ଗତ କିଛି ମାସ ମଧ୍ୟରେ ମେ’ ମାସରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଚଳିତ ଅଗଷ୍ଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତି ଏବଂ ସାମାଜିକ ପରିଦୃଶ୍ୟରେ ଚାରୋଟି ବଡ଼ ଘଟଣା ଘଟିଯାଇଛି। ଏଥିମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଟି ଘଟଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜନୈତିକ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟି ଅଣ-ରାଜନୈତିକ ଅର୍ଥାତ୍ ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ସହ ଜଡ଼ିତ। ଉପରକୁ ଦେଖିଲେ ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଲାଗିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଭାରତର ଭବିଷ୍ୟତ ରାଜନୀତି ଏବଂ ଆଗାମୀ ଦିନର ସାମାଜିକ ଚିନ୍ତନ ଉପରେ ଏହାର ବ୍ୟାପକ ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିବାକୁ ଯାଉଛି।
ଆଜି ଆମେ ଏହି ଚାରୋଟି ଘଟଣାର ପରଦା ପଛର ସତ୍ୟତା, ଏହାର ରାଜନୈତିକ ସମୀକରଣ ଏବଂ ଦେଶର ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ମାନସିକତାକୁ ଗଭୀର ଭାବେ ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିବା।”
ଆସନ୍ତୁ ପ୍ରଥମେ କଥା ହେବା ପ୍ରଥମ ରାଜନୈତିକ ଘଟଣା ବିଷୟରେ, ଯାହା ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ତାମିଲନାଡ଼ୁରୁ ଆସିଛି। ତାମିଲନାଡ଼ୁରେ କ୍ଷମତା ବଦଳିବା କୌଣସି ନୂଆ କଥା ନୁହେଁ। ଗତ ୩୫-୪୦ ବର୍ଷର ଇତିହାସ ଦେଖିଲେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ୫ ବର୍ଷରେ ସେଠାରେ ସରକାର ବଦଳିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଏଥର ଯାହା ଘଟିଲା, ତାହା ସାଧାରଣ ନଥିଲା।
ଗୋଟିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୂଆ ଦଳ, ଯିଏ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ନିର୍ବାଚନ ମଇଦାନକୁ ଓହ୍ଲାଇଥିଲା ଅଭିନେତାରୁ ରାଜନେତା ପାଲଟିଥିବା ଯୋସେଫ୍ ବିଜୟଙ୍କ ‘ତାମିଲଗା ଭେଟ୍ରି କାଜଗମ୍’ (TVK) ସେଠାକାର ଦୁଇଟି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଆଞ୍ଚଳିକ ଶକ୍ତି DMK ଏବଂ AIADMKକୁ ଧୂଳିସାଟ୍ କରି କ୍ଷମତା ହାସଲ କରିଛି।
DMK କ୍ଷମତାରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ହାରିଗଲା। ଅନ୍ୟପଟେ AIADMK ଭାବୁଥିଲା ଯେ ଶାସକ ଦଳ ବିରୋଧରେ ଥିବା ଜନଆକ୍ରୋଶର ସିଧାସଳଖ ଫାଇଦା ତାଙ୍କୁ ମିଳିବ। କିନ୍ତୁ ରାଜନୀତିରେ ଗୋଟିଏ କଥା ସଦାସର୍ବଦା ମନେରଖିବାକୁ ହେବ ଶାସକ ଦଳ ବିରୋଧରେ ଅସନ୍ତୋଷ ଥିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ବଡ଼ ଦଳକୁ ସ୍ୱତଃପ୍ରବୃତ୍ତ ଭାବେ ଫାଇଦା ମିଳିଯାଏ ନାହିଁ। ତାମିଲନାଡ଼ୁର ଜନସାଧାରଣ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରମାଣିତ କରିଦେଇଛନ୍ତି।”
“କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି ବିଜୟଙ୍କ ଏହି ନିର୍ବାଚନୀ ସଫଳତା କେତେ ସ୍ଥାୟୀ? ତାମିଲନାଡ଼ୁର ଜନସାଧାରଣ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଚାଲିଆସୁଥିବା ଦ୍ରାବିଡ଼ ରାଜନୀତିରୁ କ’ଣ ସତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରକ୍ତ ହୋଇସାରିଛନ୍ତି?
ଯଦି ଆମେ ନୂଆ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ବିଜୟଙ୍କ ନୀତି ଓ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଦେଖିବା, ତେବେ ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି। ସେ ଦ୍ରାବିଡ଼ ଆଞ୍ଚଳିକତାର ସେହି ପୁରୁଣା ପଥରେ ଚାଲିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ସମସ୍ତ ସରକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଜାତୀୟ ସଙ୍ଗୀତ ପୂର୍ବରୁ ରାଜ୍ୟର ତାମିଲ ସଙ୍ଗୀତ ପରିବେଷଣକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯିବା। ଜାତୀୟତା ଉପରେ ଆଞ୍ଚଳିକତାକୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେବାର ଏହି ଧାରା ଭାରତର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାନ୍ତରୁ ବହୁ ପୂର୍ବରୁ ଶେଷ ହୋଇସାରିଛି, କିନ୍ତୁ ତାମିଲନାଡ଼ୁରେ ଏହାକୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉଛି।
ଏହା ବ୍ୟତୀତ ବିଜୟଙ୍କ ରାଜନୀତିରେ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ସମୀକରଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି ତାହା ହେଉଛି ‘ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନ୍ କାର୍ଡ’ ବା ଇସାଈବାଦକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ। ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ୮୮% ଜନସଂଖ୍ୟା ହିନ୍ଦୁ, ସେଠାରେ ଏହି ନୀତି କେତେ ଦୂର ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ହେବ? ତାମିଲନାଡ଼ୁର ହିନ୍ଦୁମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଭୋଟ୍ ଦେବା ସମୟରେ ନିଜର ଧାର୍ମିକ ପରିଚୟ ଆଧାରରେ ଭୋଟ୍ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଯାହାକୁ ଆମେ ‘Latent Heat’ ବା ଗୁପ୍ତ ତାପ ବୋଲି କହିପାରିବା। କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେମାନଙ୍କ ଆସ୍ଥା ଉପରେ କ୍ରମାଗତ କାଠଗଡ଼ା ଛିଡ଼ା କରାଯାଏ, ତେବେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏହାର ବିସ୍ଫୋରଣ ଘଟିବା ସ୍ୱାଭାବିକ।”
ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ଆମେ ୨୦୧୩-୧୫ର ଦିଲ୍ଲୀ ରାଜନୀତି ସହ ତୁଳନା କରିପାରିବା। ଦିଲ୍ଲୀରେ କଂଗ୍ରେସ ଓ ବିଜେପିର ବାରମ୍ବାର କ୍ଷମତା ବଦଳକୁ ଭାଙ୍ଗି ଅରବିନ୍ଦ କେଜ୍ରିୱାଲଙ୍କ ‘ଆମ୍ ଆଦମୀ ପାର୍ଟି’ ନୂଆ ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଉଭା ହୋଇଥିଲା। ପଞ୍ଜାବରେ ମଧ୍ୟ ସେୟା ହେଲା। କିନ୍ତୁ ଆଜି? ଯେଉଁ ଦୁର୍ନୀତି ବିରୋଧୀ ନାରା ଦେଇ ଆପ୍ ଆସିଥିଲା, ଆଜି ନିଜେ ସେହି ବିବାଦରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇପଡ଼ିଛି। ତାମିଲନାଡ଼ୁରେ ବିଜୟଙ୍କ ଏହି ପ୍ରୟୋଗ ସ୍ଥାୟୀ ହେବ ନା ଆପ୍ ଭଳି ପତନ ଆଡ଼କୁ ଯିବ, ତାହା ଆଗାମୀ ୫ ବର୍ଷର ଶାସନ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନୀତି ହିଁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବ।”
ବର୍ତ୍ତମାନ ଆସନ୍ତୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜନୈତିକ ଘଟଣା ଆଡ଼କୁ, ଯାହା ବିହାରରୁ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛି। ବିହାରର ବାଙ୍କୀପୁର ଉପନିର୍ବାଚନରେ ନିର୍ବାଚନୀ ରଣନୀତିକାରରୁ ରାଜନେତା ପାଲଟିଥିବା ପ୍ରଶାନ୍ତ କିଶୋର (PK)ଙ୍କ ନୂଆ ଦଳ ବିଜୟ ହାସଲ କରିଛି।
୨୦୨୫ ବିହାର ବିଧାନସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ସାରା ରାଜ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ହେଲେ ଆସନ ନପାଇଥିବା PKଙ୍କ ଦଳ ଏହି ଉପନିର୍ବାଚନ ଜିତିବା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏକ ବଡ଼ ଖବର। ବିହାରର ଦ୍ୱିପାକ୍ଷିକ ରାଜନୀତି ଗୋଟିଏ ପଟେ RJD-କଂଗ୍ରେସ-ବାମପନ୍ଥୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟପଟେ BJP-JDU ଏହି ଦୁଇ ବଡ଼ ମହାଜୋଟକୁ ଏଡ଼ାଇ ବାଙ୍କୀପୁରବାସୀ ଜଣେ ନୂଆ ଚେହେରାଙ୍କୁ ବାଛିଛନ୍ତି।”
କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଉପନିର୍ବାଚନ ଜିତିଯିବା ଅର୍ଥ ନୁହେଁ ଯେ ଆପଣ ରାଜ୍ୟର ସ୍ଥାୟୀ ବିକଳ୍ପ ହୋଇଗଲେ। ଇତିହାସକୁ ଯଦି ଆମେ ଦେଖିବା, ୧୯୮୦ ଦଶକରେ ଯେତେବେଳେ ମେନକା ଗାନ୍ଧୀ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଘର ଛାଡ଼ି ‘ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ସଞ୍ଜୟ ମଞ୍ଚ’ ଗଠନ କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶରେ କ୍ରମାଗତ କେତେକ ଉପନିର୍ବାଚନ ଜିତି ସାରା ଦେଶରେ ହଲଚଲ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ସେ UP ରାଜନୀତିର ଏକ ବଡ଼ ଧ୍ରୁବ ହେବେ। କିନ୍ତୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ତାହା ପାଣିର ଫୋଟକା ପ୍ରମାଣିତ ହେଲା ଏବଂ ୧୯୮୮ରେ ସେହି ଦଳ ଜନତା ଦଳ ସହ ମିଶିଗଲା।
ପ୍ରଶାନ୍ତ କିଶୋରଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଆଶଙ୍କା ଦେଖାଦେଇଛି। ଉପନିର୍ବାଚନ ଜିତିବା ପରେ ସେ ସିଧା ମହାରାଷ୍ଟ୍ର ଗଲେ ଏବଂ NCPର ସୁନେତ୍ରା ପାୱାରଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କଲେ। ଏଥିରୁ ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି PK ଏବେ ବି ଦୁଇଟି ଡଙ୍ଗାରେ ପାଦ ଦେଇ ଚାଲିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ସେ ଗୋଟିଏ ପଟେ ନିଜକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ରାଜନେତା ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟପଟେ ନିଜର ପୁରୁଣା ପେଷା ଅର୍ଥାତ୍ ‘ପେଡ୍ ପୋଲିଟିକାଲ ଆଡଭାଇଜର’ (ମୋଟା ଅଙ୍କର ଫି’ ନେଇ ରାଜନୈତିକ ସୁପାରିଶ ଦେବା) ବ୍ୟବସାୟ ମଧ୍ୟ ଜାରି ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ଯଦି PK ୨୦୨୯ ଲୋକସଭା ଏବଂ ୨୦୩୦ ବିହାର ନିର୍ବାଚନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜର ଆଞ୍ଚଳିକ ଜନଆଧାର ବଜାୟ ରଖିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଠିକ୍ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଯେ ସେ ପ୍ରକୃତରେ ଜଣେ ଜନନେତା ନା ଜଣେ ବ୍ୟବସାୟୀ ରଣନୀତିକାର?”
ଏବେ ଆସନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟି ଅଣ-ରାଜନୈତିକ ଘଟଣାକୁ ଗଭୀର ଭାବେ ବୁଝିବା, ଯାହା ଦେଶର ଯୁବବର୍ଗ ଏବଂ ଛାତ୍ରସମାଜ ସହ ସିଧାସଳଖ ଜଡ଼ିତ।
ଗୋଟିଏ ପଟେ ଦିଲ୍ଲୀର ଜନ୍ତର-ମନ୍ତରରେ ହୋଇଥିବା କଥିତ ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ଏବଂ ଅନ୍ୟପଟେ ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡର ରାଞ୍ଚିରେ ଚାଲିଥିବା ବାସ୍ତବ ଛାତ୍ର ସଂଗ୍ରାମ। ଏହି ଦୁଇଟି ଆନ୍ଦୋଳନ ମଧ୍ୟରେ ଅସଲି ଏବଂ ନକଲିର ଯେଉଁ ଫରକ ରହିଛି, ତାହା ଆଜି ଦେଶବାସୀ ଜାଣିବା ନିହାତି ଜରୁରୀ।
ପ୍ରଥମେ କଥା ହେବା ଜନ୍ତର-ମନ୍ତରରେ ହୋଇଥିବା ଆନ୍ଦୋଳନ ବିଷୟରେ। ଅଭିଜିତ ଦୀପକେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ କରାଯାଇଥିବା ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଗୋଟିଏ ‘Inorganic’ ବା କୃତ୍ରିମ ଆନ୍ଦୋଳନ ଥିଲା। ସୋସିଆଲ ମିଡିଆର ଆଲଗୋରିଦମ ଏବଂ କୃତ୍ରିମ ଟେକ୍ନୋଲୋଜିକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ଏହାକୁ ଏକ ବୃହତ୍ ରୂପ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ପରଦା ପଛରେ କିଛି ବିଦେଶୀ ତାକତ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଟୁଲକିଟ୍ ଗ୍ରୁପର ହାତ ଥିବା ସନ୍ଦେହ କରାଯାଉଛି।
ନୀଟ୍ (NEET) ପେପର ଲିକ୍ ହେଉ କିମ୍ବା ପରୀକ୍ଷା ଦୁର୍ନୀତି—ଏହି ନେତାମାନଙ୍କର ଛାତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ସମସ୍ୟା ସହ କୌଣସି ଆନ୍ତରିକ ସମ୍ପର୍କ ନଥିଲା। ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନକାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଅସାମାଜିକ ଏବଂ ଦେଶବିରୋଧୀ ତତ୍ତ୍ୱ ସାମିଲ ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଆନ୍ଦୋଳନ ଶେଷ ହେଲା, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ଚେହେରା ଏବଂ ସନ୍ଦେହଜନକ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଦେଶବାସୀଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଗଲା।”
କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟପଟେ, ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡର ରାଞ୍ଚିରେ ଯାହା ଘଟୁଛି, ତାହା ହେଉଛି ବାସ୍ତବ ‘ଛାତ୍ର ଶକ୍ତି’। ଦେବନାଥ ମାହାତୋ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ରାଞ୍ଚି ରାଜପଥରେ ଜାଗିଉଠିଥିବା ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ୧୯୭୦ ଦଶକର ସେହି ସ୍ୱତଃସ୍ଫୂର୍ତ୍ତ ଛାତ୍ର କ୍ରାନ୍ତିର ମନେପକାଇ ଦେଉଛି।
ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନରେ:
- କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ଦଳକୁ ମଞ୍ଚ ଦିଆଯାଇ ନାହିଁ।
- କୌଣସି ବିଦେଶୀ ଫଣ୍ଡିଂ ବା ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ଷ୍ଟଣ୍ଟ ନାହିଁ।
- ଏହା ଛାତ୍ରମାନଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ଆକ୍ରୋଶ, ପେପର ଲିକ୍, ବେକାରୀ ଏବଂ ପ୍ରଶାସନିକ ଦୁର୍ନୀତି ବିରୋଧରେ ସୃଷ୍ଟ ଏକ ଅସଲି ସଂଗ୍ରାମ।
ହେମନ୍ତ ସୋରେନ ସରକାର ଏହି ଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଯେତେ ବଳପ୍ରଯୋଗ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ସଂକଳ୍ପ ଆହୁରି ଦୃଢ଼ ହୋଇଛି। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ହେଉଛି, ଏହି ଛାତ୍ରମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅହିଂସାତ୍ମକ, ଶାନ୍ତ, ସଂସ୍କାରପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସମ୍ବିଧାନିକ ଉପାୟରେ ନିଜର ଦାବି ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛନ୍ତି।”
ରାଞ୍ଚିର ଏହି ଅସଲି ଆନ୍ଦୋଳନ ଆଜି ଅନେକ ହାଇପ୍ରୋଫାଇଲ୍ ରାଜନେତାଙ୍କ ମୁଖା ଖୋଲିଦେଇଛି।
ଗତ କିଛି ମାସ ହେବ କଂଗ୍ରେସ ନେତା ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀ ‘ଛାତ୍ରଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜ’ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ କରି ଦେଶସାରା ବୁଲିବୁଲି କହୁଥିଲେ ଯେ ସେ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶୁଭଚିନ୍ତକ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ଯେତେବେଳେ ରାଞ୍ଚିରେ ଛାତ୍ରମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଲାଠିଖାଉଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀ କେଉଁଠି? ଜନ୍ତର-ମନ୍ତରର ନକଲି ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ସମର୍ଥନ ଦେବାକୁ ଧାଇଁଯାଉଥିବା ନେତାମାନେ ଆଜି ରାଞ୍ଚିର ପ୍ରକୃତ ଛାତ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଛିଡ଼ା ହେବାକୁ ଭୟ କରୁଛନ୍ତି କାହିଁକି?
ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡର ଛାତ୍ରମାନେ ଆଜି ସାରା ଦେଶର ଯୁବବର୍ଗଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ସ୍ପଷ୍ଟ ସନ୍ଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି—ନିଜର ହକ୍ ପାଇଁ ଲଢ଼ିବାକୁ ହେଲେ ରାଜନୈତିକ ଦଳର ହାତବାରିସି ନହୋଇ, ନିଜର ସଂସ୍କାର ଓ ସତ୍ୟତାକୁ ପାଥେୟ କରି ରାସ୍ତାକୁ ଓହ୍ଲାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ।”
ସତ୍ୟକୁ ବେଶୀ ସମୟ ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ଜନ୍ତର-ମନ୍ତରର ନକଲି ଆନ୍ଦୋଳନ ଆଜି ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରୁ ମିଳେଇ ଯାଇଥିବା ବେଳେ, ରାଞ୍ଚିର ଅସଲି ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ସାରା ଦେଶର ଚେତନାକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିଛି।
ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ସରକାର, କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ଏବଂ ରାଜନୈତିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକୁ ଏହି ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ଶିକ୍ଷା ନେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯୁବବର୍ଗଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ସହ ଖେଳୁଥିବା ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବଂ ପେପର ଲିକ୍ ମାଫିଆଙ୍କ ବିରୋଧରେ କଠୋର ଆଇନଗତ ଓ ପ୍ରଶାସନିକ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ ନକଲେ, ଏହି ନିଆଁ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ସାରା ଦେଶକୁ ବ୍ୟାପିବା ନିଶ୍ଚିତ।
Also read : https://purvapaksa.com/political-career-in-jeopardy/
