୭୦ ବର୍ଷ ପୁରୁଣା ଅନୈତିକ ଚାଲାଣ (ନିବାରଣ) ଆଇନ (ITPA) ଉପରେ ବିସ୍ତୃତ ବିଚାର-ବିମର୍ଶ ପରେ, ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ରାୟ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ଏହି ଆଇନର ପ୍ରାଥମିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି ବନ୍ଦ କରିବା କିମ୍ବା ଏହାକୁ ଅପରାଧୀକରଣ କରିବା ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହାର ବାଣିଜ୍ୟୀକରଣକୁ ରୋକିବା ।
ଜଷ୍ଟିସ୍ ଜେ.ବି. ପାର୍ଦିୱାଲା ଏବଂ ଜଷ୍ଟିସ୍ ଆର. ମହାଦେବନଙ୍କୁ ନେଇ ଗଠିତ ଏକ ଖଣ୍ଡପୀଠ କହିଛନ୍ତି, “ଆମେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଏହି ମତରେ ଅଛୁ ଯେ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି ବନ୍ଦ କରିବା କିମ୍ବା ଏହାକୁ ଏକ ଫୌଜଦାରୀ ଅପରାଧ କରିବା, ଏହି ଆଇନର ପ୍ରାଥମିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନୁହେଁ । ବରଂ, ଏହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତିର ବାଣିଜ୍ୟୀକରଣକୁ ରୋକିବା କିମ୍ବା ଦୂର କରିବା ; ଅର୍ଥାତ୍, ଜୀବିକା ନିର୍ବାହର ଏକ ସଂଗଠିତ ଉପାୟ ଭାବରେ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି।”
୨୦ ଶତାବ୍ଦୀରେ ମହିଳା ଚାଲାଣ ସାଧାରଣ ଥିଲା
ବେଶ୍ୟାଳୟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିବା ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାସନ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉପରେ ବିଚାର କରିବା ସମୟରେ, ଖଣ୍ଡପୀଠ ୧୯୫୬ ଆଇନର ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିଲେ ଯେ, ‘୨୦ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମହିଳା ଚାଲାଣ ଏକ ସାଧାରଣ ଘଟଣା ଥିଲା । ଏହି ଅଭ୍ୟାସକୁ ଅନୈତିକ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଉଥିଲା, ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ “ଅନୈତିକ” ଶବ୍ଦଟି ଆଇନ ସହିତ ଜଡିତ ହୋଇଗଲା।’
ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି ସମ୍ପର୍କରେ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାବଳୀ
ସୁପ୍ରିମ କୋର୍ଟ ଦ୍ୱାରା ଜାରି କରାଯାଇଥିବା ସାମ୍ପ୍ରତିକ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାବଳୀରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ପୋଲିସ ପ୍ରାପ୍ତବୟସ୍କ ଯୌନ କର୍ମୀଙ୍କ ସହମତି କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଫୌଜଦାରୀ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଆରମ୍ଭ କରିବା ମାମଲାରେ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରିବାରୁ ନିବୃତ୍ତ ରହିବା ଉଚିତ । ଯୌନ କର୍ମୀମାନଙ୍କୁ ଗିରଫ, ଦଣ୍ଡିତ କିମ୍ବା ହଇରାଣ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ଏବଂ ପୋଲିସ ଚଢାଉ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ପରିଚୟ ଗୋପନ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ।
ସମ୍ମତିପ୍ରାପ୍ତ ବୟସ୍କ ଯୌନ କର୍ମୀଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଟକ ରଖାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ । ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ “ଉଦ୍ଧାର” କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ କିମ୍ବା ସୁରକ୍ଷାମୂଳକ ହେପାଜତରେ ରଖାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ । କୋର୍ଟ ପୀଡିତ-କେନ୍ଦ୍ରିକ ପୁନର୍ବାସ ଉପରେ ବିଶେଷ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଯୌନ କର୍ମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ପସନ୍ଦକୁ ସମର୍ଥନ କରିଛନ୍ତି ।
