ଆଜି ଆମେ ଏକ ଏପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ କଥା ହେବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଯାହାକୁ ଦୁନିଆର ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ମଞ୍ଚଗୁଡ଼ିକ ଜାଣିଶୁଣି ଅଣଦେଖା କରିଚାଲିଛନ୍ତି। ଖବରଟି ଆସୁଛି ପାକିସ୍ତାନର ଅଶାନ୍ତ ପ୍ରଦେଶ ବାଲୁଚିସ୍ତାନରୁ।
ଦାବି କରାଯାଉଛି ଯେ, ଗତ ଅଗଷ୍ଟ ୧୨ ଏବଂ ୧୩ ତାରିଖରେ ପାକିସ୍ତାନୀ ବାୟୁସେନାର ଯୁଦ୍ଧବିମାନଗୁଡ଼ିକ ସିଧାସଳଖ ନିରୀହ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ଉପରେ ବୋମାବର୍ଷଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ପାଶବିକ ଆକ୍ରମଣରେ ୪୮ ଜଣ ନିରୀହ ଲୋକଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିବା ବେଳେ ୪୭ରୁ ଅଧିକ ଜଣ ଗୁରୁତର ଭାବେ ଆହତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ହେଉଛି, ଭାରତୀୟ ଗୁପ୍ତଚର ସଂସ୍ଥା ‘ର’ (RAW) ର ପୂର୍ବତନ ଅଧିକାରୀ ଲକି ବିଷ୍ଟ ଏହି ଘଟଣାକୁ ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ପଦାରେ ପକାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ପଶ୍ଚିମ ଦେଶର ଗଣମାଧ୍ୟମ ଏବଂ ମାନବିକ ଅଧିକାର ଆୟୋଗର ନୀରବତାକୁ ନେଇ ସିଧାସଳଖ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇଛନ୍ତି।
ରିପୋର୍ଟ ମୁତାବକ, ୧୨ ଏବଂ ୧୩ ଅଗଷ୍ଟରେ ବାଲୁଚିସ୍ତାନର ସୁରାବ ଅଞ୍ଚଳର ‘ଗିଦର ଗ୍ୱନ୍ଧନ’ (Gidar Goandhan) ଏବଂ ‘ଖାଦାନ’ ଗାଁକୁ ଟାର୍ଗେଟ୍ କରାଯାଇଥିଲା। ପାକିସ୍ତାନୀ ବାୟୁସେନାର JF-17 ଥଣ୍ଡର ଯୁଦ୍ଧବିମାନଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ।
ଏହି ବୋମାବର୍ଷଣ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ଯେ ମାତ୍ର କିଛି ମିନିଟ୍ ଭିତରେ ୪୮ ଜଣ ନାଗରିକଙ୍କପ୍ରାଣ ଚାଲିଗଲା। ଆଉ ଏହି ମୃତକଙ୍କ ତାଲିକା ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଶୁଣିବେ, ଆପଣଙ୍କ ଆତ୍ମା ଥରି ଉଠିବ। ଏହି ୪୮ ଜଣଙ୍କ ଭିତରେ ଥିଲେ—
• ୧୨ ଜଣ ଶିଶୁ,
• ୯ ଜଣ ମହିଳା, ଏବଂ
• ୨୭ ଜଣ ପୁରୁଷ।
ଏହାଛଡ଼ା ୪୭ରୁ ଅଧିକ ଲୋକ ଏବେ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ସଂଘର୍ଷ କରୁଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଗୁରୁତର ଭାବେ ଆହତ ହୋଇ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଅଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଭାବନ୍ତୁ, ସେଠାକର ପରିସ୍ଥିତି ଏପରି ଯେ ଆହତମାନଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଚିକିତ୍ସା ମଧ୍ୟ ମିଳିପାରୁନାହିଁ।
ଭାରତୀୟ ଗୁପ୍ତଚର ସଂସ୍ଥା ‘ର’ ର ପୂର୍ବତନ ଅଧିକାରୀ ଲକି ବିଷ୍ଟ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ‘ଏକ୍ସ’ (X) ରେ ଖୋଲାଖୋଲି ଭାବେ ଲେଖିଛନ୍ତି: “ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାସନାଲ ହ୍ୟୁମାନ ରାଇଟ୍ସ କମିଶନ୍ କେଉଁଆଡ଼େ ଗଲା? ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକର ଗଣମାଧ୍ୟମ କାହିଁକି ଚୁପ୍? ଯେତେବେଳେ ବାଲୁଚିସ୍ତାନରେ ମାସୁମ ପିଲା, ମହିଳା ଏବଂ ନିରୀହ ନାଗରିକଙ୍କୁ JF-17 ଯୁଦ୍ଧବିମାନ ଦ୍ୱାରା ନିଶାନା କରାଯାଉଛି, ସେତେବେଳେ ଏହି ବଡ଼ବଡ଼ ମାନବାଧିକାର ସଂଗଠନଗୁଡ଼ିକର ମୁହଁରେ କାହିଁକି ତାଲା ପଡ଼ିଯାଇଛି?”
ବନ୍ଧୁକ ଏବଂ ବୋମାର ଏହି ଖେଳ ବାଲୁଚିସ୍ତାନ ପାଇଁ ନୂଆ ନୁହେଁ। ଯଦି ଆମେ ଏହାର ପ୍ୟାଟର୍ଣ୍ଣକୁ ଦେଖିବା, ତେବେ ଜାଣିପାରିବା ଯେ ଏହା କୌଣସି ଆକସ୍ମିକ ଦୁର୍ଘଟଣା ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଏକ ସୁଚିନ୍ତିତ ଏବଂ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ରାଜନୈତିକ ନୀତି।
ଖୁଜଦାର (Khuzdar) ଜିଲ୍ଲାର ଜେହରି (Zehri) ଅଞ୍ଚଳରେ ଗତ କିଛି ମାସ ମଧ୍ୟରେ ୩ ରୁ ଅଧିକ ବାୟୁ ଏବଂ ଡ୍ରୋନ୍ ଆକ୍ରମଣର ଘଟଣା ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛି। ପାକିସ୍ତାନ ସରକାର ଏବଂ ସେନା ନିଜ ଦେଶର ନାଗରିକଙ୍କ ଉପରେ ଲଗାତାର ଏପରି ଆକ୍ରମଣ ଚାଳାଇଛନ୍ତି।
ଚିନ୍ତାଜନକ ବିଷୟ ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଦେଶର ସେନା ନିଜ ଦେଶର ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଉପରେ ଲଢ଼ୁଆ ବିମାନ ଏବଂ ଡ୍ରୋନ୍ ବ୍ୟବହାର କରେ, ସେତେବେଳେ ତାହାକୁ ‘ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ମାନବିକ ଆଇନ’ (International Humanitarian Law – IHL) ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ସାଙ୍ଘାତିକ ‘ଯୁଦ୍ଧ ଅପରାଧ’ (War Crime) ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର କଥା, ପାକିସ୍ତାନର ସେନା ପାଇଁ ନିଜ ଦେଶର ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନର କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ।
ତେବେ ଏସବୁ ସତ୍ତ୍ୱେ ବିଶ୍ୱ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ କାହିଁକି ଚୁପ୍ ରହିଛି? ଆମେରିକା, ୟୁରୋପ କିମ୍ବା ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ମିଡିଆ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ କାହିଁକି ପାଟି ଫିଟାଉନାହାନ୍ତି?
ଏହାର ଉତ୍ତର ଲୁଚି ରହିଛି ଭୂ-ରାଜନୀତି ଏବଂ ଅର୍ଥନୀତିର ଏକ ବଡ଼ ଜାଲରେ
• ପ୍ରଥମ କଥା ହେଉଛି—ବାଲୁଚିସ୍ତାନର ଭୂମିରେ ଅରବ ଅରବ ଡଲାରର ସୁନା, ତମ୍ବା, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଖଣିଜ ପଦାର୍ଥ (Rare Earth Minerals) ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇରହିଛି।
• ଆମେରିକା ହେଉ କିମ୍ବା ଚୀନ୍—ଏହି ମହାଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକର କାହାରି ମଧ୍ୟ ବାଲୁଚି ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଜୀବନ କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ଅଧିକାର ପ୍ରତି କୌଣସି ସହାନୁଭୂତି ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି ସେହି ମାଟିର ପ୍ରାକୃତିକ ସମ୍ପଦକୁ କିପରି ଲୁଟ୍ କରାଯିବ। ଚୀନ୍-ପାକିସ୍ତାନ ଇକୋନୋମିକ୍ କରିଡର (CPEC) ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଶୋଷଣ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଚାଲିଛି।
ଆଉ ଏହି ଅମାନବୀୟ ଅତ୍ୟାଚାରକୁ ଦୁନିଆର ଆଖିରୁ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ‘ଇନ୍ଫର୍ମେସନ୍ ବ୍ଲାକଆଉଟ୍’ (Information Blackout) କରାଯାଇଛି। ଖୁଜଦାର ଏବଂ ଆଖପାଖର ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସର୍ଭିସ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଦ କରିଦିଆଯାଇଛି। ଗଣମାଧ୍ୟମ ଏବଂ ସାମ୍ବାଦିକମାନଙ୍କ ଉପରେ କଠିନ କଟକଣା ଲଗାଯାଇଛି, ଯାହାଫଳରେ ସେଠାକର ପ୍ରକୃତ ସତ୍ୟତା କୌଣସି ମତେ ବାହାରକୁ ଆସିପାରିବ ନାହିଁ।
ଆଜି ଯେତେବେଳେ ଆମେ ୨୧ ଶୀତାବ୍ଦୀରେ ବଞ୍ଚୁଛୁ, ସେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ସାର୍ବଭୌମ ରାଷ୍ଟ୍ରର ସେନା ନିଜର ଦେଶବାସୀଙ୍କ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧବିମାନ ଏବଂ ବୋମା ମାଡ଼ କରିବା କେବଳ ଏକ ଅପରାଧ ନୁହେଁ, ବରଂ ସମଗ୍ର ମାନବ ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ କଳଙ୍କ।
ଲକି ବିଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଯାଇଥିବା ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଆଜି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ବିବେକକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରିବା କଥା। କିନ୍ତୁ କର୍ପୋରେଟ୍ ଏବଂ ଭୂ-ରାଜନୈତିକ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଏହି ନିରୀହ ଲୋକଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉନାହିଁ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/fire-service-improved-in-the-state/
ରାଜ୍ୟରେ ଉନ୍ନତ ହେଲା ଅଗ୍ନିଶମ ସେବା || Fire service improved in the state
