ଫେବୃଆରୀ ୩ ଓ ୪ ତାରିଖ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ରାତିରେ ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶର ଗାଜିଆବାଦର ଏକ ଆଧୁନିକ ହାଇ–ରାଇଜ୍ ସୋସାଇଟିରେ ଘଟିଥିବା ଏକ ଘଟଣା କେବଳ ଗୋଟିଏ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଖବର ନୁହେଁ। ୧୬, ୧୪ ଓ ୧୨ ବର୍ଷ ବୟସର ତିନି ଭଉଣୀ ଏକାଠି ନଅ ତାଲାରୁ ଡେଇଁ ଜୀବନ ଶେଷ କରିଦେଲେ—ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆଧୁନିକ ଭାରତର ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱକୁ ନିରବ କରିଦେଇଛି। ପୋଲିସ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା ଆଠ ପୃଷ୍ଠାର ସୁଇସାଇଡ୍ ନୋଟରେ ଥିବା କିଛି ଧାଡ଼ି ଏବେ ସାରା ଦେଶକୁ ଭାବିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଛି—“କୋରିଆ ଆମର ଜୀବନ”? ଏହି ଧାଡ଼ି ଏକ ଅସୁବିଧାଜନକ ପ୍ରଶ୍ନର ସମ୍ମୁଖୀନ କରାଉଛି: କିପରି ଏକ ବିଦେଶୀ ସଂସ୍କୃତି ତିନି ଭାରତୀୟ କିଶୋରୀଙ୍କ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଅର୍ଥ, ସମସ୍ତ ପରିଚୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା? କୋରିଆନ୍ ସଂସ୍କୃତିର ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ଲୋକପ୍ରିୟତାକୁ ‘ହାଲିୟୁ’—ଅର୍ଥାତ୍ “କୋରିଆନ୍ ତରଙ୍ଗ”—ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହା କେବଳ ସଂଯୋଗ ନୁହେଁ ବରଂ ଏକ ସଚେତନ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ନୀତିର ପରିଣାମ ।
୧୯୯୭ ମସିହାର ଏସିଆ ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟ ପରେ ଦକ୍ଷିଣ କୋରିଆ ବୁଝିଥିଲା ଯେ ସେନା ବଳ କିମ୍ବା ଭାରି ଶିଳ୍ପ ନୁହେଁ, ସଂସ୍କୃତି ମଧ୍ୟ ଏକ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଶକ୍ତି ହୋଇପାରେ। ସରକାର ସଙ୍ଗୀତ, ଟିଭି ଡ୍ରାମା, ସିନେମା, ଫ୍ୟାଶନ୍ ଓ ଡିଜିଟାଲ୍ ବିଷୟବସ୍ତୁରେ ଭାରି ନିବେଶ କଲା । Winter Sonata, Boys Over Flowers, BTS, BLACKPINK, Parasite —ଏସବୁ କେବଳ ଲୋକପ୍ରିୟ ବିଷୟବସ୍ତୁ ନୁହେଁ; ଏସବୁ ଦକ୍ଷିଣ କୋରିଆର ସଫ୍ଟ–ପାୱାରର ପ୍ରତୀକ।
ଭାରତରେ କୋରିଆନ୍ ସଂସ୍କୃତିର ପ୍ରଭାବ ହଠାତ୍ ନୁହେଁ। ଉତ୍ତର–ପୂର୍ବ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ— ଯେପରିକି ମଣିପୁର, ମିଜୋରାମ, ନାଗାଲାଣ୍ଡରେ ୨୦୦୦ ଦଶକରୁ ଏହାର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ପରେ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍, ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ଓ OTT ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ଏହାକୁ ସାରା ଦେଶରେ ପହଞ୍ଚାଇଲା। ଫେସବୁକ୍ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଆନାଲିଟିକ୍ସ ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, ଭାରତରେ ପ୍ରାୟ ୧୫ ନିୟୁତ ଲୋକ ନିୟମିତ ଭାବେ କୋରିଆନ୍ ସଙ୍ଗୀତ, ନାଟକ ଓ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଦେଖନ୍ତି।
ଏହାର କାରଣ ହେଉଛି ?
• କୋରିଆନ୍ କାହାଣୀରେ ପରିବାରୀକ ସମ୍ପର୍କ ଓ ଅସ୍ୱୀକୃତ ପ୍ରେମ ଭଳି ଭାବନା ଗଭୀର ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ—ଯାହା ଭାରତୀୟ ଯୁବପିଢ଼ି ସହଜରେ ଅନୁଭବ କରିପାରେ।
• ଡବିଂ ନୁହେଁ, ମୂଳ ଭାଷାରେ ଦେଖିବାର ଅନୁଭବ ଏକ ଭିନ୍ନ ଆକର୍ଷଣ ସୃଷ୍ଟି କରେ।
• କୋରିଆନ୍ ଫ୍ୟାଶନ୍, ସ୍କିନ୍ କେୟାର୍ ଓ ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍ ଷ୍ଟାଇଲ୍ ଯୁବପିଢ଼ିଙ୍କୁ ଏକ “ଗ୍ଲୋବାଲ୍ ଆଇଡେଣ୍ଟିଟି” ଦେଉଛି।
ପୋଲିସ ତଦନ୍ତ ଓ ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱବିତମାନଙ୍କ ମତ ଅନୁଯାୟୀ, ତିନି ଭଉଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ପଛରେ କେବଳ କୋରିଆନ୍ ସଂସ୍କୃତି ନୁହେଁ ବରଂ ଏକାଧିକ ଗଭୀର କାରଣ ଥିଲା—
• ଅଶାନ୍ତ ପାରିବାରିକ ପରିବେଶ
• ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟ
• ସ୍କୁଲ ଓ ସାମାଜିକ ଜୀବନରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତା
• ମାନସିକ ଅବସାଦ
• ହଠାତ୍ ଡିଜିଟାଲ୍ ଜଗତରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେବା
ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଆମକୁ କିଛି କଠିନ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ—
• ପିତାମାତା ଓ ସନ୍ତାନ ମଧ୍ୟରେ ସଂଳାପ କାହିଁକି ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି?
• ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କାହିଁକି ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକୁ ଅଣଦେଖା କରୁଛି?
• ଡିଜିଟାଲ୍ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କାହିଁକି ସଂଳାପର ପରିବର୍ତ୍ତେ ଦଣ୍ଡ ଭାବରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଛି?
ଏହି ଘଟଣାରୁ ଶିଖିବା ଦରକାର—
• ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଡିଜିଟାଲ୍ ଜୀବନ ବୁଝିବାକୁ ପଡ଼ିବ, କେବଳ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ନୁହେଁ।
• ସ୍କୁଲ ଓ ସମାଜରେ ମନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସହାୟତାକୁ ସାଧାରଣ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
• ସଂସ୍କୃତିକ ଆକର୍ଷଣକୁ ଦୋଷ ଦେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ, ଆମ ନିଜ ସାମାଜିକ ଶୂନ୍ୟତାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଗାଜିଆବାଦର ତିନି ଭଉଣୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ କୌଣସି ଏକ ସଂସ୍କୃତିର ବିଜୟ କିମ୍ବା ପରାଜୟ ନୁହେଁ। ଏହା ଆମ ସମୟର ଏକ ଗଭୀର ସତର୍କ ସନ୍ଦେଶ। ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି— ଆମେ ଏହାକୁ କେବଳ ଖବର ଭାବେ ଭୁଲିଯିବୁ, ନା ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ପାଇଁ କିଛି ବଦଳାଇବୁ?
also read https://purvapaksa.com/haroscope-valentines-week/
https://purvapaksa.com/haroscope-valentines-week/
