ଗତ କିଛିଦିନ ହେବ ବିଜୁ ଜନତା ଦଳର ନେତାମାନେ ହଠାତ୍ ୩୦ ବର୍ଷ ତଳର ଇତିହାସ ଖୋଳିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି। ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଏକ ସାମ୍ବାଦିକ ସମ୍ମିଳନୀ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ସାମ୍ବାଦିକଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ନ ଦେଇ, ଦଳ ପକ୍ଷରୁ ଏକ ପ୍ରେସ୍ ରିଲିଜ୍ ବା ବିବୃତ୍ତି ଜାରି କରାଗଲା। ବିଜେଡିର ଗଣମାଧ୍ୟମ ସଂଯୋଜକ ଡକ୍ଟର ପ୍ରିୟବ୍ରତ ମାଝୀ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନେତାମାନେ ହଠାତ୍ ୧୯୯୫-୯୬ ମସିହାର କଥା ଉଠାଇଲେ।
ସେମାନେ କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି? ସେମାନେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ୧୯୯୫ ମସିହାରେ ପ୍ରବାଦ ପୁରୁଷ ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କୁ ଭାରତର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଚକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ସେହି ଚକ୍ରାନ୍ତ ପଛରେ ବିଜୟ ମହାପାତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରଭାତ ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ଭଳି ନେତାମାନଙ୍କର ହାତ ଥିଲା। ଏହା ଶୁଣିବା ପରେ ଓଡ଼ିଶାର ରାଜନୈତିକ ସମୀକ୍ଷକମାନେ ତାଜୁବ୍ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
୧୯୯୫-୯୬ରେ ଯେତେବେଳେ ୟୁନାଇଟେଡ୍ ଫ୍ରଣ୍ଟ୍ (United Front) ସରକାର ଗଢ଼ା ହେଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ ପ୍ରକୃତରେ ସ୍ଥିତି କ’ଣ ଥିଲା? ସେତେବେଳେ ଓଡ଼ିଶାରେ ଜନତା ଦଳର ସ୍ଥିତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଙ୍କଟାପନ୍ନ ଥିଲା। ଲୋକସଭା ନିର୍ବାଚନରେ କଂଗ୍ରେସର ବିପୁଳ ବିଜୟ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ବିଜୁ ବାବୁଙ୍କ ପାଖରେ ସେଭଳି କୌଣସି ବଡ଼ ସଂଖ୍ୟକ ସାଂସଦ ନ ଥିଲେ। କର୍ଣ୍ଣାଟକରୁ ଜନତା ଦଳର ଅଧିକ ସାଂସଦ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଥିଲେ, ବାମପନ୍ଥୀ ଦଳଗୁଡ଼ିକର କେରଳ ଓ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ଦବଦବା ଥିଲା। ଜ୍ୟୋତି ବସୁଙ୍କ ନାମ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଦୌଡ଼ରେ ସବୁଠୁ ଆଗରେ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସିପିଏମର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ନିଷ୍ପତ୍ତି କ୍ରମେ ସେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ ନାହିଁ, ଯାହାକୁ ସେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏକ ‘ଐତିହାସିକ ଭୁଲ୍’ (Historic Blunder) ବୋଲି କହିଥିଲେ। ଶେଷରେ ଏଚ୍.ଡି. ଦେବଗୌଡ଼ା ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ।
ଏହି ସମୟରେ ବିଜୁ ବାବୁଙ୍କୁ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଭିଜିଲାନ୍ସ କେସର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡୁଥିଲା ଏବଂ ସେ ନିଜ ଜାମିନ୍ ପାଇଁ ଆବେଦନ କରୁଥିଲେ। ତେଣୁ ଯେଉଁ ବିଜେଡି ନେତାମାନେ ଆଜି କହୁଛନ୍ତି ଯେ ପ୍ରଭାତ ତ୍ରିପାଠୀ କିମ୍ବା ବିଜୟ ମହାପାତ୍ର ବିଜୁ ବାବୁଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହେବାରୁ ଅଟକାଇ ଦେଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଓଡ଼ିଶାର ଇତିହାସକୁ ବିକୃତ କରୁଛନ୍ତି। ନବୀନ ବାବୁ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ବାର କହିଛନ୍ତି ଯେ ବିଜୁ ବାବୁଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କରିବାର ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାହାକୁ ରୋକି ଦିଆଗଲା। ରାଜନୀତିରେ ମିଛ କହି ଭୋଟ୍ ମାଗିବା ଗୋଟିଏ କଥା, କିନ୍ତୁ ଇତିହାସକୁ ନିଜ ସୁବିଧା ଅନୁଯାୟୀ ବଦଳାଇ ଦେବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ କଥା। ୩୦ ବର୍ଷ ପରେ ଆଜି ହଠାତ୍ ଏହି କଥା ଉଠାଇବାର କାରଣ କ’ଣ?
ଏହି ଇତିହାସ ଖୋଳିବା ପଛର ଅସଲ କାରଣ ଲୁଚି ରହିଛି ସଦ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଥିବା ରାଜ୍ୟସଭା ନିର୍ବାଚନରେ। ବିଜେଡି ଅଭିଯୋଗ କରୁଛି ଯେ ଦିଲୀପ ରାୟ ଏବଂ ବିଜେପି ମିଶି ରାଜ୍ୟସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ‘ଘୋଡ଼ା ବେପାର’ ବା ହର୍ସ-ଟ୍ରେଡିଂ କଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଓଡ଼ିଶା ନିନ୍ଦିତ ହେଲା। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ଆଦର୍ଶର କଥା କହୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ନିଜର ଅତୀତ କ’ଣ?
ଫେରିଯିବା ୨୦୦୦ ମସିହାକୁ। ଯେତେବେଳେ ନବୀନ ସରକାର ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ କ୍ଷମତାକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ରାଜ୍ୟସଭା ନିର୍ବାଚନ ହେଲା। ତିନିଟି ଆସନ ପାଇଁ ନିର୍ବାଚନ ହେଉଥାଏ। ବିଜେଡି-ବିଜେପି ମେଣ୍ଟ ପାଖରେ ମାତ୍ର ଦୁଇଟି ଆସନ ଜିତିବାର ସଂଖ୍ୟାଗରିଷ୍ଠତା ଥିଲା। ସେତେବେଳେ ବୈଜୟନ୍ତ ପଣ୍ଡା ଥିଲେ ବିଜେଡିର ତୃତୀୟ ପ୍ରାର୍ଥୀ। କଂଗ୍ରେସ, ଝାଡ଼ଖଣ୍ଡ ମୁକ୍ତି ମୋର୍ଚ୍ଚା ଏବଂ ବାମପନ୍ଥୀ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ମିଶି ନିଜର ପ୍ରାର୍ଥୀ ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଉଛି, ଯେଉଁଠି ମେଣ୍ଟ ପାଖରେ ତୃତୀୟ ଆସନ ପାଇଁ ଭୋଟ୍ ନ ଥିଲା, ସେଠାରେ ବୈଜୟନ୍ତ ବାବୁ ସର୍ବାଧିକ ଭୋଟ୍ ପାଇ ବିଜୟୀ ହୋଇଥିଲେ! ତାଙ୍କୁ ୪୯ ଖଣ୍ଡ ଭୋଟ୍ ମିଳିଥିଲା, ଯାହାକି ଆବଶ୍ୟକ ସଂଖ୍ୟାଠାରୁ ୧୫-୧୬ ଖଣ୍ଡ ଅଧିକ ଥିଲା।
ସେହି ଅତିରିକ୍ତ ୧୫-୧୬ ଖଣ୍ଡ ଭୋଟ୍ କେଉଁଠୁ ଆସିଲା? କ’ଣ ସେତେବେଳେ ଘୋଡ଼ା ବେପାର ହୋଇନଥିଲା? କଂଗ୍ରେସ ଏବଂ ଜେଏମ୍ଏମ୍ ବିଧାୟକମାନଙ୍କୁ କିଏ ଭାଙ୍ଗିଥିଲା? ସେତେବେଳେ ଯଦି କ୍ରସ୍-ଭୋଟିଂ ନବୀନ ବାବୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ‘ଗୌରବ’ ଏବଂ ‘ଆନନ୍ଦ’ର ବିଷୟ ଥିଲା, ଆଜି ଯେତେବେଳେ ସମାନ ଘଟଣା ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଘଟିଲା, ତାହା ‘ଲଜ୍ଜାଜନକ’ କିପରି ହୋଇଗଲା? ନିଜେ କଲେ ଲୀଳା, ଆଉ ଅନ୍ୟ କଲେ ମହାପାପ? ଏହି ଦ୍ୱୈତ ନୀତି ବା ଡବଲ୍ ଷ୍ଟାଣ୍ଡାର୍ଡ କାହିଁକି?”
ଆଉ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା। ରାଜ୍ୟସଭା ନିର୍ବାଚନ ପୂର୍ବରୁ ବିଜେଡି ଏବଂ କଂଗ୍ରେସ ନିଜ ନିଜର ବିଧାୟକମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି ରଖିବା ପାଇଁ ବଡ଼ ବଡ଼ ହୋଟେଲ୍ ଏବଂ ରିସର୍ଟରେ ରଖିଲେ। ବିଜେଡିର ବିଧାୟକମାନଙ୍କୁ ନବୀନ ନିବାସରେ ମଧ୍ୟ ଏକାଠି କରାଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଲୋଚନାର ବିଷୟ ହେଉଛି, ସେହି ସମୟରେ ପବିତ୍ର ମାସ ଚାଲିଥିଲା। ଓଡ଼ିଶାର ପରମ୍ପରା ଅନୁଯାୟୀ ଲୋକେ ଆମିଷ ଛାଡ଼ି ନିର୍ମାଲ୍ୟ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
କିନ୍ତୁ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଖବର ମଧ୍ୟ ଉଠିଲା ଯେ ବିଧାୟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାଂସ ଏବଂ ମଦର ଭରପୂର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥିଲା। ଯେଉଁ ନେତାମାନେ ନିଜକୁ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ‘ପରମ ସେବକ’ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ପରିକ୍ରମା ପ୍ରକଳ୍ପ ନାମରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଡିଣ୍ଡିମ ପିଟନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ବିଧାୟକମାନଙ୍କୁ କିଣି ରଖିବା ପାଇଁ ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା କେତେଦୂର ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ? ଏହା କ’ଣ ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରେମ ନା କେବଳ ଭୋଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କ୍ ରାଜନୀତିର ଏକ ନିମ୍ନସ୍ତରୀୟ ଉଦାହରଣ?
ରାଜ୍ୟସଭା ନିର୍ବାଚନ କେବଳ ଗୋଟିଏ ନିର୍ବାଚନ ନ ଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ଏକ ସୁଚିନ୍ତିତ ମାଷ୍ଟରପ୍ଲାନ୍। ଏହି ପ୍ଲାନର ମାଷ୍ଟରମାଇଣ୍ଡ ଥିଲେ ସେହି ଗୋଷ୍ଠୀ, ଯେଉଁମାନେ ପରଦା ପଛରେ ରହି ବିଜେଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ଖୁବ୍ ସ୍ପଷ୍ଟ। ରାଜ୍ୟସଭା ନିର୍ବାଚନ ମାଧ୍ୟମରେ ସେହି ‘ତଥାକଥିତ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ’ ଅର୍ଥାତ୍ ଭି.କେ. ପାଣ୍ଡିଆନଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କୁ ଆମେ ଭୈରବ କାର୍ତ୍ତିକେୟନ ପାଣ୍ଡିଆନ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କହୁଛୁ ତାଙ୍କୁ ପୁଣିଥରେ ସକ୍ରିୟ ଭାବେ ରାଜନୀତିରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା। ଏକ ବିରାଟ ପରିବେଶ ତିଆରି କରିବାର ଥିଲା ଯେ ପାଣ୍ଡିଆନ ହିଁ ହେଉଛନ୍ତି ସବୁକିଛି। ଡକ୍ଟର ଦତ୍ତେଶ୍ୱର ହୋତା ଏବଂ ସନ୍ତୃପ୍ତ ମିଶ୍ରଙ୍କ ଭଳି ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଦେଇ ନବୀନ ବାବୁ କେବଳ ଏକ ମୋହରା ସାଜିଥିଲେ।
ଯୋଜନା ଥିଲା ଯେ, କଂଗ୍ରେସ ସହିତ ଭିତରିଆ ବୁଝାମଣା ହେବ। କଂଗ୍ରେସ ବିଧାୟକମାନେ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ବିଜେଡି ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଭୋଟ୍ ଦେବେ। ନିର୍ବାଚନ ସରିବା ପରେ, ସବୁ ଶ୍ରେୟ ଯିବ ସେହି ପରଦା ପଛର ନାୟକଙ୍କୁ। ପ୍ରଚାର କରାଯାଇଥାନ୍ତା ଯେ ପାଣ୍ଡିଆନଙ୍କ ରଣନୀତି ଏବଂ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ୍ ଯୋଗୁଁ ହିଁ ଦଳ ଏତେ ବଡ଼ ବିଜୟ ହାସଲ କଲା। ଏହାଦ୍ୱାରା ଦଳ ଭିତରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବିଦ୍ରୋହୀ ସ୍ୱରକୁ ଚାପି ଦିଆଯାଇଥାନ୍ତା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବିଜେଡିର ଅଘୋଷିତ ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ଷମତାସମ୍ପନ୍ନ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବରେ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥାନ୍ତା।
ମୋଟାମୋଟି ଭାବେ କହିବାକୁ ଗଲେ, ଦଳକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ହାଇଜାକ୍ କରିନେବାର ଏହା ଥିଲା ଏକ ଅନ୍ତିମ ପ୍ରୟାସ। ନେତାମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇ ଦିଆଯାଇଥାନ୍ତା ଯେ ଆମେ ଚାହିଁଲେ କଂଗ୍ରେସ ସହ ମିଶି ବିଜେପିକୁ କ୍ଷମତାରୁ ହଟାଇ ପାରିବୁ।”
କିନ୍ତୁ… ରାଜନୀତିରେ କୁହାଯାଏ ନା, ଯେତେବେଳେ ମଣିଷ ଭାବେ ସେ ସବୁଠୁ ଚାଲାକ, ନିୟତି ସେତେବେଳେ ତାକୁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଧକ୍କା ଦିଏ। ବିଜେଡିର ଏହି ବିରାଟ ଗେମ୍-ପ୍ଲାନ୍ ଉପରେ ପାଣି ପକାଇ ଦେଲେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି— ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଦିଲୀପ ରାୟ।
ହଠାତ୍ ମୈଦାନକୁ ଓହ୍ଲାଇଲେ ଦିଲୀପ ରାୟ, ଜଣେ ସ୍ୱାଧୀନ ପ୍ରାର୍ଥୀ ଭାବରେ। ଆଉ ତାଙ୍କ ପଛରେ କାହାର ଆଶୀର୍ବାଦ ଥିଲା? ସିଧାସଳଖ କେନ୍ଦ୍ର ଗୃହମନ୍ତ୍ରୀ ଅମିତ ଶାହଙ୍କର! ମାତ୍ର ଦୁଇ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଅମିତ ଶାହ ଦିଲୀପ ରାୟଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ଯେ ତୁମେ ସ୍ୱାଧୀନ ପ୍ରାର୍ଥୀ ଭାବରେ ଲଢ଼। ଦିଲୀପ ରାୟଙ୍କ ଏଣ୍ଟ୍ରି ହେବା ମାତ୍ରେ, ବିଜେଡି କ୍ୟାମ୍ପରେ ଭୂକମ୍ପ ଆସିଗଲା।
ଯେଉଁ ହିସାବ କିତାବ ଏକଦମ୍ ସହଜ ଲାଗୁଥିଲା, ତାହା ଓଲଟପାଲଟ ହୋଇଗଲା। ବିଜେଡି ଯେଉଁ କଂଗ୍ରେସ ବିଧାୟକଙ୍କୁ ନିଜ ପକେଟରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବୁଥିଲା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଡୁଆରେ ପଡ଼ିଲେ। ଦିଲୀପ ରାୟ ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନେତା, ଯାହାଙ୍କର ସବୁ ଦଳରେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି। ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ହିଁ ବିଜେଡିର ସେହି ଅହଂକାରୀ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କରିଦେଲା।
ଏହି କାରଣରୁ ହିଁ ଆଜି ନବୀନ ବାବୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଗୋଷ୍ଠୀ ଏତେ ବଡ଼ ହତାଶା ଏବଂ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ରାଗରେ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ, ନିଜର ‘ମେଣ୍ଟର’ ବା ଉତ୍ତରାଧିକାରୀଙ୍କୁ ପୁଣିଥରେ ରାଜା ବେଶରେ ସଜାଇବାର, ତାହା ମାଟିରେ ମିଶିଗଲା। ସେଥିପାଇଁ ହଠାତ୍ ପ୍ରେସ୍ ରିଲିଜ୍ ବାହାରୁଛି, ୩୦ ବର୍ଷ ତଳର କଥା ଉଠାଇ ନିଜର ଅସହାୟତା ଲୁଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉଛି।
ବିଜୁ ଜନତା ଦଳର ସୃଷ୍ଟି କେଉଁ ଆଧାରରେ ହୋଇଥିଲା? କଂଗ୍ରେସର ଦୁର୍ନୀତି, କଂଗ୍ରେସର ଅରାଜକତା ଏବଂ କଂଗ୍ରେସର ଅହଂକାର ବିରୋଧରେ ଲଢ଼ିବା ପାଇଁ ହିଁ ବିଜୁ ଜନତା ଦଳର ଜନ୍ମ। ନିଜେ ନବୀନ ବାବୁ ନିଜର ପ୍ରଥମ ଲୋକସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ଆସ୍କାରେ କାହା ବିରୋଧରେ ପ୍ରଚାର କରିଥିଲେ? କଂଗ୍ରେସ ବିରୋଧରେ। ଅଞ୍ଜନା ମିଶ୍ର ମାମଲା ହେଉ କିମ୍ବା ଆଇନ ଶୃଙ୍ଖଳା ପରିସ୍ଥିତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ବିଜେଡି କଂଗ୍ରେସକୁ କାଠଗଡ଼ାରେ ଛିଡ଼ା କରି କ୍ଷମତାକୁ ଆସିଥିଲା।
ଆଉ ଆଜି? ସେହି ବିଜେଡି ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ, ନିଜର ରାଜନୈତିକ ଫାଇଦା ପାଇଁ ସେହି କଂଗ୍ରେସ ସହିତ ହାତ ମିଳାଉଛି। କଂଗ୍ରେସର ବିଧାୟକଙ୍କୁ ଆଣି ନିଜ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଜିତାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ନିଜ ଛାତିରେ ହାତ ରଖି କୁହନ୍ତୁ, ଏହା କ’ଣ ପ୍ରବାଦ ପୁରୁଷ ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ସହିତ ବିଶ୍ୱାସଘାତକତା ନୁହେଁ? ଏହା କ’ଣ ଓଡ଼ିଶାବାସୀଙ୍କ ଜନାଦେଶର ଅପମାନ ନୁହେଁ?
ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରମାଣ କରୁଛି ଯେ ବିଜେଡି ଆଜି ଆଦର୍ଶହୀନ ହୋଇପଡ଼ିଛି। ନବୀନ ବାବୁଙ୍କର ଆଉ ଦଳ ଉପରେ କୌଣସି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ। ଦଳର ସମସ୍ତ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଏବେ ଏକ ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ଟ୍ରଷ୍ଟ ଏବଂ କିଛି ହାତଗଣତି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ କବ୍ଜାରେ। ଦଳର ସାଧାରଣ କର୍ମୀ, ଯିଏ ଦିନରାତି ଖଟୁଛି, ସେ ଆଜି ଅସହାୟ।
ଆଜିର ଏହି ସମଗ୍ର ଘଟଣାକ୍ରମ ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତି ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ସତର୍କ ଘଣ୍ଟି। ଯେତେବେଳେ ଏକ ଆଞ୍ଚଳିକ ଦଳ ନିଜର ମୂଳ ଆଦର୍ଶରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବଦଳରେ କିଛି ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷଙ୍କ ଏକଚ୍ଛତ୍ରବାଦ ଚାଲେ, ସେତେବେଳେ ତାହାର ପତନ ସୁନିଶ୍ଚିତ।
ରାଜ୍ୟସଭା ନିର୍ବାଚନରେ ବିଜେଡିର ଏହି ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ଫେଲ୍ ମାରିବା ପ୍ରମାଣ କରିଦେଇଛି ଯେ ସବୁବେଳେ ଲୋକଙ୍କ ଆଖିରେ ଧୂଳି ଦେଇହେବ ନାହିଁ। ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟାଇ, ବିଜୟ ମହାପାତ୍ର କିମ୍ବା ପ୍ରଭାତ ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଲେ ନିଜର ବର୍ତ୍ତମାନର ବିଫଳତା ଲୁଚିଯିବ ନାହିଁ। ବିଜେଡି ଏବେ ଏକ ବୁଡ଼ୁଥିବା ଡଙ୍ଗା ଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି, ଯାହାର ମଙ୍ଗୁଆଳ ନିଜେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି ଡଙ୍ଗା କୁଆଡ଼େ ଯାଉଛି।
