ତ୍ତା- “ରାଜ୍ୟ ଏହି ଅପରାଧକୁ ସହିବ ନାହିଁ।”
କିନ୍ତୁ ଏହି ବାର୍ତ୍ତା କ’ଣ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ?
୧୫ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ସହାୟତା: ମୂଲ୍ୟ ନା ସହାନୁଭୂତି?
ପୀଡ଼ିତା ପରିବାରକୁ ୧୫ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ସହାୟତା- ଏହା ଆଇନସମ୍ମତ ଓ ମାନବିକ ।
କିନ୍ତୁ ଏଠି ଏକ କଠିନ ପ୍ରଶ୍ନ ରହିଯାଏ-
👉 ଏହି ଟଙ୍କା କ’ଣ ଏକ ଜୀବନର କ୍ଷତିପୂରଣ?
👉 ଏହା କ’ଣ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ମାନସିକତାକୁ ଠିକ କରିପାରିବ?
ଅଧିକାଂଶ ମାମଲାରେ ଦେଖାଯାଏ- ସହାୟତା ଘୋଷଣା ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ପୁନର୍ବାସ, ମନୋସାମାଜିକ ସହଯୋଗ, ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଚିକିତ୍ସା; ସେସବୁ କାଗଜରେ ରହିଯାଏ।
ଟଙ୍କା ଦେବା ସହଜ, କିନ୍ତୁ ଦାୟିତ୍ୱ ନେବା କଠିନ।
ଅପରାଧ ପରେ ଦଣ୍ଡ—କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବରୁ ସୁରକ୍ଷା କେଉଁଠି?
ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାବାଳିକା ଦୁଷ୍କର୍ମ ମାମଲା ପରେ- ଆମେ ଦଣ୍ଡ ଚାହୁଁ। କଠୋର ଦଣ୍ଡ। ସବୁଠୁ କଠୋର ଦଣ୍ଡ।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ-
👉 ଅପରାଧ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ରାଜ୍ୟ ପୁଲିସ ପ୍ରଶାସନ କେଉଁଠି ଥିଲା?
👉 ପଲିସ, ପ୍ରଶାସନ, ସ୍ଥାନୀୟ ସଂସ୍ଥା—କିଏ ଦାୟୀ?
ଅଧିକାଂଶ ମାମଲାରେ—
• ଥାନା ଅଭିଯୋଗ ନେଇନଥାଏ
• ପୀଡ଼ିତା ପରିବାରକୁ ଚାପ ଦିଆଯାଏ
• ସମାଜ “ଇଜ୍ଜତ” ନାମରେ ଚୁପ କରାଏ
ଏହି ସବୁ ବିଫଳତାର ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛି ଗୋଟିଏ ଶିଶୁ।
ଫାଶୀ କ’ଣ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରେ?
ଫାଶୀ ଦଣ୍ଡ ନେଇ ସମାଜରେ ଦୁଇଟି ମତ—
ଏକ ପକ୍ଷ କହେ- “ଏହା ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ରୋକିବ।”
ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷ କହେ- “ଏହା ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିପାରେ।”
କାରଣ – ଯଦି ଧରାପଡ଼ିଲେ ଫାଶୀ, ତେବେ ପୀଡ଼ିତାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାର ପ୍ରେରଣା କମିଯାଏ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଆମେ ଅନଦେଖା କରିପାରିବୁ ନାହିଁ।
ଆଇନ ମଜବୁତ, ପ୍ରଣାଳୀ ଦୁର୍ବଳ
ଭାରତରେ ପକସୋ ଆଇନ ଅଛି। ଫାଷ୍ଟ ଟ୍ରାକ୍ କୋର୍ଟ ଅଛି। ଦଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ କଠୋର।
ତଥାପି ଅପରାଧ କମୁନାହିଁ।
କାହିଁକି?
କାରଣ-
👉 ଆଇନ ମଜବୁତ, କିନ୍ତୁ ରୂପାୟଣ ଦୁର୍ବଳ।
👉 ରାଜନୈତିକ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ନାହିଁ।
👉 ପୋଲିସ ଓ ସାମାଜିକ ପ୍ରଣାଳୀର ସଂବେଦନଶୀଳତା ନାହିଁ।
ନାବାଳିକା ଦୁଷ୍କର୍ମକାରୀକୁ ଫାଶୀ- ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ଶକ୍ତ ନ୍ୟାୟିକ ବାର୍ତ୍ତା।
କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆମେ ଏଠି ଚୁପ ହୋଇଯାଉ- ତେବେ ଆମେ ମିଥ୍ୟା ସନ୍ତୋଷରେ ଡୁବିଯିବୁ।
ସତ୍ୟ ନ୍ୟାୟ ତେବେ ହେବ—
• ଯେତେବେଳେ ଏକ ଶିଶୁ ଭୟ ଛଡ଼ା ବଢ଼ିପାରିବ
• ଯେତେବେଳେ ପୋଲିସ ଅଭିଯୋଗକୁ ଭୟ ନ କରିବ
• ଯେତେବେଳେ ସମାଜ ଚୁପ ରହିବ ନାହିଁ
ଫାଶୀ ଦଣ୍ଡ ହେଉଛି ଶେଷ ଉପାୟ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ସୁରକ୍ଷା।
ନହେଲେ— ଆମେ ପୁଣି ଏକ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ଶିରୋନାମା ଲେଖିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବୁ।
also read https://purvapaksa.com/regular-publishing/
Regular publishing ।। ନିୟମିତ ପ୍ରକାଶନ: ଏକ ସରଳ କାମ, କିନ୍ତୁ ଅସମ୍ଭବ ହେଲା କାହିଁକି?
