ଆଜି ଆମେ କୌଣସି ସାଧାରଣ ଖବର ଉପରେ କଥା ହେବାକୁ ଯାଉନୁ। ଆମେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ ଭାରତୀୟ ସେନାର ଏମିତି ଏକ ଘାତକ ଏବଂ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ, ଯାହା ଶତ୍ରୁ ଦେଶର ଛାତିରେ ଡର ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ।
ଆପଣମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣିଥିବେ, ଆଜିର ଯୁଦ୍ଧ କେବଳ ସୈନିକ ବା ବନ୍ଧୁକର ଯୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ବା ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟାର ଯୁଦ୍ଧ। ଯାହା ପାଖରେ ଯେତେ ଆଧୁନିକ ଏବଂ ସଠିକ୍ ମାରକ କ୍ଷମତା ଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଅଛି, ସେଆଡ଼େ ବିଜୟର ପଲ୍ଲା ସେତିକି ଭାରୀ।
ଆଜି ଆମେ ଏମିତି ଏକ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଯାହା ଭାରତୀୟ ବାୟୁସେନାର ଶକ୍ତିକୁ ଆହୁରି ଅନେକ ଗୁଣ ବଢ଼ାଇ ଦେବାକୁ ଯାଉଛି। ସେହି ଅସ୍ତ୍ରଟି ହେଲା— Smart Anti-Airfield Weapon, ଯାହାକୁ ଆମେ ସଂକ୍ଷେପରେ SAAW ବୋଲି କହୁଛୁ।
ପ୍ରଥମେ ଜାଣିବା ଏହି ପ୍ରୋଜେକ୍ଟର ଆକାର କେତେ। ସରକାରୀ ଭାବରେ ଏହା ଏକ ୧୬୦ଟି ୟୁନିଟ୍ର ଚୁକ୍ତି, ଯାହାର ମୂଲ୍ୟ ପ୍ରାୟ ୮୧୦ କୋଟି ଟଙ୍କା। ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଛି ଭାରତ ଡାଇନାମିକ୍ସ ଲିମିଟେଡ୍ କୁ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ମନକୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଆସିପାରେ— ଆଜିକାଲି ମିଲିଟାରୀ ଡିଲ୍ଗୁଡ଼ିକ ହଜାର ହଜାର କୋଟି, ବରଂ ଲକ୍ଷେ କୋଟି ଟଙ୍କାର ହେଉଛି, ତେବେ ଏହି ୮୧୦ କୋଟିର ଛୋଟ ଚୁକ୍ତିକୁ ନେଇ ଏତେ ଚର୍ଚ୍ଚା କାହିଁକି?
ଉତ୍ତରଟି ବହୁତ ସରଳ। ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କେବଳ ଟଙ୍କା କିମ୍ବା ପରିମାଣର ନୁହେଁ, ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଏବଂ ଘାତକତାର। ଏହି ଛୋଟ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅରେଞ୍ଜ ରଙ୍ଗର ପ୍ଲାଟଫର୍ମଟି ଯେତେବେଳେ ଭାରତୀୟ ବାୟୁସେନାର ହାତରେ ପହଞ୍ଚିବ, ସେତେବେଳେ ଏହାର ପ୍ରଭାବ କ’ଣ ହେବ, ତାହା କେବଳ ଶତ୍ରୁ ଦେଶ ହିଁ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ।
ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି SAAW ପ୍ରକୃତରେ କ’ଣ ଏବଂ ଏହା କିପରି କାମ କରେ? ଦର୍ଶକବନ୍ଧୁ, ଏହା ହେଉଛି ଏକ ସ୍ୱଦେଶୀ ଏୟାର-ଟୁ-ଗ୍ରାଉଣ୍ଡ ପ୍ରିସିସନ୍ ଗାଇଡ଼େଡ୍ ଗ୍ଲାଇଡ୍ ବମ୍, ଯାହାକୁ ଆମର ନିଜର DRDO ଦ୍ୱାରା ଡିଜାଇନ୍ ଏବଂ ବିକଶିତ କରାଯାଇଛି।
ଏହାର ମୁଖ୍ୟ କାମ କ’ଣ? ଏହାର ମୁଖ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି ଶତ୍ରୁର କଠିନ ଭୂମିଗତ ଟାର୍ଗେଟ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା। ଯେପରିକି ଶତ୍ରୁର ଏୟାରଫିଲ୍ଡ, ବଙ୍କର୍ସ ଏବଂ ଲୁକ୍କାୟିତ ହ୍ୟାଙ୍ଗର।
ଆପଣ ଭାବୁଥିବେ, ଶତ୍ରୁର ରନୱେ ଭାଙ୍ଗିବାରେ ଏତେ ଗୁରୁତ୍ୱ କାହିଁକି ଦିଆଯାଉଛି? ଭାବନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁ ଦେଶ ପାଖରେ କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କାର ଅତି ଆଧୁନିକ ଫାଇଟର ଜେଟ୍ ଥାଇପାରେ। କିନ୍ତୁ ସେହି ବିମାନଗୁଡ଼ିକ ଉଡ଼ିବା ପାଇଁ କ’ଣ ଦରକାର? ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ରନୱେ! ଯଦି ଆମର ଏହି SAAW ବମ୍ ଯାଇ ଶତ୍ରୁର ରନୱେକୁ କଂକ୍ରିଟ୍ ସହ ମିଶାଇ ଦିଏ, ତେବେ ସେହି ଅତି ଆଧୁନିକ ଫାଇଟର ଜେଟ୍ଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କର ହ୍ୟାଙ୍ଗର ଭୀତରେ ବନ୍ଦ ହୋଇ ରହିଯିବେ। ସେମାନେ ଉଡ଼ିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେବେ ନାହିଁ। ସେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ଶିକାର ଅପେକ୍ଷାରେ ଥିବା ପକ୍ଷୀ ପରି ହୋଇଯିବେ।
ଏହାର ରେଞ୍ଜ ପ୍ରାୟ ୧୦୦ କିଲୋମିଟର। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଲା, ଆମର ଯୁଦ୍ଧବିମାନ ଶତ୍ରୁର ଏୟାର ଡିଫେନ୍ସ ସୀମା ବାହାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଥାଇ, ଏହି ବମ୍ ଲଞ୍ଚ କରିପାରିବ ଏବଂ ନିଜର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବ।
ଭାରତ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଅସ୍ତ୍ର ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ନୁହେଁ। DRDO ଏବଂ ଆମର ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଏହାର ଅନେକଗୁଡ଼ିଏ ଭର୍ସିସନ୍ ଉପରେ କାମ କରୁଛନ୍ତି:
୧. ଟର୍ବାଇନ୍ ଇଞ୍ଜିନ୍ ସଂଯୋଗ:
ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହାର ରେଞ୍ଜ ୧୦୦ କିଲୋମିଟର ଥିବାବେଳେ, ଏଥିରେ ଟର୍ବାଇନ୍ ଇଞ୍ଜିନ୍ ଯୋଡ଼ି ଏହାର ରେଞ୍ଜକୁ ୨୦୦ କିଲୋମିଟର କିମ୍ବା ତାଠାରୁ ଅଧିକ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ଲାନିଂ ଚାଲିଛି।
୨. ଗୌରବ କ୍ଲାସ୍ :
ଏହା ଏକ ବଡ଼ କ୍ଲାସର ବମ୍, ଯାହାର ୱାର୍ହେଡ୍ କ୍ଷମତା ପ୍ରାୟ ୫୦୦ ରୁ ୧୦୦୦ କିଲୋଗ୍ରାମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛି। ଏହା ଶତ୍ରୁର ମହାବିନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉଛି।
୩. ତାରା କିଟ୍ :
ଏହା ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମକପ୍ରଦ ଜିନିଷ। ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଯଦି କୌଣସି ପୁରୁଣା ବା ପାରମ୍ପରିକ ବମ୍ ଅଛି, ଯାହା ସଠିକ୍ ଟାର୍ଗେଟ୍ କରିପାରେ ନାହିଁ— ସେଥିରେ ଯଦି ଏହି ‘ତାରା କିଟ୍’ ଲଗାଇ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ସେହି ସାଧାରଣ ବମ୍ ମଧ୍ୟ ଏକ ପକ୍କା ‘ସ୍ନାଇପର’ ପରି କାମ କରିବ। ଏହା ପ୍ରାୟ ୩୦ କିଲୋମିଟର ଦୂରରୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ କରିପାରିବ।
ଯଦି ଆପଣ ଭାବୁଛନ୍ତି ଯେ ଏହି ଗ୍ଲାଇଡ୍ ବମ୍ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି କେବଳ ଆଜିର, ତେବେ ତାହା ଭୁଲ୍। ଆଜିରୁ ପ୍ରାୟ ୮୫ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଜର୍ମାନୀ ଏହିପରି ‘ଫ୍ରିଡ୍ସ ଏକ୍ସ’ ଏବଂ ‘ହେଶେଲ୍’ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳର ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଆଜିର ଡିଜିଟାଲ୍ ଏବଂ ସାଟେଲାଇଟ୍ ଗାଇଡେଡ୍ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଠାରୁ ବହୁତ ପଛରେ ଥିଲା। ଆମେ କାରଗିଲ୍ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିଥିଲୁ ଯେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ବଙ୍କର୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ କିପରି ଇସ୍ରାଏଲୀ ଲେଜର କିଟ୍ର ସାହାଯ୍ୟ ନିଆଯାଇଥିଲା। ଆଜି ସେହି ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଆମ ଦେଶରେ ଆହୁରି ଅଧିକ ବିକଶିତ ଏବଂ ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳ ହୋଇପାରିଛି।
ଆପଣ ଜାଣିଛନ୍ତି କ୍ରୁଜ୍ ମିସାଇଲ୍ଗୁଡ଼ିକର ଦାମ କେତେ ଅଧିକ? ଆମେରିକା ଭଳି ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଶ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କ୍ରୁଜ୍ ମିସାଇଲ୍ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟୟବହୁଳ। ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ହଜାର ହଜାର ସଂଖ୍ୟାରେ ମିସାଇଲ୍ ଏବଂ ଡ୍ରୋନ୍ ମାଡ଼ କରିବାକୁ ପଡ଼େ, ସେତେବେଳେ କେବଳ ମହଙ୍ଗା କ୍ରୁଜ୍ ମିସାଇଲ୍ ଉପରେ ଭରସା କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ।
ଏହିପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ଏହି Smart Anti-Airfield Weapons ଏବଂ ଗ୍ଲାଇଡ୍ ବମ୍ଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍ ଖର୍ଚ୍ଚରେ ମିଳୁଥିବା ବିକଳ୍ପ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ବହୁସଂଖ୍ୟାରେ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ତିଆରି କରିପାରିବା ଏବଂ ଶତ୍ରୁର ପ୍ରତିରୋଧକ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବା।
ଏଠାରେ ଏକ ବହୁତ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି। ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ବିଦେଶରୁ କିଣିଛୁ— ଯେପରିକି ବ୍ରିଟେନରୁ SCALP, ଫ୍ରାନ୍ସରୁ Hammer, ରୁଷିଆ ସହ ମିଶି ‘ବ୍ରହ୍ମୋସ’ ଏବଂ ଇସ୍ରାଏଲ୍ରୁ ‘ର୍ୟାମ୍ପେଜ୍’। ଏସବୁ ବନ୍ଧୁ ଦେଶ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ କେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଭର କରି ରହିବା?
ଗୋଟିଏ ଉଦାହରଣ ଦେଖନ୍ତୁ। ରୁଷିଆରୁ ଆମେ S-400 ଏୟାର ଡିଫେନ୍ସ ସିଷ୍ଟମ ଆଣିବାକୁ ଚୁକ୍ତି କରିଥିଲେ। ପାଞ୍ଚଟି ସ୍ୱାଡ୍ରନ୍ ଆସିବାର ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରୁ ଚାରୋଟି ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ପଞ୍ଚମ ସ୍ୱାଡ୍ରନ୍ ଆସିବାରେ ବିଳମ୍ବ ହେଉଛି। କାହିଁକି? କାରଣ ରୁଷିଆ ଏବଂ ଉକ୍ରେନ୍ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା।
ଏହାର ଅର୍ଥ ସ୍ପଷ୍ଟ— ଆଜି ଯଦି କାଲି ଫ୍ରାନ୍ସ, ବ୍ରିଟେନ୍ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେଶ କୌଣସି ଜଟିଳ ପରିସ୍ଥିତିରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ତେବେ ସେମାନେ ଆମକୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଯାଏଁ ସମୟରେ ଯୋଗାଇ ପାରିବେ କି ନାହିଁ, ସେନେଇ ସନ୍ଦେହ ରହିଯାଏ।
ସେଥିପାଇଁ ମାନ୍ୟବର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କହିଥାନ୍ତି— ‘ଆତ୍ମନିର୍ଭର ଭାରତ’। ଯେତେବେଳେ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ହାତରେ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କୁ କାହା ଆଗରେ ହାତ ପାତିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ। ଶତ୍ରୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା କ୍ଷଣି ଆପଣଙ୍କ ଫ୍ୟାକ୍ଟ୍ରିରେ ଯେଉଁଠି ବର୍ଷକୁ ୧୦୦ଟି ବମ୍ ତିଆରି ହେଉଥିଲା, ଆପଣ ଫୋନ୍ ଉଠାଇ ତାହାକୁ ୩୦୦୦ ବା ୫୦୦୦ କ୍ଷମତାକୁ ବଢ଼ାଇ ପାରିବେ। ଏହି ସ୍ୱାଧୀନତା ଏବଂ ଶକ୍ତି କେବଳ ସେତେବେଳେ ମିଳିବ, ଯେତେବେଳେ ଆମର ନିଜସ୍ୱ ଉତ୍ପାଦନ ରହିବ।
ପାକିସ୍ତାନର ସରଗୋଧା, ନୂରଖାନ କିମ୍ବା ମୁରିଦ ଭଳି ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁ ସଠିକ୍ ଆକ୍ରମଣର କାହାଣୀ ଆମେ ଦେଖିଛେ, ତାହା ଭାରତୀୟ ସେନାର ପରାକ୍ରମକୁ ଦର୍ଶାଏ। କିନ୍ତୁ ଭବିଷ୍ୟତର ଯୁଦ୍ଧ ଆହୁରି ଭୟଙ୍କର ହେବ। ସେଥିପାଇଁ SAAW ଭଳି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ଆମର ପ୍ରତିରକ୍ଷାକୁ ମଜବୁତ କରୁନି, ବରଂ ଶତ୍ରୁ ମନରେ ଏତେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି ଯେ ଯେକୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଭାରତ ଆଡ଼କୁ ଆଖି ପକାଇବା ପୂର୍ବରୁ ହଜାର ଥର ଚିନ୍ତା କରିବ।
ଭାରତ ବଦଳୁଛି। ଭାରତ ଆଉ କେବଳ ଅସ୍ତ୍ର କିଣୁ ନାହିଁ, ଭାରତ ବରଂ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରୁଛି। ଆଜିର ଏହି ପ୍ରୟୋଗ ସେହି ନୂତନ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାରତର ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରମାଣ।
Also read : https://purvapaksa.com/the-coronation-of-master-canteens-sujata/
ମାଷ୍ଟରକ୍ୟାଣ୍ଟିନରେ ସୁଜାତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ || The Coronation of Master Canteen’s Sujata
