ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିର ଇତିହାସ ସମ୍ମାନ, ଶାଳୀନତା ଓ ନୈତିକତାର ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ବଳ ପରମ୍ପରାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଛି। ସ୍ୱାଧୀନତା ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ନେତାମାନେ ବିରୋଧୀ ଦଳ ସହ ତୀବ୍ର ବିତର୍କ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା କେବଳ ନୀତିଗତ ଭିନ୍ନତା ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥାଏ ଏବଂ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆକ୍ରମଣରୁ ଦୂରେଇ ରହୁଥିଲା। ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଓ ଶାଳୀନତା ବଜାୟ ରଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଗଣତନ୍ତ୍ରର ମୂଳଭିତ୍ତିକୁ ମଜବୁତ କରୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ଏହି ପରମ୍ପରା ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଛି। ନେତାମାନେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କୁତ୍ସା, ଅଶୋଭନୀୟ ଭାଷା ଓ ଅନୁଚିତ ଆକ୍ରମଣର ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛନ୍ତି, ଯାହା ଗଣତନ୍ତ୍ରର ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ହାନି ପହଞ୍ଚାଉଛି ।
ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ବିରୋଧ ଏକ ସୁସ୍ଥ ଓ ଗଠନାତ୍ମକ ପରମ୍ପରା । ବିରୋଧରୁ ହିଁ ସମନ୍ୱୟର ଜନ୍ମ ହୋଇଥାଏ । ଭାରତୀୟ ସଂସଦୀୟ ପରମ୍ପରାରେ ରାଜନୈତିକ ନେତୃତ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧର କୌଣସି ଅଭାବ ନାହିଁ । ଏମିତି ଅନେକ ଉଦାହରଣ ରହିଛି, ଯେଉଁଠି ନେତା-ନେତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମତବାଦକୁ ନେଇ ବିରୋଧ ଥିଲା । କିନ୍ତୁ ବିରୋଧ କେବେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଗତ ଦୁଇ ଦଶନ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିରେ ବିରୋଧର ଏହି ପରମ୍ପରା ଅତୀତର କଥା ହୋଇ ରହିଯାଇଛି । ଆକ୍ରମକତା ନାମରେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଗୋହି ଖୋଳାଖୋଳି ଓ ତୁ-ତା ଭଳି ଶବ୍ଦର ପ୍ରୟୋଗ ହେଉଛି ।
ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିରେ ବିରୋଧୀ ଓ କ୍ଷମତାରେ ଥିବା ଦଳର ନେତାମାନେ ତୀବ୍ର ବିରୋଧ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନଥିଲା। ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ସମ୍ମାନର ଏକ ଉଚ୍ଚ ମାନଦଣ୍ଡ ବଜାୟ ରହୁଥିଲା। ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ, ପ୍ରଥମ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଜବାହରଲାଲ ନେହେରୁ ଓ ଅଟଳ ବିହାରୀ ବାଜପାୟୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସମ୍ପର୍କ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉଦାହରଣ। ବାଜପାୟୀ ଜନସଂଘର ନେତା ଭାବରେ ନେହେରୁଙ୍କ ନୀତିଗୁଡ଼ିକୁ ତୀବ୍ର ବିରୋଧ କରୁଥିଲେ, ବିଶେଷକରି ୧୯୬୨ର ଚୀନ ଆକ୍ରମଣ ସମୟରେ। ବାଜପାୟୀ ସଂସଦରେ ନେହେରୁଙ୍କୁ କଠୋର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଥିଲେ ଏବଂ ସରକାରର ନୀତିର ସମାଲୋଚନା କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ନେହେରୁ ଏହାକୁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ନେଇ ନ ଥିଲେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ସଂସଦ ଆହ୍ବାନ କରି ବିତର୍କର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲେ। ଏହା ବ୍ୟତୀତ, ନେହେରୁ ବାଜପାୟୀଙ୍କର ପ୍ରତିଭାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଥିଲେ ଯେ, “ଏହି ଯୁବକ ଦିନେ ଦେଶର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହେବେ।” ଏହି ବାକ୍ୟ ନେହେରୁଙ୍କର ବିରୋଧୀ ପ୍ରତି ଥିବା ସମ୍ମାନକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରୁଛି। ବାଜପାୟୀ ମଧ୍ୟ ସଂସଦରେ କହିଥିଲେ ଯେ, ସେ ନେହେରୁଙ୍କ ସହ ଅନେକ ବିତର୍କ କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହା କେବଳ ନୀତିଗତ ଥିଲା ଏବଂ ପରସ୍ପର ସମ୍ମାନ ବଜାୟ ରହିଥିଲା। ଏହିପରି ଉଦାହରଣ ଦର୍ଶାଉଛି ଯେ ପୂର୍ବରେ ରାଜନୀତିରେ ବିରୋଧ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଶାଳୀନତାର ପ୍ରାଚୀର ଅଟୁଟ ରହୁଥିଲା।
ଚୌକିଦାର ଚୋରରୁ ଶେହଜାଦେ
କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନର ଯୁଗରେ, ବିଶେଷକରି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ଓ କଂଗ୍ରେସ ନେତା ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବିବାଦ ଏହି ପରମ୍ପରାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଛି। ଏବେ ବିରୋଧ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ହୋଇ ଯାଇଛି ଏବଂ ଅଶୋଭନୀୟ ଭାଷାର ବ୍ୟବହାର ସାଧାରଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଛି। ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ, ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧି ମୋଦୀଙ୍କୁ “ଚୌକିଦାର ଚୋର ହୈ” ବୋଲି କହି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆକ୍ରମଣ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ମୋଦୀଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି। ଏହା ବ୍ୟତୀତ, ରାହୁଲ ମୋଦୀଙ୍କୁ ଆଦାନୀ ସହ ଯୋଡ଼ି ଅନେକ ଥର ଆକ୍ରମଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରିକି ସଂସଦରେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ମୋଦୀଙ୍କର ଆଦାନୀ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଦେଶର ଆର୍ଥିକ ନୀତିକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରୁଛି। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ମୋଦୀ ରାହୁଲଙ୍କୁ “ଶେହଜାଦା” (ରାଜକୁମାର) ବୋଲି କହି ତାଙ୍କର ପାରିବାରିକ ରାଜନୀତିକୁ ଟାର୍ଗେଟ୍ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ରାହୁଲଙ୍କର ବକ୍ତବ୍ୟକୁ “ହିନ୍ଦୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପମାନ” ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ସମ୍ପ୍ରତି ବିହାରର ଏକ ରାଲିରେ ମୋଦୀଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଅଶୋଭନୀୟ ଭାଷା ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ମୋଦୀଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହାକୁ ବିଜେପି ପକ୍ଷରୁ “ସବୁ ସୀମା ଅତିକ୍ରମ” ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଏହିପରି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କୁତ୍ସା ଏବଂ “ତୁ-ତା” ଶୈଳୀର ଭାଷା ରାଜନୀତିକୁ ନିମ୍ନସ୍ତରୀୟ କରି ଦେଇଛି।
ଏଭଳି ବ୍ୟବହାର ଦ୍ୱାରା ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହରାଉଛି। ରାଜନୀତି ଯେଉଁଥିରେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ସମସ୍ୟା ଓ ନୀତିଗତ ଆଲୋଚନା ହେବା ଉଚିତ, ସେଠାରେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆକ୍ରମଣ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଭେଦ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି ଏବଂ ରାଜନୈତିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ପ୍ରତି ଅବିଶ୍ବାସ ବଢ଼ାଉଛି। ଏହା ଯୁବପିଢ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ନକାରାତ୍ମକ ପ୍ରଭାବିତ କରୁଛି ଏବଂ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ମୂଳ ମୂଲ୍ୟବୋଧକୁ ଦୁର୍ବଳ କରୁଛି। ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ସୁଧାର ଆଣିବା ପାଇଁ ନେତାମାନେ ପୂର୍ବର ଆଦର୍ଶରୁ ଶିଖିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ ଶାଳୀନତାକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏକମତ ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ବିରୋଧ କରିବାର ତୁମ ଅଧିକାରକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଏ । ଏହି ବାକ୍ୟକୁ ଭାରତୀୟ ନେତା ପୁଣିଥରେ ଦୋହରାଇବାର ବେଳ ଆସିଛି । ଏହାକୁ ବେଳୁହିଁ ବୁଝିଲେ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଆହୁରି ଦୃଢ଼ ହୋଇପାରିବ। ଲୋକଙ୍କ ଆସ୍ଥା ନିଜ ନେତାଙ୍କ ଉପରେ ବଢ଼ିବ। କାରଣ ଗୋଟିଏ ଦେଶ ଏଭଳି ନେତାଙ୍କୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱର ସହ ନେବ ନାହିଁ କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ ଦେବ ନାହିଁ,ଯଦି ସେମାନେ ନିଜେ ଅନ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଶିଖି ନାହାନ୍ତି । ସିଧା କଥା ସମ୍ମାନ ପାଇବାକୁ ହେଲେ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ ।
Also Read https://purvapaksa.com/why-aurangzeb-killed-dara-shikoh-mughal/
Why Aurangzeb killed Dara Shikoh Mughal ।। ଔରଙ୍ଗଜେବ କାହିଁକି ଦାରା ଶିକୋହଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଇଥିଲେ?
