ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ଥାଏ—ସେଇଟି ହେଉଛି ‘ଇସ୍ତଫା’ ବା Resignation। କୌଣସି ଏକ ଦୁର୍ଘଟଣା ହେଉ, ସୁରକ୍ଷାରେ ତ୍ରୁଟି ହେଉ, ନିର୍ବାଚନୀ ବିବାଦ ହେଉ କିମ୍ବା ନୀତିଗତ ଅସଫଳତା—ବିରୋଧୀ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱରରେ ଦାବି କରନ୍ତି, “ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଇସ୍ତଫା ଦିଅନ୍ତୁ!”
ଆଜି ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଏବଂ ସଂସଦରେ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀଙ୍କ ଇସ୍ତଫା ଦାବି କରିବା ଏକ ରାଜନୈତିକ ଫ୍ୟାଶନ୍ରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ଆଜି ଆମେ ଏପରି କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ବିରୋଧୀ ଶିବିରରେ ନୀରବତା ଛାଇଯିବ।
ଭାରତର ଇତିହାସ କ’ଣ କହୁଛି? ଯେଉଁ ଦଳ ଓ ନେତାମାନେ ଆଜି ନୈତିକତାର ବଡ଼ ବଡ଼ ଭାଷଣ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଇତିହାସ କ’ଣ ପବିତ୍ର ଥିଲା? ଦେଶର ବଡ଼ ବଡ଼ ଦୁର୍ନୀତି, ଜାତୀୟ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜୟ, ଏପରିକି ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି ଭଳି କଳଙ୍କିତ ଅଧ୍ୟାୟ ପରେ କେଉଁ କେଉଁ ନେତା ଇସ୍ତଫା ଦେଇଥିଲେ?
ଆଜି ସେହି ସମସ୍ତ ଘଟଣାକୁ ଜାଣିବା, ଯେଉଁଠି ଦେଶ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ କ୍ଷମତାସୀନ ନେତାମାନେ ଚଉକି ଛାଡ଼ି ନଥିଲେ।
ଆରମ୍ଭ କରିବା ସ୍ୱାଧୀନ ଭାରତର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ପଣ୍ଡିତ ଜବାହରଲାଲ ନେହେରୁଙ୍କ ସମୟରୁ ୧୯୬୨ ମସିହା—ଭାରତ ଇତିହାସର ଏକ କଳା ଅଧ୍ୟାୟ। ସେତେବେଳେ “ହିନ୍ଦୀ-ଚୀନୀ ଭାଇ ଭାଇ”ର ନାରା ଦେଇ ଭାରତ ଏକ କାଳ୍ପନିକ ଶାନ୍ତିର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଚୀନ୍ ଭାରତର ପିଠିରେ ଛୁରୀ ମାରିଲା। ଭାରତୀୟ ସେନା ପାଖରେ ନା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଥିଲା, ନା ହିମାଳୟର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଥଣ୍ଡା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ପୋଷାକ କିମ୍ବା ଯୋତା ଥିଲା। ଆମର ବୀର ଯବାନମାନେ ସାହସର ସହ ଲଢ଼ିଲେ ସତ, କିନ୍ତୁ ଦୂରଦୃଷ୍ଟିହୀନ କୂଟନୀତି ଏବଂ ରଣନୈତିକ ବିଫଳତା ଯୋଗୁଁ ଭାରତକୁ ଏକ ବଡ଼ ପରାଜୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ହଜାର ହଜାର ବର୍ଗ କିଲୋମିଟର ଜମି ଚୀନ୍ କବ୍ଜାକୁ ଚାଲିଗଲା।
ଏହା ଥିଲା ଏକ ଜାତୀୟ ଲଜ୍ଜା। ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—ଏହାର ଦାୟିତ୍ୱ କାହାର? ସେନା ନା ଦେଶର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କର?
ସେତେବେଳେ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରୀ ଭି.କେ. କୃଷ୍ଣ ମେନନ୍ଙ୍କ ଉପରେ ଚାପ ପଡ଼ିବାରୁ ସେ ଇସ୍ତଫା ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ନେହେରୁ ସମଗ୍ର ବୈଦେଶିକ ନୀତି ଏବଂ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ରଣନୀତି ନିଜ ହାତରେ ରଖିଥିଲେ, ସେ କ’ଣ କେବେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ପଦରୁ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଥିଲେ? ନା, ନେହେରୁ ଇସ୍ତଫା ଦେଇନଥିଲେ। ଦେଶ ଏତେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହାରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜ ପଦବୀରେ କାଏମ ରହିଲେ।
.jpg)
ଏହାପରେ ଆସନ୍ତୁ ୧୯୭୫ ମସିହାକୁ। ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ସବୁଠାରୁ ଅନ୍ଧକାରମୟ ଅଧ୍ୟାୟ—’The Emergency’।
ଆହ୍ଲାବାଦ ହାଇକୋର୍ଟ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ନିର୍ବାଚନକୁ ଅସିଦ୍ଧ ବା ବେଆଇନ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ରାଜନୈତିକ ନୈତିକତା କହୁଥିଲା ଯେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ପଦରୁ ଇସ୍ତଫା ଦେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ହେଲା କ’ଣ? କ୍ଷମତାର ଅହଂକାର ଏବଂ ଚଉକି ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ରାତାରାତି ସମଗ୍ର ଦେଶ ଉପରେ ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି ଲଦି ଦିଆଗଲା।
- ଦେଶର ପ୍ରମୁଖ ବିରୋଧୀ ନେତାମାନଙ୍କୁ ଜେଲରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଗଲା।
- ଗଣମାଧ୍ୟମର ସ୍ୱାଧୀନତା ଛଡ଼ାଇ ନିଆଗଲା (Censorship ଲାଗୁ ହେଲା)।
- ନାଗରିକମାନଙ୍କର ମୌଳିକ ଅଧିକାରକୁ ଛଡ଼ାଇ ନିଆଗଲା।
- ସଞ୍ଜୟ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଜୋର-ଜବରଦସ୍ତି ନସବନ୍ଦୀ (Sterilization) ଭଳି ଅମାନୁଷିକ ଅତ୍ୟାଚାର ଚାଲିଲା।
ଏହା କୌଣସି ଦୁର୍ଘଟଣା ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ଗଣତନ୍ତ୍ରର ହତ୍ୟା। ଏତେ ବଡ଼ ଅତ୍ୟାଚାର ଓ ସମ୍ବିଧାନର ଉଲ୍ଲଂଘନ ପରେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀ କେବେ ନୈତିକତାର ଆଧାରରେ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଥିଲେ କି? ଜମାରୁ ନୁହେଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ୧୯୭୭ ନିର୍ବାଚନରେ ଜନସାଧାରଣ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷମତାରୁ ନ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ କ୍ଷମତାରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ବସିଥିଲେ।
୧୯୮୦ ଦଶକର ଶେଷ ଭାଗ। ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜୀବ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ସରକାର ସମୟରେ ଏକ ଏପରି ଦୁର୍ନୀତି ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା, ଯାହା ଭାରତୀୟ ସେନାର ମନୋବଳକୁ ଦୋହଲାଇ ଦେଇଥିଲା। ସେଇଟି ଥିଲା—ବୋଫର୍ସ ତୋପ ଦୁର୍ନୀତି।
ସ୍ୱିଡେନର ଏକ ରେଡିଓ ତଥ୍ୟ ଦେଲା ଯେ ୪୧୦ଟି ବୋଫର୍ସ ହୋୱିଟ୍ଜର ତୋପ କିଣିବା ଚୁକ୍ତିରେ ଭାରତର ଶୀର୍ଷ ନେତା ଓ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାୟ ୬୪ କୋଟି ଟଙ୍କାର ଲାଞ୍ଚ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦଲାଲିରେ ଇଟାଲୀୟ ବ୍ୟବସାୟୀ ଓଟ୍ଟାଭିଓ କ୍ୱାଟ୍ରୋଚିଙ୍କ ନାମ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଥିଲା, ଯିଏ ଗାନ୍ଧୀ ପରିବାରର ଅତି ନିକଟତର ଥିଲେ।
ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଭଳି ଏକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଲାଲି ଏବଂ ଦୁର୍ନୀତିର ଏତେ ବଡ଼ ଅଭିଯୋଗ ଲାଗିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ତତ୍କାଳୀନ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜୀବ ଗାନ୍ଧୀ କ’ଣ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଥିଲେ? ତାଙ୍କରି କ୍ୟାବିନେଟ୍ ମନ୍ତ୍ରୀ ଭି.ପି. ସିଂହ ପ୍ରତିବାଦ କରି ଇସ୍ତଫା ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ରାଜୀବ ଗାନ୍ଧୀ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚଉକି ଛାଡ଼ି ନଥିଲେ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ଆସନ୍ତୁ ଆଞ୍ଚଳିକ କ୍ଷତ୍ରପମାନଙ୍କ ଇତିହାସ ଉପରକୁ।
୧୯୯୦ ମସିହା, ଅକ୍ଟୋବର-ନଭେମ୍ବର ମାସ। ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ରାମ ମନ୍ଦିର ଆନ୍ଦୋଳନ ଚାଲିଥାଏ। ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶର ତତ୍କାଳୀନ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ ମୁଲାୟମ ସିଂହ ଯାଦବ। ନିଜର ରାଜନୈତିକ ଭୋଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କ ଏବଂ ତୁଷ୍ଟୀକରଣ ନୀତିକୁ ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ନିରସ୍ତ୍ର କାରସେବକମାନଙ୍କ ଉପରେ ପୋଲିସକୁ ଗୁଳି ଚଳାଇବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଆଗଲା।
ସରକାରୀ ହିସାବ ଅନୁସାରେ ୧୬ ଜଣ ଏବଂ ବେସରକାରୀ ହିସାବରେ ବହୁ ସଂଖ୍ୟାରେ ନିରୀହ କାରସେବକଙ୍କ ରକ୍ତରେ ସରୟୂ ନଦୀର ପାଣି ଲାଲ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସମଗ୍ର ଦେଶ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହା କୌଣସି ଆଇନ ଶୃଙ୍ଖଳା ରକ୍ଷା ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ନିଜ ନାଗରିକଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ବର ଆକ୍ରମଣ।
ଏତେ ବଡ଼ ରକ୍ତପାତ ପରେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ମୁଲାୟମ ସିଂହ କ’ଣ ନୈତିକ ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଥିଲେ? ନା, ସେ ଇସ୍ତଫା ଦେଇନଥିଲେ। ବରଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଗର୍ବର ସହ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ମସଜିଦ୍ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଗୁଳି ଚଳାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ।
ଏବେ ନଜର ପକାନ୍ତୁ ନିକଟ ଅତୀତର ରାଜସ୍ଥାନ ଶାସନ ଉପରେ।
କଂଗ୍ରେସ ନେତା ଅଶୋକ ଗେହଲୋତଙ୍କ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀତ୍ୱ ସମୟରେ ରାଜସ୍ଥାନରେ ଯୁବପିଢ଼ିଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ସହ କିଭଳି ଖେଳ ଖେଳାଯାଇଥିଲା, ତାହା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି। ଗୋଟିଏ କି ଦୁଇଟି ନୁହେଁ, ପାଖାପାଖି ୧୭ ଥର ସରକାରୀ ଚାକିରି ପରୀକ୍ଷାର ପ୍ରଶ୍ନପତ୍ର ଲିକ୍ (Paper Leak) ହୋଇଥିଲା।
REET ପରୀକ୍ଷା ହେଉ କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷକ ନିଯୁକ୍ତି—ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଗରିବ ପରିବାରର ପିଲାମାନେ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଖାଇ ନଖାଇ କୋଚିଂ ନେଇ ପରୀକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଆଉ ପରୀକ୍ଷା କେନ୍ଦ୍ରରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଉଥିଲେ ଯେ ପେପର ପୂର୍ବ ରାତିରୁ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାରେ ବିକ୍ରି ହୋଇସାରିଛି।
ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଯୁବକ ରାସ୍ତାରେ ଆନ୍ଦୋଳନ କଲେ, ଲାଠିମାଡ଼ ଖାଇଲେ, କେତେକ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ମଧ୍ୟ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଏତେ ବଡ଼ ପ୍ରଶାସନିକ ବିଫଳତା ପରେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଅଶୋକ ଗେହଲୋତ କ’ଣ ନୈତିକ ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଥିଲେ? ଉତ୍ତର ହେଉଛି—ଜମାରୁ ନାହିଁ।
ଏବେ ଆସିବା “କଟ୍ଟର ଇମାନଦାର”ର ଦାବି କରୁଥିବା ଆମ୍ ଆଦମୀ ପାର୍ଟିର ସଂଯୋଜକ ଅରବିନ୍ଦ କେଜ୍ରିୱାଲଙ୍କ ଉପରକୁ।
ରାଜନୀତିକୁ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ କେଜ୍ରିୱାଲ କହୁଥିଲେ—”ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିରେ ନେତାମାନଙ୍କ ଉପରେ କେବଳ ଅଭିଯୋଗ ଆସିବା କ୍ଷଣି ଇସ୍ତଫା ଦେଇଦେବା ଉଚିତ।” ସେ କହୁଥିଲେ ସେ ବଡ଼ ବଙ୍ଗଳା ନେବେନି, ସୁରକ୍ଷା ନେବେନି।
କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ କ’ଣ ହେଲା?
- ନିଜ ସରକାରୀ ବାସଭବନକୁ ରାଜପ୍ରସାଦ ବନାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରାୟ ୪୫-୫୦ କୋଟି ଟଙ୍କାର ନବୀକରଣ କରାଗଲା, ଯାହାକୁ ମିଡିଆ “ଶିଶମହଲ” ଆଖ୍ୟା ଦେଲା।
- ଦିଲ୍ଲୀରେ ମଦ ନୀତି ଦୁର୍ନୀତି (Liquor Scam) ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଉପ-ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ମନୀଷ ସିସୋଦିଆ ଏବଂ ସଞ୍ଜୟ ସିଂହଙ୍କ ଭଳି ବରିଷ୍ଠ ନେତା ଜେଲ ଗଲେ।
- ସବୁଠାରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା—ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଜଣେ କାର୍ଯ୍ୟରତ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାର ଅଭିଯୋଗରେ ଗିରଫ ହୋଇ ଜେଲ୍ ଗଲେ, ତଥାପି ମାସ ମାସ ଧରି ଇସ୍ତଫା ନଦେଇ ଜେଲରୁ ସରକାର ଚଳାଇବାର ଅଭୂତପୂର୍ବ ଜିଦ୍ ଦେଖାଇଲେ।
ଯେଉଁ ନେତା ଇସ୍ତଫାର ନୈତିକତା ଶିଖାଉଥିଲେ, ସେ ନିଜେ ଚଉକିକୁ ଏପରି ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲେ ଯାହା ସ୍ୱାଧୀନ ଭାରତରେ କେବେ ଦେଖାଯାଇ ନଥିଲା।
୨୦୧୩ ମସିହାର ମୁଜାଫରନଗର ଦଙ୍ଗା। ସେତେବେଳେ ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶରେ ସମାଜବାଦୀ ପାର୍ଟି ସରକାର, ଆଉ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ ଅଖିଳେଶ ଯାଦବ।
ଏକ ସାଧାରଣ ଘଟଣାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ବିବାଦ ଏତେ ବଡ଼ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ଦଙ୍ଗାର ରୂପ ନେଲା ଯେ ସମଗ୍ର ପଶ୍ଚିମ ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶ ଜଳିବାକୁ ଲାଗିଲା।
- ୬୦ରୁ ଅଧିକ ନିରୀହ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ଗଲା।
- ୫୦,୦୦୦ରୁ ଅଧିକ ଲୋକ ନିଜ ଘରଦ୍ୱାର ଛାଡ଼ି ଶରଣାର୍ଥୀ ଶିବିରରେ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।
- ପ୍ରଶାସନ ଉପରେ ଅଭିଯୋଗ ଲାଗିଲା ଯେ ଭୋଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କ ରାଜନୀତି ପାଇଁ ଦଙ୍ଗାକାରୀଙ୍କ ବିରୋଧରେ ସମୟ ଥାଉ ଥାଉ କଠୋର ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଗଲା ନାହିଁ।
ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ମଧ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ଗୁଇନ୍ଦା ଓ ପ୍ରଶାସନିକ ବିଫଳତା ଉପରେ କଡ଼ା ଟିପ୍ପଣୀ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏତେ ବଡ଼ ଦଙ୍ଗା ପରେ ମଧ୍ୟ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଅଖିଳେଶ ଯାଦବ କ’ଣ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଥିଲେ? ଉତ୍ତର ହେଉଛି—ନାହିଁ। ସରକାର ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକାଳ ପୂରା କରିଥିଲା।
୨୬ ନଭେମ୍ବର ୨୦୦୮—ଭାରତର ଆର୍ଥିକ ରାଜଧାନୀ ମୁମ୍ବାଇ ଉପରେ ପାକିସ୍ତାନୀ ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କ ବର୍ବର ଆକ୍ରମଣ।
ତାଜ୍ ହୋଟେଲ୍, ଓବେରୟ, ଛତ୍ରପତି ଶିବାଜୀ ଟର୍ମିନସ—ସବୁଠି ରକ୍ତର ହୋଲି ଖେଳାଗଲା। ୧୬୬ ଜଣ ନିରୀହ ଦେଶୀ-ବିଦେଶୀ ନାଗରିକ ଏବଂ ବୀର ପୋଲିସ ଅଧିକାରୀ ଶହୀଦ ହେଲେ। ଏହା ଥିଲା ଦେଶର ଇତିହାସରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଗୁଇନ୍ଦା ଏବଂ ସୁରକ୍ଷା ବିଫଳତା।
ସମଗ୍ର ଦେଶ ଆକ୍ରୋଶରେ ଜଳୁଥିଲା। ଏହି ଘଟଣା ପରେ କେନ୍ଦ୍ର ଗୃହମନ୍ତ୍ରୀ ଶିବରାଜ ପାଟିଲ ଏବଂ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ବିଳାସରାଓ ଦେଶମୁଖ ଇସ୍ତଫା ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।
କିନ୍ତୁ ସରକାରର ମୁଖ୍ୟ ଥିବା ତତ୍କାଳୀନ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଡକ୍ଟର ମନମୋହନ ସିଂହ କ’ଣ ନୈତିକ ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଥିଲେ? କିମ୍ବା ପାକିସ୍ତାନ ବିରୋଧରେ କୌଣସି କଠୋର ସାମରିକ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ?
ନା, ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ପଦରେ ସେ ସେମିତି ରହିଲେ ଏବଂ କେବଳ ଡୋଜିୟର ପଠାଇବାର କୂଟନୀତିରେ ସୀମିତ ରହିଗଲେ।
ଏବେ ଆସନ୍ତୁ ଆଜିର ପରିସ୍ଥିତି ଉପରକୁ।
- ଯେଉଁ କଂଗ୍ରେସ ନେହେରୁଙ୍କ ୧୯୬୨ ଚୀନ୍ ପରାଜୟରେ ଇସ୍ତଫା ଦେଇନଥିଲା…
- ଯେଉଁମାନେ ୧୯୭୫ ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି ପରେ ଇସ୍ତଫା ଦେଇନଥିଲେ…
- ଯେଉଁମାନେ ବୋଫର୍ସ ଦୁର୍ନୀତି ପରେ ଇସ୍ତଫା ଦେଇନଥିଲେ…
- ଯେଉଁ ମୁଲାୟମ ସିଂହ କାରସେବକଙ୍କ ଉପରେ ଗୁଳି ଚଳାଇ ଇସ୍ତଫା ଦେଇନଥିଲେ…
- ଯେଉଁ ଗେହଲୋତ ୧୭ ଥର ପେପର ଲିକ୍ ପରେ ଚଉକି ଛାଡ଼ି ନଥିଲେ…
- ଯେଉଁ କେଜ୍ରିୱାଲ ଜେଲ୍ ଯାଇ ମଧ୍ୟ ଇସ୍ତଫା ଦେଉ ନଥିଲେ…
- ଆଉ ଯେଉଁ ୟୁପିଏ ସରକାର ୨୬/୧୧ ମୁମ୍ବାଇ ଆକ୍ରମଣ ପରେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷମତାରେ ରହିଲା…
- ଆଜି ସେହି ସମସ୍ତ ବିରୋଧୀ ଏକଜୁଟ୍ ହୋଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛୋଟବଡ଼ କଥାରେ ଦାବି କରୁଛନ୍ତି—”ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ଇସ୍ତଫା ଦିଅନ୍ତୁ!”
କାହିଁକି? କାରଣ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ଧାରା ୩୭୦ ଉଚ୍ଛେଦ କଲେ? କାରଣ ମୋଦୀ ସରକାର ସର୍ଜିକାଲ ଷ୍ଟ୍ରାଇକ୍ ଓ ଏୟାର ଷ୍ଟ୍ରାଇକ୍ କରି ପାକିସ୍ତାନକୁ ଘରେ ପଶି ଜବାବ ଦେଲେ? ନା କାରଣ ଦେଶ ବିଶ୍ୱର ପଞ୍ଚମ ବୃହତ୍ତମ ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥା ହେଲା?
ଏହା ହିଁ ହେଉଛି ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୋମୁହାଁ ଚରିତ୍ର (Double Standards)। ଯେଉଁମାନେ ନିଜେ ଇତିହାସ ସାରା କ୍ଷମତାକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ରଖିଲେ, ସେମାନେ ଆଜି ଜନତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାରମ୍ବାର ନିର୍ବାଚିତ ହେଉଥିବା ଜଣେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବହୁମତର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଇସ୍ତଫା ମାଗୁଛନ୍ତି।
ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ଜନସାଧାରଣ ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିଚାରପତି। ଜନତା ଜାଣନ୍ତି କିଏ ଦେଶ ପାଇଁ କାମ କରୁଛି ଆଉ କିଏ କେବଳ ରାଜନୈତିକ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଚିତ୍କାର କରୁଛି।
