ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେଶରେ ଅନେକ ରାଜନୈତିକ ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ନେଇ ଚର୍ଚ୍ଚା ଚାଲିଛି। ଦଳ ଭାଙ୍ଗୁଛି, ବିଧାୟକ ଓ ସାଂସଦମାନେ ଏପଟ ସେପଟ ହେଉଛନ୍ତି, କେଉଁଠି ନୂଆ ସରକାର ଗଠନ ହେଉଛି ତ କେଉଁଠି ଜନାଦେଶ ବଦଳୁଛି। କିନ୍ତୁ ଏ ସବୁ ଭିତରେ ଦେଶରେ ଏମିତି ଏକ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଚାଲିଛି, ଯାହା ଉପରେ ସାଧାରଣତଃ କେହି ଖୋଲାଖୋଲି ଆଲୋଚନା କରୁନାହାନ୍ତି। ବିଶେଷ କରି ସେହି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ, ଯେଉଁଠି ଭାରତୀୟ ଜନତା ପାର୍ଟି ବା ବିଜେପି ଶାସନରେ ରହିଛି।
୧୯୪୭ ମସିହାରେ ଦେଶ ବିଭାଜନ ପରଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ୨୦୧୪ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଭାରତର କିଛି ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ସମୁଦାୟ, ବିଶେଷ କରି ମୁସଲମାନ ସମୁଦାୟକୁ ସଂବିଧାନ ବାହାରେ ଅନେକ ଏଭଳି ଅଧିକାର ବା ସୁବିଧା (Extra-Constitutional Rights) ମିଳିଆସିଥିଲା, ଯାହା ଆମ ଦେଶର ସଂବିଧାନ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଇନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ବିଗତ ୧୨ ବର୍ଷ ଭିତରେ ଦେଶର ଆଇନଗତ ପରିସ୍ଥିତି ଏବଂ ଶାସନ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଏକ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି। ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶରେ ଯୋଗୀ ଆଦିତ୍ୟନାଥଙ୍କ ସରକାର ଆସିବା ପରେ ଏବଂ ସାମ୍ପ୍ରତିକ ସମୟରେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ବିଜେପିର ସରକାର ଗଠନ ହେବା ପରେ, ସେହି ସଂବିଧାନ ବାହାରର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସୁବିଧାକୁ ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବନ୍ଦ କରିଦିଆଯାଇଛି।
ବଡ଼ ପଦବୀ ଓ ‘ଭିକ୍ଟିମ୍ କାର୍ଡ’ର ଅସଲି ସତ୍ୟ
ଦେଶରେ ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ ‘ଭିକ୍ଟିମ୍ କାର୍ଡ’ ବା ନିଜକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ ବୋଲି କେଉଁମାନେ ଦର୍ଶାନ୍ତି? ଦେଶର ଗରିବ ମୁସଲମାନ କେବେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ କହେନାହିଁ, କାରଣ ସରକାରଙ୍କ ଯେତେ ବି କଲ୍ୟାଣକାରୀ ଯୋଜନା ରହିଛି—ତାହା ରାସନ ହେଉ, ଆବାସ ଯୋଜନା ହେଉ କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସା ସୁବିଧା ହେଉ, ସବୁ କିଛି ବିନା କୌଣସି ଭେଦଭାବରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚୁଛି।
କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର କଥା ହେଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ଦେଶର ବଡ଼ ବଡ଼ ସାମ୍ବିଧାନିକ ପଦବୀରେ ରହି ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର କ୍ଷମତା ଓ ସୁବିଧା ଭୋଗ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ହିଁ ଦେଶରେ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ସମୁଦାୟ ଡରିକି ରହିଛନ୍ତି ବୋଲି ବୟାନ ଦିଅନ୍ତି। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ହାମିଦ୍ ଅନସାରୀ ଦୀର୍ଘ ୧୦ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ଦେଶର ଉପରାଷ୍ଟ୍ରପତି ରହିଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଦେଶରେ ରାଷ୍ଟ୍ରଦୂତ ରହିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଦିନ ସେ ନିଜ ପଦବୀରୁ ଅବସର ନେଲେ, ସେଦିନ କହିଲେ ଯେ ଭାରତରେ ମୁସଲମାନ ସମୁଦାୟ ନିଜକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ ମନେକରୁଛନ୍ତି। ପୂର୍ବତନ ମୁଖ୍ୟ ନିର୍ବାଚନ କମିଶନର କୁରେଶୀ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଭାଷା କହନ୍ତି। ପ୍ରକୃତ କଥା ହେଉଛି, ଯେଉଁମାନେ ସରକାରୀ ଶାସନର ସମସ୍ତ ମଲାଇ ଖାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ହିଁ ସମାଜରେ ଏଭଳି ଏକ ମିଥ୍ୟା ନେରେଟିଭ୍ ବା ବାତାବରଣ ତିଆରି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।
ସଂବିଧାନ ବାହାରର ଅଧିକାର କଣ ଥିଲା?
ଏବେ ଆସନ୍ତୁ ଜାଣିବା ସେହି ସଂବିଧାନ ବାହାରର ଅଧିକାର ବା Extra-Constitutional Rights କଣ ଥିଲା? ତାହା ଥିଲା—ଯେକୌଣସି ସରକାରୀ କିମ୍ବା ବେସରକାରୀ ଜମି ଉପରେ ଜବରଦସ୍ତି କବଜା କରିବା ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ବେଆଇନ ମଜାର କିମ୍ବା ଧାର୍ମିକ ସ୍ଥଳ ତିଆରି କରିଦେବା। ସେହି ସମୟର ସରକାର, ପ୍ରଶାସନ କିମ୍ବା କୋର୍ଟ ମଧ୍ୟ ଭୋଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କ ରାଜନୀତି ଯୋଗୁଁ ଏହା ଉପରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ କରୁନଥିଲେ। ଏମିତି ବି ପରିସ୍ଥିତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା ଯେ, ଏକ ବଡ଼ ଫ୍ଲାଇଓଭର ଉପରେ ରାସ୍ତା ମଝିରେ ମଜାର ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଆଇନ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଏକ ବଡ଼ ମଜାକ୍ ଥିଲା।
ସେହିପରି ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡର ଜିମ୍ କର୍ବେଟ୍ ନ୍ୟାସନାଲ୍ ପାର୍କ ଭଳି ସୁରକ୍ଷିତ ସରକାରୀ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ବେଆଇନ ମଜାର ତିଆରି ହୋଇ ସେଠାରେ ମେଳା ଲାଗିବା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନର ସରକାର ଦେଶରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଇନଗତ ଶାସନ ଲାଗୁ କରିବା ସହ ସମସ୍ତ ବେଆଇନ ମଜାର ଏବଂ ସରକାରୀ ଜମିରେ ଥିବା ଅବୈଧ କବଜାକୁ ବୁଲ୍ଡୋଜର୍ ମାଧ୍ୟମରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଚ୍ଛେଦ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶରେ ସମାଜବାଦୀ ପାର୍ଟିର ସମୟରେ ଯେଉଁ ମାଫିଆମାନେ ସରକାରୀ ଜମି ହଡ଼ପ କରିଥିଲେ, ଯୋଗୀ ସରକାର ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗି ସେଠାରେ ଗରିବ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆବାସ ଗୃହ ନିର୍ମାଣ କରୁଛନ୍ତି।
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଅଧିକାର — ‘ଦଙ୍ଗା’ ଉପରେ କଡ଼ା ପ୍ରତିବନ୍ଧକ
ସଂବିଧାନ ବାହାରେ ମିଳିଥିବା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଏବଂ ମାରାତ୍ମକ ଅଧିକାର ଥିଲା—‘ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ଦଙ୍ଗା କରିବା’। ୟୁପିଏ (UPA) ସରକାର ସମୟରେ ସୋନିଆ ଗାନ୍ଧୀ ଏବଂ ମନମୋହନ ସିଂହ ଏକ ‘ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକତା ବିରୋଧୀ ବିଲ୍’ (Anti-Communal Violence Bill) ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରାବଧାନ ଥିଲା ଯେ ଯଦି ଦେଶରେ କେଉଁଠି ବି ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ଦଙ୍ଗା ହୁଏ, ତେବେ ତାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୋଷ କେବଳ ବହୁସଂଖ୍ୟକ ହିନ୍ଦୁ ସମୁଦାୟ ଉପରେ ହିଁ ଲଦି ଦିଆଯିବ। ଦଙ୍ଗା ଯିଏ ବି ଆରମ୍ଭ କରିଥାଉ ନା କାହିଁକି. ସେହି ସମୟରେ ବିଜେପିର ପ୍ରଖର ବିରୋଧ ଯୋଗୁଁ ସେହି କଳା ବିଲ୍ ପାସ୍ ହୋଇପାରିନଥିଲା।
ଏହି ଦଙ୍ଗା ସଂସ୍କୃତିକୁ ବନ୍ଦ କରିବାର ପ୍ରଥମ ପ୍ରକ୍ରିୟା ୨୦୦୨ ମସିହାରୁ ଗୁଜରାଟରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ। ଗୋଧରା କାଣ୍ଡ ପରେ ଯେଉଁ ଦଙ୍ଗା ହେଲା, ତା’ ପରଠାରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗତ ୨୪ ବର୍ଷ ଭିତରେ ଗୁଜରାଟରେ ଗୋଟିଏ ହେଲେ ବି ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ଦଙ୍ଗା ହୋଇନାହିଁ। ଠିକ୍ ସେହିପରି ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶରେ ୨୦୧୨ ରୁ ୨୦୧୭ ମସିହା ଅଖିଳେଶ ଯାଦବଙ୍କ ସରକାର ସମୟରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ବଡ଼ ବଡ଼ ଦଙ୍ଗା ହେଉଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଜାଫରନଗର ଦଙ୍ଗା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ୨୦୧୭ ମସିହା ପରଠାରୁ ଗତ ୯ ବର୍ଷ ଭିତରେ ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶର କୌଣସି ବି ସହରରେ ଗୋଟିଏ ହେଲେ ବି ଦଙ୍ଗା ହୋଇନାହିଁ, କାରଣ ଦଙ୍ଗାକାରୀମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ ଏହି ସରକାର ସେମାନଙ୍କୁ କଦାପି ଛାଡ଼ିବ ନାହିଁ।
ବରେଲିର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନେତା ତୌକିର୍ ରଜା, ଯିଏ ପୂର୍ବ ସରକାର ସମୟରେ ନିଜକୁ ଆଇନରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ, ସେ ଆଜି ଗତ ୯ ମାସ ହେବ ଜେଲ୍ ଭିତରେ ବନ୍ଦୀ ଅଛନ୍ତି। ଯୋଗୀ ଆଦିତ୍ୟନାଥ ବିଧାନସଭାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଥିଲେ ଯେ ଦେଶରେ କେବଳ ଆଇନର ଶାସନ ହିଁ ଚାଲିବ। ଏହି ସମାନ ନୀତି ଏବେ ଆସାମରେ ହିମନ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶର୍ମା ଏବଂ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଫଡନାଭିସ୍ ମଧ୍ୟ ଆପଣାଉଛନ୍ତି।
ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ନୂଆ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ କ୍ଲୋଜିଂ
ସବୁଠାରୁ ଶେଷ ଏବଂ ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଉଦାହରଣ ହେଉଛି ‘ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ’. ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ୩୦ ପ୍ରତିଶତରୁ ଅଧିକ ମୁସଲମାନ ଜନସଂଖ୍ୟା ରହିଛି ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ତୃଣମୂଳ କଂଗ୍ରେସ ସରକାର ସମୟରେ ରାମନବମୀ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଗାପୂଜା ଶୋଭାଯାତ୍ରା ଉପରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ପଥରମାଡ଼ ଏବଂ ହିଂସା ହେଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଗତ ମେ ୪ ତାରିଖରେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ନିର୍ବାଚନ ଫଳାଫଳ ଆସିବା ଏବଂ ସେଠାରେ ବିଜେପିର ଶାସନ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହେବା ପରଠାରୁ, ଗତ ଦେଢ଼ ମାସ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ହେଲେ ବି ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ହିଂସା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିନାହିଁ। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଶାସନ ବିନା କୌଣସି ପକ୍ଷପାତିତାରେ କେବଳ ସଂବିଧାନ ଏବଂ ଆଇନ ଅନୁସାରେ କାମ କରେ, ସେତେବେଳେ ଦେଶରେ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ଶାନ୍ତି ବଜାୟ ରହେ।
ତେଣୁ ସଂବିଧାନ ବାହାରେ ମିଳିଥିବା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସୁବିଧା ବା ‘ଭୋଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କ ରାଜନୀତି’ ଏବେ ଦେଶରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ ହୋଇଛି, ଯାହା ଫଳରେ କିଛି ନେତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅସନ୍ତୋଷ ଦେଖାଦେଇଛି। କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ ଆଜିର ଭାରତୀୟ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ସମୁଦାୟ ସଂବିଧାନର ପରିସର ଭିତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁରକ୍ଷିତ ଏବଂ ସମାନ ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/why-this-silence-in-the-bjd/
