ରାଜନୀତିର ଅପରାଧୀକରଣ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ଯାହା ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତିର ମୂଳଦୁଆକୁ ହଲାଇ ଦେଇଛି। ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି—ରାଜନୀତିରେ ଅପରାଧୀକରଣ କାହାକୁ କୁହାଯାଏ? ଏହା କେବଳ କାଗଜପତ୍ରର କଥା, ନା ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନଙ୍କର ଦୋମୁହାଁ ନୀତିର ଏକ ବାସ୍ତବ ଚିତ୍ର?
ଆଜି ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଏବଂ ବିଜୁ ଜନତା ଦଳ (ବିଜେଡି) ସାମ୍ନାରେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ ଠିଆ ହୋଇଛି, ତାହା କେବଳ ସାମାନ୍ୟ କିଛି ଦଳୀୟ ଶୃଙ୍ଖଳା ଭଙ୍ଗର ମାମଲା ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ରାଜନୈତିକ ନୈତିକତା, ସ୍ଥିରତା ଏବଂ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ୱର ଏକ ବିରାଟ ପରୀକ୍ଷା।
ନିକଟରେ ନିମାପଡ଼ା ବିଧାନସଭା ନିର୍ବାଚନ ୨୦୨୪ର ବିଜେଡି ପ୍ରାର୍ଥୀ ଦିଲ୍ଲୀପ କୁମାର ନାୟକଙ୍କୁ ଦଳ ପକ୍ଷରୁ ନିଲମ୍ବନ କରାଯିବା ପରେ ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତିରେ ଏକ ନୂଆ ବିତର୍କ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। ଏହି ଘଟଣା ପୁଣିଥରେ ସେହି ପୁରୁଣା ଏବଂ ଅସ୍ୱସ୍ତିକର ପ୍ରଶ୍ନକୁ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିଛି—ଦଳ କ’ଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନେତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୃଙ୍ଖଳା ଏବଂ ଦାୟିତ୍ୱର ସମାନ ମାନଦଣ୍ଡ ପ୍ରୟୋଗ କରେ, ନା ସଂଗଠନ ମଧ୍ୟରେ ନେତାଙ୍କ ରାଜନୈତିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ନିର୍ଭର କରେ?
ଦିଲ୍ଲୀପ ନାୟକଙ୍କ ନିଲମ୍ବନ ଏବଂ ସ୍ୱଚ୍ଛତାର ଅଭାବ

ନିମାପଡ଼ାରେ ବିଜେଡିର ପଦକ୍ଷେପ ଉପରେ। ଗତ ୧୪ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୬ରେ, ବିଜୁ ଜନତା ଦଳ ପକ୍ଷରୁ କଥିତ ଠକେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଦଳ ବିରୋଧୀ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଅଭିଯୋଗରେ ଦିଲ୍ଲୀପ କୁମାର ନାୟକଙ୍କୁ ଦଳରୁ ନିଲମ୍ବିତ କରାଗଲା।
କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥାଟି କ’ଣ ଜାଣିଛନ୍ତି? ଦଳ ପକ୍ଷରୁ ଜାରି କରାଯାଇଥିବା ନିଲମ୍ବନ ଆଦେଶରେ କୌଣସି ପ୍ରକାରର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ କିମ୍ବା ପ୍ରମାଣର ଉଲ୍ଲେଖ ନାହିଁ। କେଉଁ ପରିସ୍ଥିତିରେ, କେଉଁ ପ୍ରକାରର ଠକେଇ କରାଯାଇଛି, ସେ ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ସୂଚନା ଗୋପନ ରଖାଗଲା।
ଏବେ ସାଧାରଣ ଜନତା ଏବଂ ସଚେତନ ନାଗରିକ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବା ଆମର ଅଧିକାର:
• କଥିତ ଠକେଇର ପ୍ରକୃତି ପ୍ରକୃତରେ କ’ଣ ଥିଲା?
• ଏହି ଘଟଣାରେ କୌଣସି ଫୌଜଦାରୀ ମାମଲା (Criminal Case) ପଞ୍ଜିକୃତ ହୋଇଥିଲା କି?
• ଏନେଇ କୌଣସି ସ୍ୱାଧୀନ ତଦନ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା କି?
• କିମ୍ବା ଦଳ ଦିଲ୍ଲୀପ ନାୟକଙ୍କୁ ନିଜର ପକ୍ଷ ରଖିବା ପାଇଁ କୌଣସି ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲା କି?
ଯଦି ଅଭିଯୋଗଗୁଡ଼ିକ ଗମ୍ଭୀର, ତେବେ ଶୃଙ୍ଖଳାଗତ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ସ୍ୱାଗତଯୋଗ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ସ୍ୱଚ୍ଛତାର ଏହି ସମାନ ନୀତି କେବଳ ଦୁର୍ବଳ ବା କମ୍ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନେତାଙ୍କ ପାଇଁ କାହିଁକି?
ଯେତେବେଳେ ଦଳର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ବରିଷ୍ଠ ନେତାମାନେ ଗମ୍ଭୀର ଅପରାଧିକ ମାମଲାରେ ଜଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଏହି ନୀତି କୁଆଡ଼େ ପଳାଏ?
ଏହାର ଉତ୍ତର ପାଇବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଆଉ ଦୁଇଟି ପ୍ରମୁଖ ଉଦାହରଣକୁ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ—ବିକ୍ରମ ପଣ୍ଡା ଏବଂ ପ୍ରତାପ ଜେନାଙ୍କ ମାମଲା।
ବିକ୍ରମ ପଣ୍ଡାଙ୍କ ମାମଲା – ଗିରଫଦାରୀଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବଡ଼ ନେତାଙ୍କ ସ୍ୱାଗତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ

ପୂର୍ବତନ ବ୍ରହ୍ମପୁର ବିଧାୟକ ବିକ୍ରମ କୁମାର ପଣ୍ଡାଙ୍କ ମାମଲାକୁ। ଏହା ରାଜନୈତିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଧିକ ଜଟିଳ ଏବଂ ବିଜେଡିର ଦୋମୁହାଁ ଚରିତ୍ରର ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ।
ବିଜେପି ନେତା ଏବଂ ବରିଷ୍ଠ ଆଇନଜୀବୀ ପୀତବାସ ପଣ୍ଡାଙ୍କ ହତ୍ୟା ମାମଲାରେ ବିକ୍ରମ ପଣ୍ଡାଙ୍କୁ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୫ରେ ବ୍ରହ୍ମପୁରରେ ଗିରଫ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହା କୌଣସି ସାମାନ୍ୟ ଅଭିଯୋଗ ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ଏକ ସିଧାସଳଖ ହତ୍ୟା ମାମଲା।
କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ବିଜେଡିର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କ’ଣ ଥିଲା? ଦଳ ଏହି ଗିରଫଦାରୀକୁ ସିଧାସଳଖ ‘ରାଜନୈତିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରଣୋଦିତ’ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲା। ଦଳ ଅଭିଯୋଗ କରିଥିଲା ଯେ ଶାସକ ବିଜେପି ସରକାର ତାଙ୍କ ନେତାମାନଙ୍କୁ ଟାର୍ଗେଟ କରୁଛି। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ବିଜେପି ପାଲଟା ଅଭିଯୋଗ କରିଥିଲା ଯେ ବିଜେଡି ଗୁରୁତର ଅପରାଧିକ ଅଭିଯୋଗର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ନିଜ ଦଳରେ ଢାଲ କରି ରଖୁଛି।
ଏହାପରେ, ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୨୬ରେ ଓଡ଼ିଶା ହାଇକୋର୍ଟ ବିକ୍ରମ ପଣ୍ଡାଙ୍କୁ ଜାମିନ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଜେଲରୁ ବାହାରିବା ପରେ ଯାହାଘଟିଲା, ତାହା ଦଳୀୟ ନୈତିକତାର ମୁଖା ଖୋଲିଦେଲା। ପ୍ରତାପ ଜେନା, ଦେବୀ ପ୍ରସାଦ ମିଶ୍ର ଏବଂ ସଞ୍ଜୟ ଦାସବର୍ମାଙ୍କ ସମେତ ଅନେକ ବରିଷ୍ଠ ବିଜେଡି ନେତା ତାଙ୍କୁ ଜେଲ୍ ବାହାରେ ଭବ୍ୟ ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ। ସବୁଠାରୁ ଦୁଃଖଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଉଛି, ଆଉ ଏକ ଅପରାଧିକ ମାମଲାରେ ଛନ୍ଦି ହୋଇଥିବା ନେତା ପ୍ରତାପ ଜେନାଙ୍କୁ ବିକ୍ରମଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବା ପାଇଁ ପଠାଯାଇଥିଲା! ଏହାଦ୍ୱାରା ଦଳ ପରୋକ୍ଷରେ ଅପରାଧ ଏବଂ ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକୃତି ଓ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେଉଛି ବୋଲି ବାର୍ତ୍ତା ଦେଇଥିଲା। ଏପରିକି ଦଳର ସାଧାରଣ କର୍ମୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନେତୃତ୍ୱଙ୍କ ସଙ୍କେତ ପାଇ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ତାଙ୍କ ସମର୍ଥନରେ ବାହାରି ପଡ଼ିଥିଲେ।
ଜାମିନ ମିଳିବା କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ‘ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ’ ପ୍ରମାଣିତ କରେ ନାହିଁ। ହତ୍ୟା ମାମଲା ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ନ୍ୟାୟିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅଧୀନରେ ବିଚାରାଧୀନ ଥିଲା। ଆଉ ଏହାର ସବୁଠାରୁ ସଦ୍ୟତମ ଏବଂ ଗମ୍ଭୀର ବିକାଶ ହେଲା—ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୬ରେ, ଯେତେବେଳେ ବିକ୍ରମ ପଣ୍ଡା ଜେଲରେ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଜଣେ ପ୍ରସିକ୍ୟୁସନ୍ ସାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଇଥିବା ଅଭିଯୋଗ ଆସିଲା। ପୋଲିସ ଏହି ମାମଲାରେ ଏକ ଭଏସ୍ ସ୍ପେକ୍ଟ୍ରୋଗ୍ରାଫି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଘୋଷଣା କରିଥିଲା। ଯଦିଓ ପଣ୍ଡା ଏହି ଅଭିଯୋଗକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି, ତଥାପି ଏଭଳି ଗମ୍ଭୀର ଅଭିଯୋଗ ଥିବା ଜଣେ ନେତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦଳର ଏତେ ବଡ଼ନରମ ମନୋଭାବ କାହିଁକି?
ଯଦି ସାମାନ୍ୟ ଅସଦାଚରଣ ଅଭିଯୋଗରେ ଜଣେ କମ୍ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନେତା (ଯେପରିକି ଦିଲ୍ଲୀପ ନାୟକ) ତୁରନ୍ତ ନିଲମ୍ବିତ ହୋଇପାରନ୍ତି, ତେବେ ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନେତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା ଏବଂ ସାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଧମକ ଦେବା ଭଳି ସାଂଘାତିକ ଅଭିଯୋଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦଳର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଏତେ ଭିନ୍ନ କାହିଁକି? ଏହା କ’ଣ ଦୋମୁହାଁ ନୀତି ନୁହେଁ?
ପ୍ରତାପ ଜେନା ଏବଂ ମାହାଙ୍ଗା ଡବଲ-ହତ୍ୟା ବିବାଦ
ଏବେ ଆସନ୍ତୁ ଆଉ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ—ପୂର୍ବତନ ମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତାପ ଜେନା ଏବଂ ମାହାଙ୍ଗା ଡବଲ-ହତ୍ୟା ବିବାଦ। ଏହା ବିଜେଡିର ରାଜନୈତିକ ଦାୟିତ୍ୱର ଆଉ ଏକ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପରୀକ୍ଷା।
ଘଟଣାଟି ଥିଲା ୨ ଜାନୁଆରୀ, ୨୦୨୧ର। ସେତେବେଳେ ବିଜେପି ନେତା କୁଳମଣି ବରାଳ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଦିବ୍ୟସିଂହ ବରାଳଙ୍କୁ ଅତି ନିର୍ମମ ଭାବରେ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା। ମୃତ ବିଜେପି ନେତାଙ୍କ ପରିବାର ଏବଂ ପୁଅଙ୍କ ଆଇନଗତ ପ୍ରତିବାଦ ଓ ଆବେଦନ ପରେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏହି ମାମଲାରେ ପ୍ରତାପ ଜେନାଙ୍କ ନାମ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲା।
ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୨୩ରେ, JMFC କୋର୍ଟ ପ୍ରତାପ ଜେନାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ପ୍ରାଥମିକ ମାମଲା ପାଇଥିଲେ ଏବଂ ଏହାର ବିଚାର ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଯଦିଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ, ଅକ୍ଟୋବର ୨୦୨୪ରେ ଓଡ଼ିଶା ହାଇକୋର୍ଟ ଏହି ବିଚାରକୁ ବାତିଲ କରି କହିଥିଲେ ଯେ କ୍ଷେତ୍ରାଧିକାର (Jurisdiction) ସମସ୍ୟା ଏବଂ ତଦନ୍ତ ଇତିହାସ ଯୋଗୁଁ ମାଜିଷ୍ଟ୍ରେଟଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଅକ୍ଟୋବର ୨୦୨୬ରେ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ମଧ୍ୟ ହାଇକୋର୍ଟଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରିବାକୁ ମନା କରିଦେଇଥିଲେ।
ଆମେ ଏଠାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ଯେ, କେବଳ ଆଇନଗତ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ପ୍ରତାପ ଜେନାଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ‘ଦୋଷୀ’ ବୋଲି କହିବା ଭୁଲ ହେବ, କାରଣ ନ୍ୟାୟିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଏହାର ନିଜର ବାଟରେ ଯାଉଛି।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ରାଜନୈତିକ ନୈତିକତା କେଉଁଠି? ଯେତେବେଳେ ଏଭଳି ଏକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ଏବଂ ଜଘନ୍ୟ ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ମାମଲାରେ ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ନାମ ଜଡ଼ିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ କ’ଣ ଦଳର ଦାୟିତ୍ୱ ନଥିଲା ଯେ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ କିଛି ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଯାଆନ୍ତା? ଅନ୍ୟ ସାଧାରଣ ନେତାଙ୍କୁ ଯେପରି କୌଣସି ଛୋଟ ଅଭିଯୋଗରେ ତୁରନ୍ତ ବାହର କରାଯାଏ, ବିକ୍ରମ ପଣ୍ଡା ଓ ପ୍ରତାପ ଜେନାଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେହି ସମାନ ତତ୍ପରତା କାହିଁକି ଦେଖାଗଲା ନାହିଁ?
ପ୍ରକୃତ ପ୍ରସଙ୍ଗ – ରାଜନୈତିକ ଶୃଙ୍ଖଳା ନା ଚୟନମୂଳକ ଶୃଙ୍ଖଳା?
ଏଠାରେ ଆଇନଗତ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ ଏସବୁ ମାମଲା ସମାନ ନୁହେଁ। ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଦଳୀୟ ନିଲମ୍ବନ, ଅପରାଧିକ ତଦନ୍ତ, ଜାମିନ ଏବଂ କୋର୍ଟଙ୍କ ବାତିଲ୍ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ—ଏସବୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ବିଷୟ।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଆଇନର ନୁହେଁ, ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ରାଜନୈତିକ ଦାୟିତ୍ୱ ଏବଂ ନୈତିକତାର ମାନଦଣ୍ଡର।
ଯଦି ଜଣେ ସାଧାରଣ କର୍ମୀ ବା କମ୍ ସାଂଗଠନିକ ପ୍ରଭାବ ନଥିବା ନେତାଙ୍କୁ ସାମାନ୍ୟ ଅଭିଯୋଗରେ ଦଳରୁ ବାହାର କରିଦିଆଯାଏ, କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନେତାମାନେ ଗମ୍ଭୀର ଅପରାଧିକ ମାମଲାରେ ଛନ୍ଦି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଦଳ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଢାଲ ହୋଇ ଠିଆ ହୁଏ—ତେବେ କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ଦଳ ନିଜକୁ ‘ସ୍ୱଚ୍ଛ ରାଜନୀତି’ର ପ୍ରତୀକ ବୋଲି ଦାବି କରିବାର କୌଣସି ଅଧିକାର ରଖେ କି? ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଏକ ‘ଚୟନମୂଳକ ଶୃଙ୍ଖଳା’ ବା Selective Discipline।
ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ଏବଂ ବିଶ୍ୱସନୀୟତାର ପରୀକ୍ଷା
ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି, ବିଜୁ ଜନତା ଦଳ (ବିଜେଡି) ଓଡ଼ିଶାରେ ନିଜକୁ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଶାସନ, ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଏବଂ ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ତଥା ରାଜନୈତିକ ଐତିହ୍ୟ ପ୍ରତି ପ୍ରତିବଦ୍ଧ ଏକ ଦଳ ଭାବରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରିଆସିଛି। ଦଳର ସବୁଠାରୁ ପରିଚୟ ଥିଲା ଶୃଙ୍ଖଳା ଏବଂ ଦୁର୍ନୀତି ବିରୋଧୀ ଆଭିମୁଖ୍ୟ।
କିନ୍ତୁ ଆଜି, ଯେତେବେଳେ ଦଳ ଭିତରେ ଏଭଳି ଦୋମୁହାଁ ନୀତି ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଛି, ସେତେବେଳେ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ଏକ ବିରାଟ ବିଶ୍ୱସନୀୟତା ପରୀକ୍ଷାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛି।
ଜନସାଧାରଣ ଆଜି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରୁଛନ୍ତି—
• କ’ଣ ଶୃଙ୍ଖଳା କେବଳ ଦୁର୍ବଳମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନେତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା କବଚ?
• ଓଡ଼ିଶାର ଜନସାଧାରଣ କ’ଣ ଏଭଳି ଚୟନମୂଳକ ନ୍ୟାୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ?
ଦଳର ଶୀର୍ଷ ନେତୃତ୍ୱଙ୍କୁ ଏହାର ଜବାବ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯଦି ରାଜନୀତିର ଅପରାଧୀକରଣକୁ ପ୍ରକୃତରେ ରୋକିବାକୁ ହୁଏ, ତେବେ ଦଳକୁ ନିଜ ଭିତରୁ ଏହି ଦୋମୁହାଁ ନୀତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ନଚେତ୍, ସ୍ୱଚ୍ଛତାର ଯେଉଁ ଫଳକ ବିଜେଡି ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଧରି ବୁଲୁଥିଲା, ତାହା ମାଟିରେ ମିଶିଯିବାକୁ ବେଶି ସମୟ ଲାଗିବ ନାହିଁ।
ନୀତି ଓ ଶୃଙ୍ଖଳା କାହାର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କ୍ଷମତା ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ ହେବା ଦରକାର। ଆପଣଙ୍କ ମତରେ କ’ଣ ବିଜେଡିର ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱଚ୍ଛ ରାଜନୀତିର ପରିଚୟ ଦେଉଛି, ନା ଏହା କେବଳ ରାଜନୈତିକ ସୁବିଧାବାଦର ଏକ ଖେଳ? ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ ଆମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଜଣାନ୍ତୁ—କମେଣ୍ଟ ବକ୍ସରେ ଲେଖନ୍ତୁ ଏବଂ ଭିଡିଓଟିକୁ ଲାଇକ୍ ଓ ଶେୟାର କରିବାକୁ ଭୁଲିବେ ନାହିଁ।
also read
https://purvapaksa.com/sonias-book-versus-modis-video/


