ଭକ୍ତିର କୌଣସି ଜାତି ନଥାଏ, ଧର୍ମ ନଥାଏ, ସମ୍ପତ୍ତିର ମାପକାଠି ନଥାଏ। ଯେଉଁଠି ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଥାଏ, ସେଠି ଭଗବାନଙ୍କ ବାସ ହୁଏ। ଓଡ଼ିଶାର ଜଗନ୍ନାଥ ସଂସ୍କୃତିରେ ଏହି ସତ୍ୟର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉଦାହରଣ ହେଉଛନ୍ତି ଭକ୍ତ ଦାସିଆ ବାଉରୀ। ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରର ଦ୍ୱାର ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଦ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାଦ୍ୱାର ସଦା ଖୋଲା ଥିଲା।
ଦାସିଆ ବାଉରୀଙ୍କ କାହାଣୀ କେବଳ ଜଣେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଜୀବନଗାଥା ନୁହେଁ, ବରଂ ଭକ୍ତି, ସମାନତା ଏବଂ ମହାପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଅସୀମ କରୁଣାର ଏକ ଅମର ଉଦାହରଣ।
ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ଜନ୍ମ, ଭକ୍ତିରେ ମହାନ
ଲୋକକଥା ଏବଂ ଜଗନ୍ନାଥ ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ, ଦାସିଆ ବାଉରୀ ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗରିବ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସେ ନିଜ ପରିଶ୍ରମରେ ଜୀବନ ଚଳାଉଥିଲେ। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ତାଙ୍କୁ କେବେ ଭାଙ୍ଗି ପାରିନଥିଲା, କାରଣ ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ପଦ ଥିଲା ମହାପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଗାଧ ଭକ୍ତି।
ସେହି ସମୟରେ ସମାଜରେ ଜାତିଭେଦ ପ୍ରଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଥିଲା। ନିମ୍ନବର୍ଗର ଲୋକଙ୍କୁ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ଅନୁମତି ମିଳୁନଥିଲା। ଦାସିଆ ମଧ୍ୟ ସେହି ନିୟମର ଶିକାର ହୋଇଥିଲେ। ତଥାପି ସେ କେବେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜର ବିଶ୍ୱାସ ହରାଇନଥିଲେ।/odishatv/media/media_files/2026/07/06/the-untold-story-of-dasia-bauri-2026-07-06-17-46-47.jpeg)
ନଡ଼ିଆରେ ଲୁଚିଥିବା ଅପାର ଭକ୍ତି
ଦିନେ ଗାଁର କିଛି ଲୋକ ପୁରୀ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଯାଉଥିଲେ। ଦାସିଆ ନିଜେ ଯାଇପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ କୌଣସି ଦାମୀ ଉପହାର ନଥିଲା। ସେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ନଡ଼ିଆ ଆଣି ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ କହିଲେ—
“ମହାପ୍ରଭୁ ଯଦି ସତରେ ମୋର ଭକ୍ତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେ ନିଜେ ଏହି ନଡ଼ିଆ ନେବେ।”
ପ୍ରଥମେ ଅନେକେ ଏହି କଥାକୁ ହସି ଉଡ଼ାଇ ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦାସିଆଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ସେମାନେ ନଡ଼ିଆଟିକୁ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରର ଅରୁଣ ସ୍ତମ୍ଭ ନିକଟରେ ରଖିଦେଲେ। ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ, ସେଠାରେ ଏକ ଅଲୌକିକ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। କୁହାଯାଏ, ମହାପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଦାସିଆଙ୍କ ଭକ୍ତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ନଡ଼ିଆଟିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ। ପରେ ସେଠାରେ କେବଳ ନଡ଼ିଆର ଖୋଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା।
ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପାଇଁ ଭକ୍ତି ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼
ଏହି ଘଟଣା ପରେ ଦାସିଆ ବାଉରୀଙ୍କ ଭକ୍ତି ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳରେ ଚର୍ଚ୍ଚାର ବିଷୟ ହୋଇଗଲା। ଲୋକମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜାତି କିମ୍ବା ସମ୍ପତ୍ତିର ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ; ନିଷ୍କପଟ ଭକ୍ତି ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଦାସିଆ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଆମ୍ବ ଭଳି ସାଧାରଣ ଫଳ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଠାଉଥିଲେ। ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ, ମହାପ୍ରଭୁ ସେହି ଭକ୍ତିଭରା ଅର୍ପଣକୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୀକାର କରୁଥିଲେ।
ରଥଯାତ୍ରା: ଦାସିଆଙ୍କ ପାଇଁ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ
ଦାସିଆ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ଭିତରକୁ ଯାଇପାରୁନଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରଥଯାତ୍ରା ସମୟରେ ମହାପ୍ରଭୁ ନିଜେ ରଥରେ ବାହାରକୁ ଆସି ସମସ୍ତ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତି। ସେହି ଦିନ ଦାସିଆଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପର୍ବ। ରଥ ଉପରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇ ସେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଏହି କାହାଣୀ ଜଗନ୍ନାଥ ସଂସ୍କୃତିରେ ରଥଯାତ୍ରାର ସାର୍ବଜନୀନତାକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିପାଦନ କରେ।
ଆଜି ବି ଜୀବନ୍ତ ଦାସିଆଙ୍କ ସ୍ମୃତି
ଆଜି ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାରେ ଦାସିଆ ବାଉରୀଙ୍କ ନାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନର ସହ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ। ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ବାହ୍ୟ ଆଡ଼ମ୍ବର ନୁହେଁ, ବରଂ ନିର୍ମଳ ମନ ଏବଂ ଅଟଳ ବିଶ୍ୱାସ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପଥ।
ଯେଉଁ ଦ୍ୱାର କେବେ ବନ୍ଦ ହୁଏ ନାହିଁ
ଦାସିଆ ବାଉରୀଙ୍କ କାହାଣୀ କେବଳ ଏକ ଧାର୍ମିକ କିମ୍ବା ପୌରାଣିକ ଆଖ୍ୟାନ ନୁହେଁ। ଏହା ସମାଜକୁ ସମାନତା, ମାନବିକତା ଏବଂ ଭକ୍ତିର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝାଇଥିବା ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ସନ୍ଦେଶ। ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରର ଦ୍ୱାର ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଦ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ହୃଦୟର ଦ୍ୱାର କେବେ ବନ୍ଦ ହୋଇନଥିଲା। ଏହି କାରଣରୁ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଦାସିଆ ବାଉରୀ ଓଡ଼ିଆ ଭକ୍ତି ପରମ୍ପରାର ଜଣେ ଅମର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ସ୍ମରଣୀୟ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/2026-sir-how-to-check-if-your-name-is-in-the-voter-list/
