ଏହି ରହସ୍ୟମୟ ଜିନିଷକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ କୁହାଯାଉଥିଲା। କୁହାଯାଉଥିଲା ଯେ ଏହାକୁ ଖାଇଲେ କୌଣସି ମଣିଷ ୧୦୦-୧୫୦ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁସ୍ଥ ଭାବେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରିବ। ତାକୁ କୌଣସି ରୋଗ ଟିକେ ବି ଛୁଇଁ ପାରିବ ନାହିଁ। ଭାରତ, ଚୀନ, ଆମେରିକା, ଇଟାଲୀ ସମେତ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ସୁପରଫୁଡର ଢେର ଚାହିଦା ରହିଛି । ଏପରିକି ମିଶରର ଫାରୋ ସଭ୍ୟତାର ରାଜା-ମହାରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଦୀବାନା ଥିଲେ।
ଛତୁର ପ୍ରଥମ ବ୍ୟବହାର ଚୀନରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା
ୱିକିପିଡ଼ିଆ ଅନୁସାରେ, ମଶରୁମ ବା ଛତୁର ସବୁଠାରୁ ପୁରୁଣା ପ୍ରମାଣ ଚିଲିରେ ମିଳିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ୧୩,୦୦୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବର ମଶରୁମ ମିଳିଥିଲା। ଯଦିଓ ମଶରୁମର ଘରୋଇ ବ୍ୟବହାର ସର୍ବପ୍ରଥମେ ଚୀନରେ ୮୦୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଚୀନରେ ଏହାର ଚାଷ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଏହା ବ୍ୟତୀତ, ପ୍ରାଚୀନ ମିଶରରେ ମଧ୍ୟ ଖାଦ୍ୟରେ ଏହାର ବ୍ୟବହାରର ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳେ। ଇଉରୋପରେ ୧୬୦୦ ଦଶକରେ ଜଙ୍ଗଲୀ ମଶରୁମ ଚାଷ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ସେହିପରି ୧୮୬୫ରେ ଆମେରିକାରେ ବିକ୍ରି ପାଇଁ ମଶରୁମ ଚାଷ ହୋଇଥିଲା।
ଛତୁର କ’ଣ, ଜାଣି ରଖନ୍ତୁ
ମଶରୁମ ହେଉଛି ଏକ ପ୍ରକାରର ଫଙ୍ଗସ ବା କବକ। ଏହା ମାଟି ଉପରେ ଉଠେ। ଏହାକୁ ଛତୁ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ମଶରୁମର କାମ ହେଉଛି ବୀଜାଣୁ ତିଆରି କରିବା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଫଙ୍ଗସ ବ୍ୟାପିଥାଏ। ବିଷାକ୍ତ ମଶରୁମକୁ ସାଧାରଣତଃ ଟୋଡଷ୍ଟୁଲ କୁହାଯାଏ। ସାଧାରଣତଃ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ମଶରୁମ କହୁ, ସେତେବେଳେ ଏହା ସାଧାରଣତଃ ଧଳା ବଟନ ମଶରୁମକୁ ବୁଝାଇଥାଏ, ଯାହାର ବୈଜ୍ଞାନିକ ନାମ ହେଉଛି ଆଗ୍ରିକସ ବାଇସ୍ପୋରୁସ । ତେଣୁ ମଶରୁମ ଶବ୍ଦ ସେହି ଫଙ୍ଗସ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ଦଣ୍ଡା (stipe), ଏକ ଟୋପୀ (pileus) ଏବଂ ଟୋପୀ ତଳେ ପାଖୁଡ଼ା (lamellae) ଥାଏ। ମଶରୁମ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ହୋଇଥାଏ। କେତେକରେ ବାଡି ବା ଦଣ୍ଡା ଥାଏ, କେତେକରେ ନଥାଏ।
ଋଗ୍ବେଦରେ ଛତୁର ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳେ
ଭାରତରେ ଋଗବେଦରେ ମଶରୁମର ମହତ୍ୱର ବର୍ଣ୍ଣନା ମିଳେ। ଭାରତର ଅଧିକାଂଶ ଜନସଂଖ୍ୟା ଶାକାହାରୀ। ମଶରୁମକୁ ଗ୍ରୀକମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ। ରୋମବାସୀମାନେ ଏହାକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କହୁଥିଲେ। ମଶରୁମକୁ ଆମର ପୂର୍ବଜମାନେ ଏବଂ ଆମର ଋଷି-ମୁନିମାନେ ଔଷଧ ରୂପେ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ।
ଛତୁରେ କ’ଣ ଅଛି, ଯାହା ଏହାକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଲଗା କରେ?
ମଶରୁମରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଆମିନୋ ଏସିଡ୍ରୁ ଭରପୂର ଉଚ୍ଚ ମାନର ପ୍ରୋଟିନ, ଭିଟାମିନ ଏବଂ ମିନେରାଲ୍ସ ମିଳେ। ଏଥିରେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକୀୟ ଆମିନୋ ଏସିଡ୍ ଉପଲବ୍ଧ। ମଶରୁମରେ ପ୍ରୋଟିନର ପରିମାଣ ପ୍ରାୟ ୩୦ରୁ ୩୫ ପ୍ରତିଶତ ମିଳେ। ଏଥିରେ ପ୍ରୋଟିନର ପାଚନ ଶକ୍ତି ୬୦-୭୦ ପ୍ରତିଶତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହୋଇଥାଏ, ଯାହା ଉଦ୍ଭିଦରୁ ମିଳୁଥିବା ପ୍ରୋଟିନଠାରୁ ଅଧିକ। ବିଦେଶ ତୁଳନାରେ ଭାରତରେ ଜଣ ପିଛା ମଶରୁମ ଖାଦ୍ୟ ୩୫ ଗ୍ରାମ, ଯାହାକୁ ଆହୁରି ବଢ଼ାଯାଇପାରେ।
ଯେକୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଉଠିପାରେ ଛତୁ
ବିବିସି ଆର୍ଥ ଅନୁସାରେ, ମଶରୁମ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଜଣା ଜାଗାରେ ଉଠିଥାନ୍ତି। ଘାସ ପଡ଼ିଆ, ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ପଚି ଯାଉଥିବା ଗଛର ଗଣ୍ଡି ବା ଗାଈ ଗୋବରରେ ମଶରୁମ ବଢ଼ିପାରେ। ମିଶରବାସୀ ଏବଂ ରୋମବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଶରୁମ ଦେବତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ବୋଲି ଗଣା ହେଉଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ ଏହା ଖାଇଲେ ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଜୀବିତ ରହିପାରିବେ, ଏପରିକି ଅମର ହୋଇପାରନ୍ତି।
ମାୟା ଓ ଆଜଟେକ ସଭ୍ୟତାର ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ ଛତୁ
ମାୟା ସଭ୍ୟତା ଏବଂ ଏଜଟେକ ସଭ୍ୟତାର ଲୋକେ ମଶରୁମ ଖାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ମତିଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ଛତୁ ଖାଉଥିଲେ। ଆଜଟେକର ଶେଷ ଶାସକ ମୋଂଟେଜୁମା ଦ୍ୱିତୀୟ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ସମାରୋହରେ ମହୁ ସହିତ ମଶରୁମ ଖାଇଥିଲେ। ସ୍ପେନିସ ମିଶନାରୀ ବର୍ଣ୍ଣାର୍ଡିନୋ ଡି ସାହାଗନ ମୂଳ ନିବାସୀଙ୍କ ଏକ ସମୂହକୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଡାଏରୀରେ ଏହାର ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଲେଖିଛନ୍ତି ଯେ ଯେତେବେଳେ ମଶରୁମର ପ୍ରଭାବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, କେତେକ ଲୋକ ନାଚିବାକୁ ଓ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କେତେକ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ କିପରି ମରିବେ, ଆଉ କେତେକ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେମାନେ ବ୍ୟଭିଚାର କରିବେ ଏବଂ ତାପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଥର ମାରି ହତ୍ୟା କରାଯିବ ଓ ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ଦିଆଯିବ। ସାହାଗନଙ୍କ ଦଲିଲକୁ ୨୦୧୫ରେ ୟୁନେସ୍କୋ ବିଶ୍ୱ ଐତିହ୍ୟ ତାଲିକାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଥିଲା।
ବିଷାକ୍ତ ଛତୁ ଖୁଆଇ ରୋମର ସମ୍ରାଟଙ୍କ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା
ରୋମାନ ସମ୍ରାଟ କ୍ଲଡ଼ିୟସଙ୍କୁ ମଶରୁମ ବହୁତ ପସନ୍ଦ ଥିଲା। ମଧ୍ୟ ଯୁଗରେ କ୍ଷମତା ହାସଲ କରିବା ପାଇଁ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବିଷାକ୍ତ ମଶରୁମ ଖୁଆଇ ହତ୍ୟା କରାଯାଉଥିବାର ଉଲ୍ଲେଖ ମିଳେ। ଚତୁର୍ଥ ରୋମାନ ସମ୍ରାଟ କ୍ଲଡ଼ିୟସ (୪୧-୫୪ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ) ମଶରୁମ ଏତେ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ ଯେ ସେ ଏହାକୁ ସାମୂହିକ ଭୋଜ ଏବଂ ମହଲର ରୋଷେଇରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ କୈସରର ମଶରୁମ ଅର୍ଥାତ ଆମେନିଟା କୈସାରିଆ ଏହାର ଚମତ୍କାର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ସ୍ୱାଦ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା। ଏହା ସେତେବେଳେ ଧନୀ ଲୋକଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଥିଲା। କ୍ଲଡ଼ିୟସଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ମଶରୁମର ବିଷରୁ ହୋଇଥିଲା। ମନେ କରାଯାଏ ଯେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଏଗ୍ରିପିନା ତାଙ୍କ ପୁଅ ନୀରୋକୁ ରୋମର ସିଂହାସନରେ ବସାଇବା ପାଇଁ କ୍ଲଡ଼ିୟସଙ୍କ ଖାଦ୍ୟରେ ବିଷାକ୍ତ ମଶରୁମ ପରସିଥିଲେ।
ମଧ୍ୟ ଯୁଗରେ ଛତୁକୁ ଶୈତାନର ଆଙ୍ଗୁଠି ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା
ଛତୁକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ଯୁଗରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ବିପଦ ମନେ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ମଶରୁମ ମାଧ୍ୟମରେ ଶୟତାନ କଥା କହୁଛି। ସେହି ସମୟରେ ମଶରୁମର ବ୍ୟବହାର ନିଷିଦ୍ଧ ଥିଲା। ବିଜେତାମାନେ ଏହାର ବ୍ୟବହାରକାରୀଙ୍କୁ କଠୋର ଦଣ୍ଡ ଦେଉଥିଲେ। ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଇଉରୋପରେ ଲୋକେ ମଶରୁମ ଓ କବକ ଉପରେ ଭରସା କରୁ ନଥିଲେ। ଛତୁକୁ ମଧ୍ୟଯୁଗରେ କଳାଯାଦୁ ସହ ଯୋଡ଼ା ଯାଉଥିଲା, ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ନାମରୁ ମଧ୍ୟ ଝଲକୁଥିଲା, ଯେପରି ଶୟତାନର ଆଙ୍ଗୁଠି, ଡାହାଣୀଙ୍କ ମହମ ବା ଶୟତାନର ବୋଲେଟ।
ଯେଉଁଠାରେ ‘ଡାହାଣୀ‘ ମାନେ ନାଚନ୍ତି, ସେଠି ଛତୁ ଫୁଟେ !
ଛତୁରୁ ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବେ ମିଳୁଥିବା ଚାପ, ଯାହାକୁ ଇଂରାଜୀରେ ଫେୟାରୀ ରିଙ୍ଗସ ଓ ଜର୍ମାନରେ ଉଇଚ ରିଙ୍ଗସ କୁହାଯାଏ, ବିପଜ୍ଜନକ ଓ ମନ୍ଦ ଜାଗା ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଡାହାଣୀମାନେ ବାଲପୁର୍ଗିସ ରାତିରେ ନାଚିବା ପାଇଁ ଏକତ୍ର ହେଉଥିଲେ। ଲୋକେ ସେହି ଜାଗାକୁ ଯିବାକୁ ଏଡ଼ାଉଥିଲେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଗାଈଙ୍କୁ ସେହି ଚାରଣଭୂମିକୁ ଚରାଇବାକୁ ନେଉ ନଥିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ମନେ କରୁଥିଲେ ଯେ ଏହା ସେମାନଙ୍କ ଦୁଧ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇବ।
ଭାଇକିଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ ରାକ୍ଷସରେ ପରିଣତ କରୁଥିଲା କିଛି ଛତୁ
ଭାଇକିଙ୍ଗମାନେ ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧା ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ କୁଖ୍ୟାତ ଥିଲେ ବର୍ସର୍କର, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ତର ତୃଷ୍ଣାର୍ତ ହେଉଥିଲେ। ବନ୍ଧୁ କି ଶତ୍ରୁ, କେହି ବି ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ନଥିଲେ। ଗ୍ରେଟ ନର୍ୱେଜିଆନ ଏନସାଇକ୍ଲୋପିଡ଼ିଆ ଅନୁସାରେ, ସେମାନେ ଶିକାରୀ କୁକୁର ବା ଗଧିଆଙ୍କ ପରି ପାଗଳ ଥିଲେ, ନିଜ ଢାଲକୁ କାମୁଡ଼ୁଥିଲେ… ସେମାନେ ଲୋକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ଲୁହା କିମ୍ବା ନିଆଁର ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ କୌଣସି ପ୍ରଭାବ ପ଼ଡୁନଥିଲା। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମନେ କରାଯାଉଥିଲା ଯେ ଫ୍ଲାଇ ଏଗାରିକ ମଶରୁମ ଖାଇଲେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଏପରି ରାକ୍ଷସ ପରି ଅବସ୍ଥା ହେଉଥିଲା।
ବିଶ୍ୱରେ ଛତୁ ଏପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ପସନ୍ଦ ହେଲା
ଆଜି ବିଶ୍ୱରେ ଛତୁ ଉତ୍ପାଦନ ପ୍ରାୟ ୪୮.୩୪ ମିଲିୟନ ମେଟ୍ରିକ ଟନ ପାର କରିସାରିଛି। ବିଶ୍ୱରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଛତୁ ଉତ୍ପାଦନ ଚୀନ କରୁଛି। ଏହା ପରେ ଇଟାଲୀ, ଆମେରିକା ଓ ନେଦରଲ୍ୟାଣ୍ଡର ସ୍ଥାନ ରହିଛି।
Also Readhttps://purvapaksa.com/congress-leaders-target-judiciary/
Congress leaders target judiciary ।। ନ୍ୟାୟପାଳିକା ଉପରେ କଂଗ୍ରେସର ଆକ୍ରମଣ!
