ଗତ କାଲି ଅର୍ଥାତ୍ ନଭେମ୍ବର ୧ ତାରିଖରେ ରାଜଧାନୀ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଯାହା ଘଟିଲା, ତାହା କେବଳ ରାଜନୈତିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ପ୍ରଦର୍ଶନର ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ ପାଲଟିଛି। ଦୀର୍ଘ ଦିନରୁ ପ୍ରଚାର କରାଯାଉଥିଲା ଯେ ଇଣ୍ଡି-ଆଲାଏନ୍ସ ବା ବିରୋଧୀ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ପକ୍ଷରୁ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଏକ ବିରାଟ ‘କ୍ରାନ୍ତି’ କରାଯିବ। ୧୦ ଲକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କୁ ଆସିବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବରେ କ’ଣ ହେଲା? ୫ ହଜାର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏକାଠି ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଏକ ସୁପର ଫ୍ଲପ୍ ରାଲି ପରେ, ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି— ଯେଉଁ ବିଜେଡି ଏହି ଇଣ୍ଡି ମେଣ୍ଟର ଭୋଟ୍ ଚୋରି ଅଭିଯୋଗକୁ ଆଖିବୁଜା ସମର୍ଥନ ଦେଇଥିଲା, ଏବେ ସେହି ଦଳ କ’ଣ କରିବ? ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦଳୀୟ ରଣନୀତିକାରମାନେ ଏବେ କେଉଁ ଦିଗରେ ଯିବେ?
‘ଦିଲ୍ଲୀ ଚୋଲୋ’ ଡାକରା ଏବଂ ୧୦ ଲକ୍ଷ ବଦଳରେ ମାତ୍ର କେଇ ହଜାର
ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରେ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ କିମ୍ବା ନେତାଜୀ ସୁଭାଷ ଚନ୍ଦ୍ର ବୋଷଙ୍କ ‘ଦିଲ୍ଲୀ ଚୋଲୋ’ ନାରାର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ମହତ୍ତ୍ୱ ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ଗତ ନଭେମ୍ବର ୧ ତାରିଖରେ କଂଗ୍ରେସ ନେତା ତଥା ଲୋକସଭାର ବିରୋଧୀ ଦଳର ନେତା ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସହଯୋଗୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ନାରାକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ଦିଲ୍ଲୀରେ ଏକ ବିଶାଳ ସମାବେଶର ଡାକରା ଦେଲେ, ସେତେବେଳେ ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଦେଶରେ କିଛି ବଡ଼ଧରଣର ବିପ୍ଳବ ହେବାକୁ ଯାଉଛି।
ସେମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଦାବି ଥିଲା ଯେ ସମଗ୍ର ଦେଶରେ ‘ଭୋଟ୍ ଚୋରି’କୁ ନେଇ ଅସନ୍ତୋଷ ରହିଛି ଏବଂ ପ୍ରାୟ ୧୦ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ଦିଲ୍ଲୀର ରାସ୍ତାରେ ପହଞ୍ଚିବେ।
କିନ୍ତୁ ସତ କ’ଣ ଥିଲା? ଦିଲ୍ଲୀ ଭଳି ଏକ ବିଶାଳ ମହାନଗରରେ، ଯେଉଁଠି ଦୁଇ ଶହରୁ ଅଧିକ ମିଳିତ ଛୋଟ-ବଡ଼ ଦଳ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର କ୍ୟାଡର ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ମାତ୍ର ୫ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଏକାଠି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ! ଯେଉଁମାନେ ଦାବି କରୁଥିଲେ ଯେ ପୂରା ଦେଶ ନେତାଙ୍କ ଆବାହନରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇଉଠିଛି, ସେମାନଙ୍କର ସେହି ଦାବି କେବଳ କାଗଜ କଲମରେ ଏବଂ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆର କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ରିଲ୍ରେ ହିଁ ସୀମିତ ରହିଗଲା।
ରାସ୍ତାରେ ଯେଉଁ ଜନସମୁଦ୍ର ଏବଂ ଭିଡ଼ ହେବା କଥା, ତାହା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏପରିକି ହରିଆଣା, ରାଜସ୍ଥାନ, ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶ କିମ୍ବା ଦିଲ୍ଲୀ-ଏନସିଆରରୁ ଯେଉଁ ଲକ୍ଷାଧିକ ଲୋକଙ୍କୁ ବସ୍ ଏବଂ ଟ୍ରେନ୍ ଯୋଗେ ଆଣିବାର ଟାର୍ଗେଟ୍ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ବିଫଳ ହେଲା। ଏଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା ଯେ, ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କର ଏହି ଭିତ୍ତିହୀନ ଏବଂ ରାଜନୈତିକ ପ୍ରାୟୋଜିତ ଆନ୍ଦୋଳନ ସହିତ ଦୂର ଦୂରାନ୍ତର ଯାଏଁ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ।
ମୁଖ୍ୟ ନିର୍ବାଚନ ଆୟୁକ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ବୟାନ ଓ ଅହଂକାର
ଏହି ସମାବେଶରେ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀ ଯେଉଁ ବୟାନ ଦେଲେ, ତାହା କେବଳ ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ନଥିଲା, ବରଂ ଏହା ତାଙ୍କର ରାଜନୈତିକ ଦିଗ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଏବଂ ଅପରିପକ୍ୱତାର ଚରମ ପ୍ରମାଣ ଦେଉଥିଲା।
ସେ ସମାବେଶରୁ ଖୋଲାଖୋଲି କହିଲେ ଯେ— “ଯଦି ଜ୍ଞାନେଶ କୁମାର (ମୁଖ୍ୟ ନିର୍ବାଚନ ଆୟୁକ୍ତ) ନଥାନ୍ତେ, ତେବେ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇନଥାନ୍ତେ ଏବଂ ଅମିତ ଶାହ ଗୃହମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇନଥାନ୍ତେ।”
ଦର୍ଶକବନ୍ଧୁ, ଟିକିଏ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ! ସାମାନ୍ୟ ଇତିହାସ କିମ୍ବା ସାଧାରଣ ତଥ୍ୟକୁ ଯଦି ଆମେ ଦେଖିବା, ତେବେ ଜାଣିପାରିବା ଯେ ଜ୍ଞାନେଶ କୁମାର ୨୦୨୫ ମସିହାରେ ମୁଖ୍ୟ ନିର୍ବାଚନ ଆୟୁକ୍ତ ଭାବେ ଦାୟିତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀ ୨୦୨୪ ମେ’ ମାସରେ ତୃତୀୟ ଥର ପାଇଁ ଏବଂ ଅମିତ ଶାହ ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ପାଇଁ ଦେଶର ଗୃହମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ଶପଥ ନେଇସାରିଥିଲେ।
ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ୨୦୨୫ରେ ପଦଭାର ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେ କିପରି ୨୦୨୪ ମସିହାର ନିର୍ବାଚନ ଫଳାଫଳକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିପାରିବେ? ଏହାକୁ ହିଁ କୁହାଯାଏ—ମୂର୍ଖତାର ଶେଷ ସୀମା! ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ନେତା ଅହଂକାରର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ, ବିନା କୌଣସି ତଥ୍ୟ ଏବଂ ବିଚାରରେ କିଛି ମଧ୍ୟ କହିବାକୁ ଲାଗେ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତି ହିଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ।
‘ଭୋଟ୍ ଚୋରି’ର ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ ଏବଂ ଅସଲ ଏଜେଣ୍ଡା
ବିରୋଧୀମାନେ କ୍ରମାଗତ ଭାବେ ଅଭିଯୋଗ ଆଣୁଛନ୍ତି ଯେ ଦେଶରେ ‘ଭୋଟ୍ ଚୋରି’ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି— ଯଦି କାଳେ କିଛି ମିନିଟ୍ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ସତ ବୋଲି ଧରି ନିଆଯାଏ, ତେବେ ସେହି ‘ଭୋଟ୍ ଚୋରି’ ମାଧ୍ୟମରେ କ’ଣ କଂଗ୍ରେସ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବିରୋଧୀ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ରାଜ୍ୟରେ ଏବଂ ସ୍ଥାନରେ ଜିତିନାହାନ୍ତି?
ଯଦି ବିଜେପି କେବଳ ଭୋଟ୍ ଚୋରି କରି ଜିତୁଛି, ତେବେ ୨୦୧୪ ମସିହାରେ କିପରି କଂଗ୍ରେସ ସରକାରକୁ ହଟାଇ ବିଜେପି କ୍ଷମତାକୁ ଆସିଥିଲା? ସେତେବେଳେ ତ କେନ୍ଦ୍ରରେ କଂଗ୍ରେସ ନେତୃତ୍ୱାଧୀନ ୟୁପିଏ ସରକାର ନିଜେ ଶାସନରେ ଥିଲା! ଏହାର ଅର୍ଥ କ’ଣ? ସରକାରରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଆପଣ ନିଜର ଭୋଟ୍ ରକ୍ଷା କରିପାରୁନାହାନ୍ତି, ଏବଂ କ୍ଷମତାରୁ ବାହାରେ ଥାଇ କେବଳ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ଅଭିଯୋଗ କରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ଆପଣଙ୍କର ଅକ୍ଷମତା ଏବଂ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ହିଁ ପ୍ରମାଣିତ କରୁଛି।
ପ୍ରକୃତ କଥା ହେଲା, ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ଭୋଟ୍ କେହି ଚୋରି କରିନାହାନ୍ତି। ଜନତା ନିଜ ମର୍ଜିରେ, ନିଜର ବିକାଶକୁ ଦେଖି ଭୋଟ୍ ଦେଉଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ବିରୋଧୀମାନେ ନିଜର ପରାଜୟର ବାହାନା ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଏହିସବୁ ବାହାପିଆ କଥା କହୁଛନ୍ତି।
ପ୍ରକୃତ ଏଜେଣ୍ଡା କ’ଣ? ଆପଣ କେବେ ଚିନ୍ତା କରିଛନ୍ତି କି, ଏହି ନେତାମାନେ ପ୍ରକୃତରେ କାହା ପାଇଁ ଏତେ ଚିନ୍ତିତ? ସାଧାରଣ ଭାରତୀୟ ନାଗରିକଙ୍କର କୌଣସି ଭୋଟ୍ କଟିନାହିଁ କିମ୍ବା କେହି ତାଙ୍କୁ ଭୋଟ୍ ଦେବାରୁ ବାର୍ଣ୍ଣ କରୁନାହାନ୍ତି। ପ୍ରକୃତ କଥା ହେଲା, ଏହି ନେତାମାନେ ମୁଖ୍ୟତଃ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକଙ୍କ ଭୋଟ୍ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଜିଦ୍ ଧରିଛନ୍ତି:
1. ପ୍ରଥମେ— ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦୁନିଆରେ ଆଉ ନାହାନ୍ତି (ଅର୍ଥାତ୍ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଦଶନ୍ଧି ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଭୋଟର ତାଲିକାରେ ରହିଥାଏ)।
2. ଦ୍ୱିତୀୟରେ— ବାଂଲାଦେଶୀ ଏବଂ ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟା ବେଆଇନ ଅନୁପ୍ରବେଶକାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ଭିତରୁ କ୍ଷୟ କରୁଛନ୍ତି!
ସେମାନଙ୍କର ଦାବି ହେଉଛି ଯେ ପୁରୁଣା ଭୋଟର ତାଲିକା ବାହାଲ କରାଯାଉ। ଅର୍ଥାତ୍, ମୃତ ଲୋକ ଏବଂ ବେଆଇନ ଅନୁପ୍ରବେଶକାରୀଙ୍କ ନାମ ଯେପରି ଭୋଟର ତାଲିକାରୁ ନ କଟେ। ଏହାହିଁ ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର ଅସଲ ଅଭିସନ୍ଧି, ଯାହା ଆଜି ଦେଶ ସାମ୍ନାରେ ପଦାରେ ପଡ଼ିଯାଇଛି।
ବିଜେଡିର ଅଡ଼ୁଆ ଓ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ
ବର୍ତ୍ତମାନ ଆସିବା ଓଡ଼ିଶାର ରାଜନୀତିକୁ। କାରଣ ଏହି ସମଗ୍ର ଘଟଣାରେ ବିଜୁ ଜନତା ଦଳ (ବିଜେଡି) ଏବଂ ଦଳର ସଭାପତି ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଭୂମିକାକୁ ନେଇ ଏବେ ରାଜନୈତିକ କରିଡରରେ ବଡ଼ ଚର୍ଚ୍ଚା ଚାଲିଛି।
ବିଜେଡି ସଭାପତି ଏବଂ ପୂର୍ବତନ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ପୂର୍ବରୁ ମୁଖ୍ୟ ନିର୍ବାଚନ କମିଶନର (ସିଇସି) ଜ୍ଞାନେଶ କୁମାରଙ୍କ ତୁରନ୍ତ ଇସ୍ତଫା ଏବଂ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସଘନ ସଂଶୋଧନ (SIR) ପ୍ରକ୍ରିୟାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦାବି କରିଥିଲେ। ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ କହିଥିଲେ ଯେ ନିର୍ବାଚନ କମିଶନରଙ୍କ ସଦସ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀର ମତଭେଦ ହେତୁ ସିଇସି ଇସ୍ତଫା ଦେବା ଉଚିତ। ଏପରିକି ବିଜେଡି ମୁଖପାତ୍ର ଯେପରିକି ଲେନିନ୍ ମହାନ୍ତି ଏବଂ ଦଳୀୟ ସାଂସଦମାନେ ଦିଲ୍ଲୀ ଯାଇ ଏହି ପ୍ରତିବାଦରେ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କରିଥିଲେ।
ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତିର ପୃଷ୍ଠଭୂମିକୁ ଯଦି ଆମେ ଦେଖିବା, ତେବେ ଗତ ରାଜ୍ୟସଭା ନିର୍ବାଚନବେଳେ କଂଗ୍ରେସ ସହିତ ବିଜେଡି ଗୁପ୍ତରେ ହାତ ମିଳାଇବାରୁ ଦଳ ଭିତରେ କିପରି ଅସନ୍ତୋଷ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା, ତାହା କାହାକୁ ଅଛପା ନାହିଁ। ଦଳରୁ ଏକାଧିକ ବିଧାୟକ କ୍ରସ୍ ଭୋଟିଂ କରି ଦଳୀୟ ନେତୃତ୍ୱକୁ ଏକ କଡ଼ା ସାବଧାନବାଣୀ ଶୁଣାଇ ଦେଇଥିଲେ।
ଏବେ ଯେତେବେଳେ ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ବିରୋଧୀଙ୍କ ଏହି ଭୋଟ୍ ଚୋରି ଅଭିଯୋଗ ଏକ ମିଥ୍ୟା ନାଟକ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ଜନସାଧାରଣ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ, ସେତେବେଳେ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଏବଂ ବିଜେଡିର ଶୀର୍ଷ ନେତୃତ୍ୱକୁ ଗମ୍ଭୀର ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଯେ, ସେମାନେ କାହା ପଛରେ ଯାଉଛନ୍ତି? ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ନିଜର ରାଜନୈତିକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ କଂଗ୍ରେସର ଏଭଳି ଭିତ୍ତିହୀନ ଏଜେଣ୍ଡାକୁ ଆଗ୍ରହର ସହିତ ସମର୍ଥନ କରି ବିଜେଡି କାଳେ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ନିଜେ କୁରାଢ଼ି ମାରୁନି ତ? ଏହା ଏବେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।
ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ‘ଟ୍ରାଏଡ୍, ଟେଷ୍ଟେଡ୍ ଏବଂ ରିଜେକ୍ଟେଡ୍’ ନେତୃତ୍ୱ
ଏହି ରାଲିରେ ଯେଉଁ ନେତାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ— ସେ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀ ହୁଅନ୍ତୁ, ମମତା ବାନାର୍ଜୀ ହୁଅନ୍ତୁ, ଅଖିଳେଶ ଯାଦବ ହୁଅନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି— ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଦେଶର ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ‘ଟ୍ରାଏଡ୍, ଟେଷ୍ଟେଡ୍ ଏବଂ ରିଜେକ୍ଟେଡ୍’ (ଅର୍ଥାତ୍ ପରୀକ୍ଷିତ, ବ୍ୟବହୃତ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାତ) ହୋଇସାରିଛନ୍ତି।
ଯେଉଁ ନେତାମାନଙ୍କୁ ଦେଶର ଜନସାଧାରଣ ବାରମ୍ବାର ନିର୍ବାଚନରେ ପ୍ରତ୍ୟାଖାନ କରି ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଏହି ମିଳିତ ରାଲିରୁ କୌଣସି ନୂତନ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ହେବ ବୋଲି ଆଶା କରିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃଥା। ଏହି ରାଲି ଦ୍ୱାରା କେବଳ ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଛି— ଯଦି ସମ୍ବିଧାନିକ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ମନରେ କେବେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ବା ଚାପ ଥିବ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ସେହି ସନ୍ଦେହ ମଧ୍ୟ ବିରୋଧୀଙ୍କର ଏହି ଫ୍ଲପ୍ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଦେଖି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୂର ହୋଇଯାଇଥିବ।
ଭାରତବର୍ଷର ମତଦାତା ଆଜିର ଦିନରେ ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ସଚେତନ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମତଦାତା। ସେମାନେ ଭଲ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି କିଏ ଦେଶକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଉଛି ଏବଂ କିଏ କେବଳ ନିଜର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ୱାର୍ଥ ଏବଂ ପରିବାରବାଦ ପାଇଁ ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ବନ୍ଧକ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ଦିଲ୍ଲୀର ଏହି ରାଲି ପୁଣିଥରେ ପ୍ରମାଣ କରିଦେଲା ଯେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କର ଏହି ମିଥ୍ୟା ପ୍ରଚାର ପ୍ରତି ଆଉ କୌଣସି ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ। ଏହା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁପର ଫ୍ଲପ୍ ରାଲି ଥିଲା, ଯାହା ନେତାମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଦେଶ ସାମ୍ନାରେ ପଦାରେ ପକାଇ ଦେଇଛି।
ଏବେ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ଥିର କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ— ସେମାନେ କ’ଣ ଏହି ସତ୍ୟର ଆଇନାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବେ, କିମ୍ବା ଏହି ଆଇନାରେ ନିଜର ପ୍ରକୃତ ଚେହେରା ଦେଖି ନିଜର ଭୁଲ୍ ସୁଧାରିବେ?
also read
https://purvapaksa.com/cyclone-arnab-and-flood-disaster-the-silence-of-the-bjds-shadow-cabinet/
