ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିରେ କେବେ କେବେ ଏମିତି କିଛି ଘଟଣା ଘଟେ ଯାହା କେବଳ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟର ସୀମାରେ ସୀମିତ ରହେ ନାହିଁ। ସେଗୁଡିକ ଦେଶର ସମୁଦାୟ ରାଜନୀତିକ ଚରିତ୍ରକୁ ନୂଆ ଦିଗ ଦେଇଥାଏ। ତାମିଲନାଡୁର ଏହି ନିର୍ବାଚନ ଫଳାଫଳ ମଧ୍ୟ ସେହି ପ୍ରକାରର ଏକ ଘଟଣା। ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତର ସୁପରଷ୍ଟାର ବିଜୟଙ୍କ ଦଳ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ି ରାଜ୍ୟର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦଳ ହୋଇ ଉଭୁ ହେବା କେବଳ ଏକ ନିର୍ବାଚନୀ ସଫଳତା ନୁହେଁ, ଏହା ଭାରତୀୟ ଲୋକତନ୍ତ୍ରରେ ଜନମତର ଗଭୀର ପରିବର୍ତ୍ତନର ସଙ୍କେତ।
ସବୁଠାରୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ କଥା ହେଉଛି — ପରାଜୟ ପରେ ଡିଏମକେ ନେତା ଏମ୍.କେ. ଷ୍ଟାଲିନଙ୍କ ବ୍ୟବହାର। ଆଜିର ରାଜନୀତିରେ ପରାଜୟକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଗୁଣ ହୋଇଯାଇଛି। ଅନେକ ନେତା ହାରିବା ପରେ ଇଭିଏମ୍ରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜନତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁକୁ ଦୋଷ ଦିଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଷ୍ଟାଲିନ ସେହି ରାସ୍ତାରେ ଯାଇନାହାନ୍ତି। ସେ ଜନମତକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦଳ ଭାବେ ବିଜୟଙ୍କୁ ସରକାର ଗଠନର ସୁଯୋଗ ମିଳିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଡିଏମକେ ପ୍ରଥମ ଛଅ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସରକାରକୁ ଅସ୍ଥିର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ ନାହିଁ।
ପ୍ରଥମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହା ଗୋଟିଏ ଉଦାର ଓ ପରିପକ୍ୱ ରାଜନୀତିକ ବକ୍ତବ୍ୟ ପରି ଲାଗେ। ଲୋକମାନେ ଷ୍ଟାଲିନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ରାଜନୀତି କେବଳ ଭାବନାର ଖେଳ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନୀରବତା ପଛରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ରଣନୀତି ଥାଏ। ଷ୍ଟାଲିନ ଭଳି ଅନୁଭବୀ ନେତା ଭଲଭାବେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଲୋକପ୍ରିୟ ହେବା ଓ ସରକାର ଚଲାଇବା ଦୁଇଟି ଅଲଗା ଜିନିଷ। ବିଜୟଙ୍କ ପାଖରେ ଲୋକପ୍ରିୟତା ଅଛି, ଜନସମର୍ଥନ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶାସନିକ ଅନୁଭବ ନାହିଁ। ଏକ ରାଜ୍ୟକୁ ଚଲାଇବା ପାଇଁ କେବଳ ଭାଷଣ କିମ୍ବା ଇମେଜ୍ ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ ଦରକାର ହୁଏ ସଂଗଠନ, ସମନ୍ୱୟ, ନୀତି ଓ ପ୍ରଶାସନିକ କୌଶଳ।
ଶାୟଦ ଷ୍ଟାଲିନଙ୍କ ଭିତରେ ଏହି ଭରସା ଅଛି ଯେ ବିଜୟଙ୍କ ଅଭିଜ୍ଞତାହୀନତା ହିଁ ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁର୍ବଳତା ହେବ। ସେ ବୋଧହୁଏ ଭାବୁଛନ୍ତି ଯେ ବିଜୟଙ୍କୁ ସୁଯୋଗ ଦିଆଯାଉ, ଲୋକମାନେ ନିଜେ ତୁଳନା କରିବେ ଏବଂ ଯଦି ନୂଆ ସରକାର ବିଫଳ ହୁଏ, ତେବେ ଡିଏମକେ ପୁଣିଥରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଫେରିବ।
ଏହି ସମୟରେ ବିଜୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ହେଉଛି ସରକାର ଗଠନ। ୨୩୪ ଆସନ ବିଶିଷ୍ଟ ତାମିଲନାଡୁ ବିଧାନସଭାରେ ସରକାର ଗଠନ ପାଇଁ ୧୧୮ ଆସନ ଦରକାର। ବିଜୟଙ୍କ ଦଳ ୧୦୮ ଆସନ ପାଇଛି। କଂଗ୍ରେସର ୫ ଆସନ ଯୋଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ସଂଖ୍ୟା ୧୧୩ରେ ଅଟକିଯାଏ। ଅର୍ଥାତ ଏଯାଏ ମଧ୍ୟ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ବିଧାୟକଙ୍କ ସମର୍ଥନ ଆବଶ୍ୟକ।
ଏଠିଏ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଆସଲ ରାଜନୀତି। କିଏ ସମର୍ଥନ ଦେବ? ଡିଏମକେର କିଛି ବିଧାୟକ ଭାଙ୍ଗିବେ? ନା ଏଆଇଏଡିଏମକେରୁ କିଏ ଆସିବେ? ଏହା ସହିତ କଂଗ୍ରେସର ଭୂମିକା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନରେ ପଡ଼ିଛି। କାରଣ କଂଗ୍ରେସ ଡିଏମକେ ସହିତ ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ଫଳାଫଳ ପରେ ତୁରନ୍ତ ବିଜୟଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ ଘୋଷଣା କରିଦେଲା। ଏହା ଡିଏମକେ ପାଇଁ ଏକ ରାଜନୀତିକ ଆଘାତ। ଡିଏମକେର ଅସନ୍ତୋଷ ସ୍ୱାଭାବିକ। ସେମାନେ ମନେ କରୁଛନ୍ତି କଂଗ୍ରେସ ଗଠବନ୍ଧନ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିନାହିଁ।
କିନ୍ତୁ ଏହି ସମଗ୍ର ଘଟଣାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି — ଜନତା ଏତେ ବଡ଼ ମାପରେ ଏକ ନୂଆ ଦଳ ଓ ନୂଆ ମୁହଁକୁ କାହିଁକି ସ୍ୱୀକାର କଲେ?
ଏହାର ଉତ୍ତର ଲୁଚିଛି ଆଜିର ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିରେ ବଢ଼ୁଥିବା ଜନଅସନ୍ତୋଷରେ। ଅନେକ ରାଜ୍ୟରେ ଲୋକମାନେ ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ସେହି ମୁହଁ, ସେହି ଭାଷଣ ଓ ସେହି ପ୍ରକାରର ରାଜନୀତିକୁ ଦେଖିଦେଖି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ପାରମ୍ପରିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ଜନତାଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ “ବିକଳ୍ପ” ଖୋଜନ୍ତି। ଏବଂ ସେହି ବିକଳ୍ପ କେବେ ଏକ ଅଭିନେତା ହୁଏ, କେବେ ଏକ କମେଡିଆନ୍, କେବେ ଏକ ଛାତ୍ରନେତା ଓ କେବେ ଏକ ଅର୍ଥନୀତିବିଦ୍।
ବିଶ୍ୱ ରାଜନୀତିରେ ଏହାର ଅନେକ ଉଦାହରଣ ଅଛି। ୟୁକ୍ରେନରେ ଜେଲେନସ୍କି ଏକ ଟିଭି ଅଭିନେତା ଥିଲେ। ସେ ଧାରାବାହିକରେ ଦୁର୍ନୀତି ବିରୋଧୀ ଏକ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଭୂମିକା କରୁଥିଲେ। ପରେ ସେହି ଲୋକକୁ ଜନତା ରାଷ୍ଟ୍ରପତି କରିଦେଲେ। ନେପାଳରେ ବାଲେନ୍ଦ୍ର ଶାହ ଭଳି ଏକ ରାପର ରାଜନୀତିର ପାରମ୍ପରିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ। ଦିଲ୍ଲୀରେ ଅରବିନ୍ଦ କେଜ୍ରିୱାଲ ଦୁର୍ନୀତି ବିରୋଧୀ ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ଉଠି ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ। ଆର୍ଜେଣ୍ଟିନାରେ ହାଭିଅର ମିଲେଇ ଭଳି ଟିଭି ଚର୍ଚ୍ଚିତ ଅର୍ଥନୀତିବିଦ୍ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ହେଲେ।
ଭାରତରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ନୂଆ କିଛି ନୁହେଁ। ଅସମରେ ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନରୁ ଉଠିଥିବା ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ମହନ୍ତ ସିଧାସଳଖ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇଥିଲେ। ତାମିଲନାଡୁର ଇତିହାସ ମଧ୍ୟ ସିନେମା ଓ ରାଜନୀତିର ମିଶ୍ରଣରେ ଭରିଥାଏ। ଏମ୍ଜିଆର୍, ଜୟଲଲିତା, କରୁଣାନିଧି — ସମସ୍ତେ କୌଣସି ନ କୌଣସି ଭାବରେ ଜନସଂସ୍କୃତି ସହିତ ଗଭୀର ଭାବେ ଜଡିତ ଥିଲେ। ତେଣୁ ବିଜୟଙ୍କ ଉଦୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ୱାଭାବିକ ନୁହେଁ।
କିନ୍ତୁ ଲୋକପ୍ରିୟତା ଓ ଶାସନ କ୍ଷମତା ଏକ ଜିନିଷ ନୁହେଁ। ଡୋନାଲ୍ଡ ଟ୍ରମ୍ପ ଓ ଇମ୍ରାନ୍ ଖାନଙ୍କ ଉଦାହରଣ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ମହତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଦୁଇଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲୋକପ୍ରିୟ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ରାଜନୀତିକ ଯାତ୍ରା ଲମ୍ବା ଥିଲା। ଇମ୍ରାନ୍ ଖାନଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହେବାକୁ ୨୨ ବର୍ଷ ଲାଗିଥିଲା। ଅର୍ଥାତ ଜନପ୍ରିୟତା ରାଜନୀତିର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଟିକି ରହିବା ପାଇଁ ଦରକାର ହୁଏ ଦୃଢ଼ ରାଜନୀତିକ ଓ ପ୍ରଶାସନିକ କ୍ଷମତା।
ବିଜୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ରହିଛି। ଆରମ୍ଭରେ ଜନତା ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଭଲପାଇବେ। ନୂଆ ଆଶା ସହିତ ଦେଖିବେ। କିନ୍ତୁ ଆଶା ଯେତେ ବଡ଼, ନିରାଶା ମଧ୍ୟ ସେତେ ଶୀଘ୍ର ଆସେ। ଯଦି ସେ ଜନତାଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଯେଉଁ ଜନତା ତାଙ୍କୁ ଶୀର୍ଷରେ ବସାଇଛନ୍ତି ସେହି ଜନତା ତାଙ୍କୁ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ତଳକୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଆସିପାରନ୍ତି।
ଏହି ସମଗ୍ର ଘଟଣା ପାରମ୍ପରିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ସତର୍କ ସନ୍ଦେଶ। ଯେଉଁ ନେତାମାନେ ଜନତାଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଆନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ଏସି ଅଫିସ ଓ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ରାଜନୀତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଜନତା କେବେ ନ କେବେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥାନ୍ତି। ଲୋକତନ୍ତ୍ରର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ହେଉଛି — ଏହା ଜନତାଙ୍କୁ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଅଧିକାର ଦିଏ।
ତଥାପି ଏହାର ଅନ୍ୟ ଏକ ପଟ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଜନତା ସବୁବେଳେ ପୁରୁଣା ଦଳକୁ ଖାରଜ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯଦି କୌଣସି ସରକାର କାମ କରେ, ଜନତା ସେହି ସରକାରକୁ ପୁଣିଥରେ ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି। ଅସମରେ ବିଜେପି ପୁଣିଥରେ ଶକ୍ତିରେ ଆସିଛି। ଦେଶର ଅନେକ ରାଜ୍ୟରେ ଜନତା ପୁଣିଥରେ ପୁରୁଣା ସରକାରଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି। ୨୦୨୪ ଲୋକସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ମଧ୍ୟ ବିଜେପି ପୁଣିଥରେ କେନ୍ଦ୍ରରେ ଶକ୍ତିରେ ଆସିଛି। ଅର୍ଥାତ ଜନତା କେବଳ “ନୂଆ ମୁହଁ” ଦେଖି ଭୋଟ୍ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ସ୍ଥିରତା, ନେତୃତ୍ୱ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ମୂଲ୍ୟାୟନ କରନ୍ତି।
ଆଜି ବିଶ୍ୱ ଅସ୍ଥିରତାର ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ଯୁଦ୍ଧ, ଅର୍ଥନୈତିକ ସଙ୍କଟ ଓ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଅନିଶ୍ଚିତତା ମଧ୍ୟରେ ଜନତା ଏମିତି ନେତୃତ୍ୱ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଯାହା ଉପରେ ସେମାନେ ଭରସା କରିପାରିବେ। ତେଣୁ ଯେଉଁ ଦଳ ଓ ନେତା ଜନତା ସହିତ ସଂଯୋଗ ରଖିପାରନ୍ତି, ଭଲ ଶାସନ ଦେଇପାରନ୍ତି ଓ ଲୋକଙ୍କ ଆଶାକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟିକିରହନ୍ତି।
ତାମିଲନାଡୁରେ ବିଜୟଙ୍କ ଉଦୟ ତେଣୁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ନିର୍ବାଚନୀ ଘଟଣା ନୁହେଁ। ଏହା ଜନତାଙ୍କ ମନୋଭାବର ଏକ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନର ସଙ୍କେତ। ଏହା ଦେଖାଉଛି ଯେ ଲୋକମାନେ ବିକଳ୍ପ ଖୋଜୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ପୁରୁଣା ରାଜନୀତିକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। କିନ୍ତୁ ସେହି ସହିତ ଏହା ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଯେ ଲୋକତନ୍ତ୍ରରେ ଜନତାଙ୍କ ଭରସା ଜିତିବା ଯେତେ କଷ୍ଟକର, ସେହି ଭରସାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ତାଠାରୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟକର।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/be-careful-jaundice-is-spreading-in-13-cases-16-more-suspected/
