କ୍ରିକେଟ୍ରେ ରନ୍ର ଗୁରୁତ୍ୱ ତ ସବୁବେଳେ ଥାଏ। କିନ୍ତୁ କେବେ କେବେ କିଛି ରନ୍ ଏମିତି ଥାଏ, ଯାହା ସ୍କୋରବୋର୍ଡରେ ଖୁବ୍ କମ୍ ଦେଖାଯାଏ, ହେଲେ ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରେ ସେହି ରନ୍ର ଓଜନ କେଇ ହଜାର ରନ୍ଠାରୁ ବି ଅଧିକ ହୋଇଥାଏ। ୧୯୮୯ ମସିହାରେ କରାଚିର ମଇଦାନରେ ଜଣେ ୧୬ ବର୍ଷର କୋମଳମତି ପିଲା ପାକିସ୍ତାନର ଘାତକ ବୋଲିଂ ଆଗରେ ଠିଆ ହୋଇ ମାତ୍ର ୧୫ ରନ୍ କରିଥିଲା। ସେହି ପିଲାଟି ଥିଲା ସଚିନ ରମେଶ ତେନ୍ଦୁଲକର।
ଆଉ ଆଜି ୨୦୨୬ ମସିହାରେ, ଆଉ ଜଣେ ୧୫ ବର୍ଷର କିଶୋର, ଆଇପିଏଲ୍ର ଚମକ ଏବଂ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆର କୋଳାହଳ ଭିତରୁ ବାହାରି ଯେତେବେଳେ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀକ ମଇଦାନକୁ ଓହ୍ଲାଇଲା, ସେ ମାତ୍ର ୧୪ ରନ୍ କଲା। ସେହି ଯୁବ ବିସ୍ଫୋରକ ବ୍ୟାଟ୍ସମ୍ୟାନ୍ ଜଣକ ହେଉଛନ୍ତି — ବୈଭବ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ!
କାଗଜ କଲମରେ ଦେଖିଲେ ୧୫ ରନ୍ କିମ୍ବା ୧୪ ରନ୍ର କୌଣସି ବଡ଼ ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଇଟି ଡେବ୍ୟୁ ପାରି ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ରିକେଟ୍ ପ୍ରେମୀଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯାଇଛି। ଏହି ଦୁଇଟି ଡେବ୍ୟୁ ମଧ୍ୟରେ ରନ୍ର କୌଣସି ପ୍ରତିଯୋଗିତା ନାହିଁ, ବରଂ ଏହା ହେଉଛି ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ, ସଂଯମ ଏବଂ ନିର୍ଭୀକତାର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ତୁଳନା।
କାହିଁକି ବୈଭବ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀଙ୍କ ଏହି ୧୪ ରନ୍ର ପାରି ଭାରତୀୟ କ୍ରିକେଟ୍ର ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ସଙ୍କେତ? କେମିତି ସଚିନଙ୍କ ସେହି ଜମାନା ଏବଂ ଆଜିର ଟି-୨୦ ବା ଆଇପିଏଲ୍ ଜମାନା ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶ ପାତାଳର ଫରକ ରହିଛି? ଏବଂ ଏହା ସହିତ ମ୍ୟାଚ୍ର ସେହି ଦିଗ ଉପରେ ବି ନଜର ପକାଇବା, ଯେଉଁଠି ଷ୍ଟାର୍ ସ୍ପିନର ରବି ବିଷ୍ଣୋଇ ନିଜର ୪ ଓଭରରେ ୬୦ ରନ୍ ଦେଇ ସବୁଠାରୁ ନିରାଶଜନକ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି।
ବୈଭବଙ୍କ କାହାଣୀ ଉପରକୁ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଥମେ ନଜର ପକାଇବା ମ୍ୟାଚ୍ର ସେହି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଜନକ ସ୍ପେଲ୍ ଉପରେ, ଯାହା ଭାରତୀୟ ପ୍ରଶଂସକଙ୍କୁ ଟିକେ ନିରାଶ କରିଛି। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ରବି ବିଷ୍ଣୋଇ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜାଣୁ ଯେ ବିଷ୍ଣୋଇ ଜଣେ ଚତୁର ସ୍ପିନର, କିନ୍ତୁ ଏହି ମ୍ୟାଚ୍ରେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଲାଇନ୍-ଲେନ୍ଥ କୌଣସିଟି ବି ତାଙ୍କ ସାଥ୍ ଦେଇନଥିଲା।
ରବି ବିଷ୍ଣୋଇ ନିଜର ୪ ଓଭର କୋଟାରେ ପୂରା ୬୦ ରନ୍ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଦେଲେ। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ହେଉଛି, ସେ ଗୋଟିଏ ହେଲେ ବି ୱିକେଟ୍ ନେବାରେ ସଫଳ ହେଲେ ନାହିଁ। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ, ଜଣେ ସ୍ପିନର ଭାବେ ଗୋଟିଏ ମ୍ୟାଚ୍ରେ ୩ଟି ନୋ-ବଲ୍ ଫିଙ୍ଗିବା ଆନ୍ତର୍ଜାତୀକ ସ୍ତରରେ ଏକ ବଡ଼ ଭୁଲ୍ ବୋଲି ଧରାଯାଏ। ବିଷ୍ଣୋଇଙ୍କ ଏହି ମହଙ୍ଗା ବୋଲିଂ ଦଳ ଉପରେ ପ୍ରବଳ ଚାପ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ଏହି ସବୁ ନିରାଶା ଭିତରେ, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଚର୍ଚ୍ଚାର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ପାଲଟିଥିଲେ ୧୫ ବର୍ଷୀୟ ବୈଭବ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ। ଯେତେବେଳେ ସେ ବ୍ୟାଟିଂ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଆକୁ ଓହ୍ଲାଇଲେ, ସେତେବେଳେ ଇତିହାସ ନିଜକୁ ଆଉ ଥରେ ଦୋହରାଇଲା ପରି ମନେହେଲା। ଲୋକଙ୍କୁ ମନେପଡ଼ିଗଲେ ୩୭ ବର୍ଷ ତଳର ସଚିନ ତେନ୍ଦୁଲକର।
ଆସନ୍ତୁ ଟିକେ ପଛକୁ ଫେରିଯିବା। ୧୯୮୯ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ସଚିନ ଆସିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ କ୍ରିକେଟ୍ର ମାନେ ଥିଲା ରେଡ୍-ବଲ୍ କ୍ରିକେଟ୍ ବା ଟେଷ୍ଟ କ୍ରିକେଟ୍ର ଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ୟ। ସେତେବେଳେ କୌଣସି ଟି-୨୦ ନଥିଲା, କୌଣସି ଆଇପିଏଲ୍ ନଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଥିଲା ପାକିସ୍ତାନର ସେହି ଭୟଙ୍କର ଗତି, ଯେଉଁଠି ଇମ୍ରାନ ଖାନ୍, ୱାସିମ ଅକ୍ରମ, ୱାକାର ୟୁନିସ ଏବଂ ଅବ୍ଦୁଲ କାଦିରଙ୍କ ଭଳି କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ବୋଲରମାନେ ବ୍ୟାଟ୍ସମ୍ୟାନ୍ଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ସେହିପରି ଏକ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜିଂ ପରିବେଶରେ, ପାକିସ୍ତାନର ମାଟିରେ ୧୬ବର୍ଷର ସଚିନଙ୍କୁ ପଡ଼ିଆକୁ ପଠାଯାଇଥିଲା।
ସଚିନ ସେହି ଡେବ୍ୟୁ ମ୍ୟାଚ୍ରେ କୌଣସି ଶତକ ମାରିନଥିଲେ, କୌଣସି ବଡ଼ ସ୍କୋର କରିନଥିଲେ। ସେ ମାତ୍ର ୧୫ ରନ୍ କରି ଆଉଟ୍ ହୋଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେହି ୧୫ ରନ୍ ଭିତରେ ସେ ଯେଉଁ ସଂଯମ ଦେଖାଇଥିଲେ, ସେ ଯେଉଁଭଳି ଭାବେ ସେହି ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ବୋଲରମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପିଚ୍ରେ ତିଷ୍ଠି ରହିଥିଲେ, ସେଥିରୁ ସାରା ଭାରତ ବୁଝିଯାଇଥିଲା ଯେ ଏହି ପିଲାଟି କେବଳ କ୍ରିକେଟ୍ ଖେଳିବାକୁ ଆସିନି, ବରଂ ବିଶ୍ୱ କ୍ରିକେଟ୍ ରେ ଶାସନ କରିବାକୁ ଆସିଛି। ସେ ସେହି ମହାରଥୀମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ଜଣେ ହଜିଯାଇଥିବା ଶିଶୁ ଭଳି ଜମାରୁ ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ।
ଅପରପକ୍ଷରେ, ଆଜି ୨୦୨୬ରେ ବୈଭବ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ ଯେଉଁ ଦୁନିଆରେ ପାଦ ରଖିଛନ୍ତି, ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା। ଏହା ହେଉଛି ଆଇପିଏଲ୍ର ଚମକ, ସୋସିଆଲ ମିଡିଆର ଚିତ୍କାର, ଭାଇରାଲ୍ କ୍ଲିପ୍ସ ଏବଂ ଇନଷ୍ଟାଗ୍ରାମ୍ ରିଲ୍ସର ଦୁନିଆ। ଏଠାରେ ଲୋକେ ଗୋଟିଏ ମ୍ୟାଚ୍ ଦେଖି କାହାକୁ ବି ଭଗବାନ ବନେଇ ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ପର ମ୍ୟାଚ୍ରେ ଖରାପ ଖେଳିଲେ ସିଧା ତଳକୁ ଖସେଇ ଦିଅନ୍ତି। ଏଠାରେ ପ୍ରତିଟି ବଲ୍ରେ ଆକଳନ କରାଯାଏ।
ସଚିନ ମୁମ୍ବାଇ ପାଇଁ ରଣଜୀ ଟ୍ରଫିରେ ଶତକ ମାରି ନିଜର ଦକ୍ଷତା ପ୍ରମାଣିତ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବୈଭବଙ୍କ ଉତ୍ଥାନ ଆଇପିଏଲ୍ର ସେହି ହାଇ-ପ୍ରେସର ମଞ୍ଚରୁ ହୋଇଛି। ତେଣୁ ଦୁହିଁଙ୍କର ଡେବ୍ୟୁ ପାରିର କୌଣସି ତୁଳନା ହିଁ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ଆଲୋଚନା କରିବା ବୈଭବ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀଙ୍କ ସେହି ୧୪ ରନ୍ ବିଷୟରେ। ବୈଭବ ମାତ୍ର ୧୦ଟି ବଲ୍ ଖେଳି ୧୪ ରନ୍ କରି ଆଉଟ୍ ହୋଇଗଲେ। ହୁଏତ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ପାରି ସମାପ୍ତ ହୋଇଗଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଇନିଂସର ରୂପ ନେଇପାରିଲା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ସେହି ୧୦ଟି ବଲ୍ ଭିତରେ ବୈଭବ ଯାହା କଲେ, ତାହା ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଛି।
ସେହି ସୀମିତ ସମୟ ଭିତରେ ସେ ଦୁଇ ଦୁଇଟି ଚମତ୍କାର ଛକ୍କା ମାରିଥିଲେ। ସେହି ଦୁଇଟି ଛକ୍କା କେବଳ ରନ୍ ନଥିଲା, ବରଂ ତାହା ଥିଲା ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ନିର୍ଭୀକତା ଏବଂ ସହଜତାର ପ୍ରମାଣ। ୧୫ ବର୍ଷର ଜଣେ ପିଲା, ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ କ୍ରିକେଟ୍ର ଏତେ ବଡ଼ ମଞ୍ଚ, ଚାରିଆଡ଼େ ଦର୍ଶକଙ୍କ କୋଳାହଳ ଏବଂ କ୍ୟାମେରାର ଚାପ — ଏସବୁ ସତ୍ତ୍ୱେ ସେ ନିଜକୁ କେବେ ବି ଛୋଟ ବୋଲି ଭାବିନଥିଲେ। ସେ ପିଚ୍ ଉପରେ କେବଳ କ୍ରିଜ୍ରେ ତିଷ୍ଠି ରହିବାକୁ କିମ୍ବା ବଲ୍କୁ କେବଳ ପ୍ରତିରକ୍ଷାତ୍ମକ ଭାବେ ଖେଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନଥିଲେ।
ବୈଭବ ସେହି ସାହସ ଏବଂ ଆକ୍ରାମକତା ସହ ଖେଳିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଯେଉଁ ଆକ୍ରାମକତା ଆଜି ତାଙ୍କୁ ଏହି ସ୍ତରରେ ପହଞ୍ଚାଇଛି। ଏବଂ ଏହା ହିଁ ହେଉଛି ସଚିନଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ଅସଲ ତୁଳନା।
ଏଠାରେ ତୁଳନା ରନ୍ର ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କାହାର ଭାଗ୍ୟର ନୁହେଁ। ଆମେ କେବେ ବି ଏହି ଅଯୌକ୍ତିକ ଆଶା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ଯେ ଜଣେ ୧୫ ବର୍ଷର ପିଲା ସଚିନ ତେନ୍ଦୁଲକରଙ୍କ ଛାଇରେ ଆସିବ ଏବଂ ରାତାରାତି ସେମିତି ବଡ଼ ବ୍ୟାଟ୍ସମ୍ୟାନ୍ ପାଲଟିଯିବ। ଅସଲ ତୁଳନା ହେଉଛି ‘ସଂଯମ’ ଏବଂ ‘ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ’ର। ସେଦିନ ସଚିନଙ୍କ ୧ ୫ରନ୍ ଭାରତକୁ କହିଥିଲା — “ଏହି ପିଲାଟି ଆନ୍ତର୍ଜାତୀକ ସ୍ତରର ବଡ଼ ବଡ଼ ଆଲୋଚନାର ଅଂଶ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।” ଆଉ ଆଜି ବୈଭବଙ୍କ ୧୪ ରନ୍ ସାରା ଭାରତକୁ ଜଣାଇ ଦେଇଛି — “ଏହି ଆନ୍ତର୍ଜାତୀକ ମଞ୍ଚର ପ୍ରେସର ବା ଚାପ ଏହି ୧୫ ବର୍ଷର ପିଲାକୁ ଗିଳି ପାରିନାହିଁ।”
ବୈଭବ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀଙ୍କ ରୂପରେ ଭାରତୀୟ କ୍ରିକେଟ୍କୁ ଏକ ନୂଆ ହୀରା ମିଳିଛି। ଆଜିର ଟି-୨୦ କ୍ରିକେଟ୍ ଯେଉଁଭଳି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି, ସେଠାରେ ଏମିତି ନିର୍ଭୀକ ମାନସିକତା ଥିବା ଖେଳାଳିଙ୍କର ବହୁତ ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ହୁଏତ ପ୍ରଥମ ମ୍ୟାଚ୍ରେ ବଡ଼ ସ୍କୋର ହୋଇନାହିଁ, ହୁଏତ ରବି ବିଷ୍ଣୋଇଙ୍କ ଭଳି ସିନିୟର ବୋଲରଙ୍କ ପାଇଁ ଦିନଟି ଖରାପ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହି ମ୍ୟାଚ୍ ଭାରତୀୟ କ୍ରିକେଟ୍ର ଭବିଷ୍ୟତର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଝଲକ ଦେଖାଇ ଦେଇଛି।
ଆମକୁ ବୈଭବଙ୍କୁ ସମୟ ଦେବାକୁ ହେବ। ତାଙ୍କ ଉପରେ ସଚିନ ତେନ୍ଦୁଲକର ହେବାର ଅଯଥା ଚାପ ନପକାଇ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶୈଳୀରେ ‘ବୈଭବ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶୀ’ ହେବାକୁ ସୁଯୋଗ ଦେବା ଉଚିତ୍। କାରଣ ଯେଉଁ ପିଲା ପ୍ରଥମ ମ୍ୟାଚ୍ର ଚାପରେ ନଡରି ଆକ୍ରାମଣାତ୍ମାକ ଛକ୍କା ମାରିପାରେ, ସେ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ବିଶ୍ୱର ବଡ଼ ବଡ଼ ବୋଲରଙ୍କ ନିଦ ହଜାଇ ଦେବାର ଦକ୍ଷତା ରଖେ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/the-secret-of-those-50-pages-of-indira-gandhis-assassination/
