ଆପଣ ‘ରାଜି’ (Raazi) ଫିଲ୍ମ ତ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖିଥିବେ। ଆଲିଆ ଭଟ୍ଟଙ୍କ ସେହି ଚରିତ୍ର ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ଆଜି ବି ଜୀବନ୍ତ ଥିବ। କିନ୍ତୁ କଣ ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି, ସେହି ଫିଲ୍ମର ଅସଲି ନାୟିକା ଅର୍ଥାତ୍ ଭାରତର ସୁପର-ସ୍ପାଏ ‘ସେହମତ୍’ଙ୍କ ପ୍ରକୃତ କାହାଣୀ ସେହି ସିନେମାଠାରୁ ଶହେ ଗୁଣ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର, ରହସ୍ୟମୟ ଏବଂ ରକ୍ତାକ୍ତ ଥିଲା?
୧୯୭୦ ଦଶକର ସେହି ସମୟ। ଭାରତ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧର ବାଦଲ ଘନେଇ ଆସୁଥାଏ। ସେ ସମୟରେ ସେହମତ୍ ପାକିସ୍ତାନର ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ସେନା ଅଫିସରଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ବିବାହ କରି ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଗୁପ୍ତ କେନ୍ଦ୍ର ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିସାରିଥିଲେ। ସେ ସେଠାରେ କେବଳ ଜଣେ ସାଧାରଣ ବୋହୂ ନ ଥିଲେ, ବରଂ ସେ ଥିଲେ ଭାରତୀୟ ସେନାର ଆଖି ଏବଂ କାନ।
ସେହମତ୍ ନିଜ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଘରେ ଏକ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ମୋର୍ସ କୋଡ୍ (Morse Code) ଟ୍ରାନ୍ସମିଟର ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ରାତିରେ ସମସ୍ତେ ଶୋଇପଡ଼ିବା ପରେ ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଗୁପ୍ତ ଯୋଜନା, ମିଲିଟାରୀ ମୁଭମେଣ୍ଟ ଏବଂ ଭାରତ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣର ନୀତିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରି ଭାରତୀୟ ଗୁପ୍ତଚର ସଂସ୍ଥା ପାଖକୁ ପଠାଉଥିଲେ। ପାକିସ୍ତାନୀ ଜେନେରାଲମାନେ ଭାବୁଥିଲେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ପଦକ୍ଷେପ ଅତି ଗୁପ୍ତ, କିନ୍ତୁ ଦିଲ୍ଲୀରେ ବସିଥିବା ଭାରତୀୟ ରଣନୀତିକାରମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୋଜନା ବିଷୟରେ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ଜାଣିପାରୁଥିଲେ।
କିନ୍ତୁ ଗୁପ୍ତଚର ବୃତ୍ତିର ଗୋଟିଏ ନିୟମ ଅଛି — ଏଠାରେ ସାମାନ୍ୟତମ ଭୁଲ୍ର ଅର୍ଥ ହେଉଛି କେବଳ ଏବଂ କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ। ସେହମତ୍ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଯଦି ସେ ଧରାପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ତେବେ କେବଳ ସେ ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ଭାରତର କୋଟି କୋଟି ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ବିପଦରେ ପଡ଼ିଯିବ। ଆଉ ସେହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆସିଲା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଙ୍କଟ।
ସେହି ଘରେ ଜଣେ ପୁରୁଣା ଏବଂ ବହୁତ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଚାକର ଥିଲା, ଯାହାର ନାଁ ଥିଲା ଅବଦୁଲ୍। ଅବଦୁଲ୍ ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ସେହି ସେନା ଅଫିସରଙ୍କ ପରିବାର ସହ ରହିଥିଲା ଏବଂ ତାର ଆଖି ଘରର ପ୍ରତ୍ୟେକଟି କୋଣ ଉପରେ ରହୁଥିଲା। ଦିନେ ରାତିରେ, ଯେତେବେଳେ ସେହମତ୍ ଭାରତକୁ ମୋର୍ସ କୋଡ୍ ସାହାଯ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ସୂଚନା ପଠାଉଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ଅବଦୁଲ୍ ସେହମତ୍ଙ୍କ ରୁମ୍ ବାହାରେ କିଛି ଅଜବ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଲା।
ଅବଦୁଲ୍ର ମନରେ ସନ୍ଦେହର ମଞ୍ଜି ପୋତି ହୋଇଗଲା। ସେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲା ଯେ ଏହି ନୂଆ ବୋହୂ ସାଧାରଣ ଝିଅମାନଙ୍କ ଭଳି ନୁହେଁ। ତାର ଚାଲିଚଳନ, ତାର କଥାବାର୍ତ୍ତା ପଛରେ କିଛି ନା କିଛି ରହସ୍ୟ ଅଛି। ଅବଦୁଲ୍ ସେହମତ୍ଙ୍କ ଉପରେ ଲୁଚି ଲୁଚି ନଜର ରଖିବା ଆରମ୍ଭ କଲା। ସେହମତ୍ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ତାଲିମପ୍ରାପ୍ତ ଗୁପ୍ତଚର ଥିଲେ, ସେ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ବୁଝିଗଲେ ଯେ ଅବଦୁଲ୍ ତାଙ୍କ ପଛରେ ପଡ଼ିଛି।
ଏହା ପରେ ଯାହା ଘଟିଲା, ତାହା କୌଣସି ହଲିଉଡ୍ କ୍ରାଇମ୍ ଥ୍ରୀଲର ଠାରୁ କମ୍ ନ ଥିଲା। ସେହମତ୍ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଯଦି ଅବଦୁଲ୍ କୌଣସି ପ୍ରମାଣ ପାଇଯାଏ କିମ୍ବା ତାର ସନ୍ଦେହ ବିଷୟରେ ନିଜ ମାଲିକଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଏ, ତେବେ ସବୁକିଛି ଶେଷ ହୋଇଯିବ। ସେହମତ୍ ନିଜ ଭାବନା ଏବଂ ମାନବିକତାକୁ ଗୋଟିଏ ପଟେ ରଖି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ଅବଦୁଲ୍କୁ ଏହି ଦୁନିଆରୁ ହଟାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଦିନେ ସେହମତ୍ ବହୁତ ଚତୁରତାର ସହ ଅବଦୁଲ୍ର ଖାଦ୍ୟ କିମ୍ବା ଚା’ରେ ଏଭଳି ଏକ ମାରାତ୍ମକ ବିଷ (Poison) ମିଶାଇଦେଲେ, ଯାହାର ପ୍ରଭାବ ତୁରନ୍ତ ପଡ଼େ ନାହିଁ ବରଂ ଧୀରେ ଧୀରେ ଶରୀରକୁ ଅଚଳ କରିଦିଏ। କିଛି ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ଅବଦୁଲ୍ର ଅବସ୍ଥା ଖରାପ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା ଏବଂ ସେହି ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଚାକର ସେହି ଘର ଭିତରେ ହିଁ ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ କଲା। ପରିବାର ଲୋକେ ଭାବିଲେ ଏହା ଏକ ସାଧାରଣ ହୃଦଘାତ ବା ହାର୍ଟ ଆଟାକ୍ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହା ଥିଲା ଭାରତର ସୁପର-ସ୍ପାଏର ପ୍ରଥମ ରାକ୍ଷସୀୟ ନିଷ୍ପତ୍ତି, ଯାହା ସେ କେବଳ ନିଜ ଦେଶକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ନେଇଥିଲେ।
ଅବଦୁଲ୍ର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେହମତ୍ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ବିପଦ ଟଳିଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ଗୁପ୍ତଚର ଜୀବନରେ ବିପଦ କେବେ ଏକୁଟିଆ ଆସେନାହିଁ। ଅବଦୁଲ୍ର ଜଣେ ବହୁତ ନିକଟତର ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ସହକାରୀ ଥିଲା, ଯିଏ ଅବଦୁଲ୍ ମରିବା ପୂର୍ବରୁ ତା’ଠାରୁ କିଛି ସୂଚନା ପାଇସାରିଥିଲା। ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଜଣକ ମଧ୍ୟ ସେହମତ୍ଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବା ଆରମ୍ଭ କଲା ଏବଂ ସେ ସିଧାସଳଖ ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନାର ମିଲିଟାରୀ ଇଣ୍ଟେଲିଜେନ୍ସକୁ ଏହି ସନ୍ଦେହ ବିଷୟରେ ଜଣାଇବାକୁ ବାହାରିଲା।
ଯେତେବେଳେ ସେହମତ୍ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ଯେ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଜଣକ ସବୁ ସତ୍ୟ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢୁଛି ଏବଂ ସେ ମିଲିଟାରୀ ହେଡକ୍ୱାର୍ଟର ଆଡ଼କୁ ଯାଉଛି, ସେତେବେଳେ ସେହମତ୍ଙ୍କ ପାଖରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଆଦୌ ସମୟ ନ ଥିଲା। ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଯଦି ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଜେନେରାଲ୍ଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ତେବେ ଆଗାମୀ କିଛି ମିନିଟ୍ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଯିବ ଏବଂ ଅକଥନୀୟ ନିର୍ଯାତନା ଦେଇ ମାରିଦିଆଯିବ।
ଏହାପରେ ସେହମତ୍ ଯାହା କଲେ, ତାହା ଶୁଣିଲେ ଆପଣଙ୍କ ଦେହ ଶୀତେଇ ଉଠିବ। ସେହମତ୍ ନିଜେ ସେହି ମିଲିଟାରୀ ଜିପ୍ କିମ୍ବା ଗାଡ଼ିର ଷ୍ଟିଅରିଂ ଧରିଲେ ଏବଂ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିର ପିଛା କଲେ। ଏକ ନିଛାଟିଆ ରାସ୍ତାରେ, ଯେଉଁଠି କେହି ନଥିଲେ, ସେହମତ୍ ନିଜ ଗାଡ଼ିର ବେଗ ବଢ଼ାଇଲେ ଏବଂ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଉପରେ ସିଧାସଳଖ ଗାଡ଼ି ଚଢ଼ାଇଦେଲେ (Crush)। ଗାଡ଼ିର ଚକା ତଳେ ସେହି ପାକିସ୍ତାନୀ ବ୍ୟକ୍ତିର ଜୀବନ ଚାଲିଗଲା।
ଏହା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ମର୍ଡର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହମତ୍ ଏହାକୁ ଏଭଳି ଭାବେ ରୂପ ଦେଲେ ଯେପରି ଏହା ଏକ ଦୁର୍ଘଟଣା ବା ରୋଡ୍ ଆକ୍ସିଡେଣ୍ଟ ଥିଲା। ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନା ଏବଂ ପୋଲିସ ଏହାକୁ ଏକ ସାଧାରଣ ଦୁର୍ଘଟଣା ଭାବି ଫାଇଲ୍ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଇଟି ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ସେହମତ୍ଙ୍କ ଭିତରର ସେହି ସାଧାରଣ କାଶ୍ମୀରୀ କଲେଜ ଝିଅକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବଦଳାଇ ଦେଇଥିଲା। ସେ ଦେଶ ପାଇଁ ନିଜ ହାତରେ ରକ୍ତ ଲଗାଇ ସାରିଥିଲେ।
ସେହମତ୍ଙ୍କ ଏହି ସବୁ ବଳିଦାନ ଏବଂ କଠୋର ନିଷ୍ପତ୍ତି ବେକାର ଯାଇନଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ହିଁ ସେ ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଗୁପ୍ତ ଯୋଜନା ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ। ପାକିସ୍ତାନ ନିଜର ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୁଡ଼ାଜାହାଜ ‘ପିଏନଏସ ଗାଜି’ (PNS Ghazi) ସାହାଯ୍ୟରେ ଭାରତର ଗର୍ବ ‘INS Vikrant’ ଯୁଦ୍ଧ ଜାହାଜକୁ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ବୁଡ଼ାଇ ଦେବାକୁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଅପରେସନ୍ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା।
ସେହମତ୍ ତୁରନ୍ତ ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସୂଚନା ଭାରତୀୟ ଗୁପ୍ତଚର ସଂସ୍ଥାକୁ ପଠାଇଲେ। ଯଦି ସେହି ସମୟରେ ସେହମତ୍ ଏହି ସୂଚନା ପଠାଇ ନ ଥାନ୍ତେ, ତେବେ ୧”୯୭୧ ଯୁଦ୍ଧର ଇତିହାସ ବଦଳିଯାଇଥାନ୍ତା। ଭାରତୀୟ ନୌସେନା ସେହମତ୍ଙ୍କ ସୂଚନା ଆଧାରରେ ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲା ଏବଂ ପିଏନଏସ ଗାଜିକୁ ସମୁଦ୍ର ଗର୍ଭରେ ସମାଧି ଦେଇଦେଲା।
କିନ୍ତୁ ଏହିସବୁ ଘଟଣା ପରେ ସେହମତ୍ଙ୍କ ମାନସିକ ସ୍ଥିତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଗିଡ଼ି ଯାଇଥିଲା। ସେ ଯେଉଁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପରିବାର ଏବଂ ଦେଶ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସେ ଗୁପ୍ତଚର ବୃତ୍ତି କରୁଥିଲେ। ନିଜ ହାତରେ ଦୁଇ ଦୁଇଟି ହତ୍ୟା କରିବା ପରେ ସେ ଆଉ ସେଠାରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲେ। ଶେଷରେ, ଭାରତୀୟ ଏଜେନ୍ସିଗୁଡ଼ିକ ଏକ ସ୍ପେଶାଲ୍ ଅପରେସନ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ସେହମତ୍ଙ୍କୁ ପାକିସ୍ତାନରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ବାହାର କରି ଭାରତ ନେଇଆସିଲେ।
ଭାରତ ଫେରିବା ପରେ ସେହମତ୍ କୌଣସି ପୁରସ୍କାର କିମ୍ବା ପ୍ରଶଂସା ଚାହିଁନଥିଲେ। ସେ ସାରାଜୀବନ ପାଇଁ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଏବଂ ସମାଜ ଠାରୁ ଦୂରରେ ଏକ ନିଛାଟିଆ ଜୀବନ ବିତାଇଲେ। ସେ ପାକିସ୍ତାନରୁ ଫେରିବାବେଳେ ଗର୍ଭବତୀ ଥିଲେ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଭାରତୀୟ ସେନାରେ ଜଣେ ବଡ଼ ଅଫିସର ଭାବେ ଦେଶର ସେବା କଲେ।
ସେହମତ୍ଙ୍କ କାହାଣୀ ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଗୁପ୍ତଚର ଜୀବନ କେବଳ ରୋମାଞ୍ଚକର ନୁହେଁ, ଏହା ବହୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ। ଦେଶକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ କେବଳ ନିଜ ଜୀବନ ନୁହେଁ, ବରଂ ନିଜର ଆତ୍ମା ଏବଂ ମାନବିକତାକୁ ମଧ୍ୟ ବଳିଦାନ ଦେବାକୁ ପଡ଼େ। ସେହମତ୍ ନିଜ ଜୀବନରେ ଯେଉଁ ବିଷ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁର ଖେଳ ଖେଳିଥିଲେ, ତାହା କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଶତ୍ରୁତା ପାଇଁ ନଥିଲା, ତାହା ଥିଲା କେବଳ ନିଜ ମାତୃଭୂମି ଭାରତର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/the-end-of-kejriwals-new-money-politics/
କେଜ୍ରିୱାଲଙ୍କ ‘ନୌଟଙ୍କି’ ରାଜନୀତିର ଅନ୍ତ? || The end of Kejriwal’s ‘new money’ politics?
