ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଆଜି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ମନରେ ଆନ୍ଦୋଳନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି — “ଆମ ରାଜ୍ୟର ଆତ୍ମା ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତକୁ କ’ଣ ପ୍ରଶାସନିକ ଦକ୍ଷତା ନାମରେ କାହା ପାଖରେ ବନ୍ଧା ରଖାଯାଉଛି?” ରାଜ୍ୟର ବଡ଼ ବଡ଼ ଏବଂ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ନିଷ୍ପତ୍ତିଗୁଡ଼ିକରେ କାହିଁକି ଆମର ସ୍ଥାନୀୟ ପରମ୍ପରା, ଆମର ସାଂସ୍କୃତିକ ଚେତନା ଏବଂ ଭାଷାଗତ ମୂଳଦୁଆକୁ ଅଣଦେଖା କରାଯାଉଛି?
ଏହା ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇବାର ସମୟ: ଯେଉଁ ନେତୃତ୍ୱ କିମ୍ବା ଯେଉଁ ପ୍ରଶାସନିକ ଅଧିକାରୀମାନେ ଆମ ଭାଷା କହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଆମ ସଂସ୍କୃତିର ମର୍ମକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ କ’ଣ ପ୍ରକୃତରେ ଆମର ଭବିଷ୍ୟତର ସଠିକ୍ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିପାରିବେ? ନା ଓଡ଼ିଶାର ଶାସନ ଗାଦିରେ କୌଣସି ବାହ୍ୟ ଏଜେଣ୍ଡା ବା ବାହାରିଆ ଚିନ୍ତାଧାରାର ପ୍ରଭାବ ବିସ୍ତାର ହେବାରେ ଲାଗିଛି?
ଓଡ଼ିଶା ଶାସନରେ ଅଣ-ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରଶାସନିକ ଅଧିକାରୀ ବା ଆଇଏଏସ୍ (IAS) ଅଫିସରମାନଙ୍କର ସାଂଗଠନିକ ପ୍ରଭାବ। ଆମେ ଦେଖିବା କିପରି ନିଯୁକ୍ତି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଏବଂ ନୀତି ପ୍ରଣୟନରେ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟୁଛି, ଯାହା ସ୍ଥାନୀୟ ସ୍ୱାର୍ଥ ଅପେକ୍ଷା ବାହ୍ୟ ପ୍ରଭାବକୁ ଅଧିକ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେଉଥିବା ଭଳି ମନେହେଉଛି। ଲିଙ୍ଗୁଇଷ୍ଟିକ୍ ଗ୍ୟାପ୍ ବା ଭାଷାଗତ ପାର୍ଥକ୍ୟ କେମିତି ଓଡ଼ିଶାର ବିକାଶ ଏବଂ ସରକାରୀ ଯୋଜନାଗୁଡ଼ିକୁ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେଇ ରଖୁଛି, ଆଜି ତାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିବୁ।
ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ଘେରରେ ପ୍ରଶାସନ: ଦକ୍ଷତା ବନାମ ସ୍ଥାନୀୟ ସଂସ୍କୃତି
୧୯୩୬ ମସିହା ଅପ୍ରେଲ ୧ ତାରିଖ। ଭାଷା ଭିତ୍ତିରେ ଗଠିତ ଦେଶର ପ୍ରଥମ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ରାଜ୍ୟ ହେଉଛି ଓଡ଼ିଶା। ମଧୁସୂଦନ ଦାସ, ଉତ୍କଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ ଏବଂ ମହାରାଜା ଶ୍ରୀରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜଦେଓଙ୍କ ଭଳି ମହାପୁରୁଷମାନେ ନିଜର ରକ୍ତ ଓ ଝାଳ ବୁହାଇ ଏହି ପ୍ରଦେଶ ଗଠନ କରିଥିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଭାଷୀ ଲୋକେ ନିଜର ସାଂସ୍କୃତିକ ପରିଚୟ ସହ ନିଜର ଶାସନ ନିଜେ ପରିଚାଳନା କରିପାରିବେ। କିନ୍ତୁ ଆଜି, ପ୍ରାୟ ୯୦ ବର୍ଷ ପରେ, କ୍ଷମତାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କରିଡରରେ ଓଡ଼ିଆ ପରିଚୟ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ଦବିଯାଇଥିବା ଭଳି ମନେହେଉଛି।
ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଅଣ-ଓଡ଼ିଆ ଅଫିସର ଓଡ଼ିଶାର କୌଣସି ଜିଲ୍ଲାର କଲେକ୍ଟର କିମ୍ବା ସେକ୍ରେଟେରିଏଟ୍ର ସେକ୍ରେଟେରୀ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସେ ଦୁଇଟି ଜିନିଷ — ପ୍ରଥମଟି ହେଉଛି ସରକାରୀ ନିୟମାବଳୀ ଅନୁଯାୟୀ ‘ପ୍ରଶାସନିକ ଦକ୍ଷତା’ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟଟି ହେଉଛି ଓଡ଼ିଶାର ‘ମାଟିର ସ୍ପନ୍ଦନ’। ଅନେକ ସମୟରେ ଦେଖାଯାଇଛି ଯେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ନୀତି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ବେଳେ ଓଡ଼ିଶାର ଗ୍ରାମୀଣ ଅର୍ଥନୀତି, ଆମର ପର୍ବପର୍ବାଣୀ, ଏବଂ ଆମର ସାମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ବାସ୍ତବ ଚିତ୍ରକୁ ବୁଝିବାରେ ଏହି ଅଫିସରମାନେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ଆମର କୃଷି ଭିତ୍ତିକ ସମସ୍ୟା, ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାର ଦାଦନ ସମସ୍ୟା କିମ୍ବା ଆଦିବାସୀ ଅଞ୍ଚଳର ଜଳ, ଜମି ଓ ଜଙ୍ଗଲର ଅଧିକାର। ଜଣେ ଅଧିକାରୀ ଯିଏ ଏହି ମାଟିର ଗୀତ ଶୁଣି ବଡ଼ ହୋଇନାହିଁ, ଯିଏ ଏହି ମାଟିର ଦୁଃଖକୁ ନିଜ ଆଖିରେ ଦେଖିନାହିଁ, ସେ କେବଳ ଫାଇଲ୍ ଏବଂ ପାୱାର୍ ପଏଣ୍ଟ ପ୍ରେଜେଣ୍ଟେସନ୍ (PowerPoint Presentation) ମାଧ୍ୟମରେ ଓଡ଼ିଶାର ଭାଗ୍ୟ ବିଧାତା ସାଜିପାରିବେ କି? ପ୍ରଶାସନିକ ଦକ୍ଷତା (Administrative Efficiency) ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆବଶ୍ୟକ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେହି ଦକ୍ଷତା ମଧ୍ୟରେ ମାନବୀୟ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଏବଂ ସ୍ଥାନୀୟ ମାଟି ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା ନଥାଏ, ତେବେ ତାହା କେବଳ ଏକ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଶାସନରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ଏହା ହିଁ କାରଣ ଯେଉଁଥିପାଇଁ ଆଜି ସାଧାରଣ ଓଡ଼ିଆ ଅନୁଭବ କରୁଛି ଯେ, ନିଷ୍ପତ୍ତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଆଯାଉଛି ସତ, କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ନାହିଁ।
ତଥ୍ୟ ଭିତ୍ତିକ ଖୁଲାସା: ନିଯୁକ୍ତି ଢାଞ୍ଚା ଏବଂ ସାଂସ୍କୃତିକ ବ୍ୟବଧାନ
ଆସନ୍ତୁ କୌଣସି ଭାବପ୍ରବଣତାରେ ନ ଭାସି ସରକାରୀ ତଥ୍ୟ ଏବଂ ନିଯୁକ୍ତି ଢାଞ୍ଚା (Recruitment Patterns) ଉପରେ ଏକ ନଜର ପକାଇବା। ଯଦି ଆମେ ଓଡ଼ିଶା କ୍ୟାଡରର ଆଇଏଏସ୍ (IAS) ଏବଂ ଆଇପିଏସ୍ (IPS) ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କର ଏକ ତାଲିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା, ତେବେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ଚିନ୍ତାଜନକ ଚିତ୍ର ସାମ୍ନାକୁ ଆସିବ। ଗତ ଦୁଇ ଦଶନ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଶାସନର ଶୀର୍ଷ ପଦବୀ, ଯେପରିକି ମୁଖ୍ୟ ଶାସନ ସଚିବ (Chief Secretary), ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ (CMO) ର ପ୍ରମୁଖ ସଚିବ, ଏବଂ ଗୃହ, ଅର୍ଥ, ଗ୍ରାମ୍ୟ ଉନ୍ନୟନ ଭଳି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଭାଗଗୁଡ଼ିକର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଅଣ-ଓଡ଼ିଆ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କ ହାତରେ ହିଁ ରହିଆସିଛି।
ସିଭିଲ୍ ସେବା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଯେକୌଣସି ରାଜ୍ୟ କ୍ୟାଡରରେ ବାହାର ରାଜ୍ୟର ଅଫିସର ରହିବା ସ୍ୱାଭାବିକ।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି — ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରତିଭାବାନ ଓଡ଼ିଆ ଅଫିସରମାନଙ୍କୁ କାହିଁକି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ ସାଇଡ୍ଲାଇନ୍ ବା କୋଣଠେସା କରାଯାଉଛି? କାହିଁକି ସ୍ଥାନୀୟ ପରିସ୍ଥିତି ଏବଂ ସମସ୍ୟା ଉପରେ ଦୀର୍ଘ ଅଭିଜ୍ଞତା ଥିବା ଓଡ଼ିଆ ଅଫିସରମାନଙ୍କ ବଦଳରେ ବାହାର ରାଜ୍ୟର ଅଫିସରମାନଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଭାଗର ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଆଯାଉଛି?
ଏହାର ପରିଣାମ ସ୍ୱରୂପ ଏକ ବଡ଼ ସାଂସ୍କୃତିକ ଏବଂ ଭାଷାଗତ ବ୍ୟବଧାନ (Cultural & Linguistic Gap) ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି। ସରକାରୀ ଭାବେ ଓଡ଼ିଶାରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ସରକାରୀ ଭାଷା ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ପାଇଁ ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ କରାଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବତା କ’ଣ? ସେକ୍ରେଟେରିଏଟ୍ର ବଡ଼ ବଡ଼ ବୈଠକରେ, ଫାଇଲ୍ ନୋଟିଂରେ ଏବଂ ସରକାରୀ ନୀତିର ଚିଠା ପ୍ରସ୍ତୁତ ବେଳେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ସ୍ଥାନ କେଉଁଠି? ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଶୀର୍ଷ ଅଧିକାରୀ ଓଡ଼ିଆରେ ଆସିଥିବା ଏକ ଅଭିଯୋଗ ପତ୍ରକୁ ନିଜେ ପଢ଼ି ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ ତାର ଅନୁବାଦ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ସହାୟକ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେହି ଅଭିଯୋଗର ଗୁରୁତ୍ୱ ଏବଂ ଭାବନା ସେହିଠାରେ ହିଁ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ଏହି କାରଣରୁ ରାଜ୍ୟର ଅନେକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନୀତି ଏବଂ ଯୋଜନାଗୁଡ଼ିକ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡ ସ୍ତରରେ ଫେଲ୍ ମାରୁଛି କିମ୍ବା ସେଗୁଡ଼ିକର ରୂପାୟନ ସ୍ଥାଣୁ ହୋଇପଡ଼ୁଛି। କାରଣ ସେହି ଯୋଜନାଗୁଡ଼ିକ ଓଡ଼ିଶାର ବାସ୍ତବ ମାଟିର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଦେଖି ନୁହେଁ, ବରଂ ଦିଲ୍ଲୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ମଡେଲ୍କୁ କପି କରି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଉଛି। ଓଡ଼ିଶାର ସଂସ୍କୃତି ଓ ପରମ୍ପରାକୁ ନ ବୁଝି ଯଦି କୌଣସି ପର୍ଯ୍ୟଟନ ନୀତି କିମ୍ବା ସାଂସ୍କୃତିକ ଯୋଜନା ତିଆରି କରାଯିବ, ତେବେ ତାହା କେବଳ ଅର୍ଥର ଅପଚୟ ହିଁ କରିବ, ଯାହା ଆଜି ଆମେ ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଖିବାକୁ ପାଉଛୁ।
ନୀତି ପ୍ରଣୟନରେ ପ୍ରଭାବ: ସ୍ଥାନୀୟ ସ୍ୱାର୍ଥ ବନାମ ବାହ୍ୟ ଏଜେଣ୍ଡା
ବ୍ୟୁରୋକ୍ରେସିରେ ଏହି ଅଣ-ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରଭାବ କେବଳ ଭାଷା କିମ୍ବା ସଂସ୍କୃତି ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ନାହିଁ। ଏହାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଏବଂ ମାରାତ୍ମକ ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ୁଛି ଆମ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରାକୃତିକ ସମ୍ପଦ ଏବଂ ଶିଳ୍ପ ନୀତି ଉପରେ। ଓଡ଼ିଶା ହେଉଛି ଖଣି ଓ ଖନିଜ ସମ୍ପଦରେ ସମୃଦ୍ଧ ଏକ ରାଜ୍ୟ। କୋଇଲା, ଲୁହାପଥର, ବକ୍ସାଇଟ୍, କ୍ରୋମାଇଟ୍ ଭଳି ମୂଲ୍ୟବାନ ସମ୍ପଦ ଆମ ମାଟି ତଳେ ଭରି ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ଆଜି ଓଡ଼ିଶାର ସାଧାରଣ ଜନତା ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି — “ଏହି ସମ୍ପଦର ପ୍ରକୃତ ଲାଭ ଓଡ଼ିଶାର ଲୋକଙ୍କୁ ମିଳୁଛି ତ?”
ଯେତେବେଳେ ନୀତି ପ୍ରଣୟନ କରୁଥିବା ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନୀୟ ମାଟି ଏବଂ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି କୌଣସି ଆବେଗିକ ସମ୍ପର୍କ ନଥାଏ, ସେତେବେଳେ ବଡ଼ ବଡ଼ କର୍ପୋରେଟ୍ ହାଉସ୍ ଏବଂ ବାହାର ରାଜ୍ୟର ବ୍ୟବସାୟୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନୀତି ପ୍ରଣୟନ କରିବା ସହଜ ହୋଇଯାଏ। ସ୍ଥାନୀୟ ଆଦିବାସୀଙ୍କ ବିସ୍ଥାପନ ସମସ୍ୟା, ପରିବେଶ ପ୍ରଦୂଷଣ, ଏବଂ ଓଡ଼ିଆ ଯୁବକଯୁବତୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତି ସୁଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଭଳି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ କେବଳ କାଗଜପତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ରଖାଯାଏ।
ଏହା ହିଁ ସେହି ବାହ୍ୟ ଏଜେଣ୍ଡା (External Agenda) ର ସନ୍ଦେହ ପ୍ରକଟ କରେ, ଯେଉଁଠି ଓଡ଼ିଶାକୁ କେବଳ ଏକ ସମ୍ପଦ ଲୁଟ୍ କରିବାର କେନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହାର ସ୍ଥାୟୀ ବିକାଶ ପାଇଁ କୌଣସି ଦୂରଦୃଷ୍ଟିସମ୍ପନ୍ନ ନୀତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଏ ନାହିଁ। ସ୍ଥାନୀୟ ଓଡ଼ିଆ ଅଧିକାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଓଡ଼ିଶାର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାନ୍ତରୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବାସ୍ତବ ସମସ୍ୟା ଏବଂ ଜନଆନ୍ଦୋଳନର ମର୍ମକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝିପାରନ୍ତି। ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଗୋଟିଏ ଶିଳ୍ପ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହେଲେ ସେଠାରେ ଓଡ଼ିଆ ଚାଷୀର କେତେ କ୍ଷତି ହେବ ଏବଂ ତାର ସଠିକ୍ କ୍ଷତିପୂରଣ କ’ଣ ହେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର କ୍ଷମତା କେବଳ କିଛି ବାହାର ଅଧିକାରୀଙ୍କ ହାତରେ କେନ୍ଦ୍ରୀଭୂତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଶାସନ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସହାନୁଭୂତିଶୀଳ ବ୍ୟବସ୍ଥା ନସାଜି, ଏକ ଶୋଷଣକାରୀ ସଂସ୍ଥା ଭଳି ପ୍ରତିଭାତ ହୁଏ।
ଉତ୍ତରଦାୟିତ୍ୱ ଏବଂ ଓଡ଼ିଆ ଅସ୍ମିତାର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ
ଆଜି ଆମେ ଏହି ମଞ୍ଚରୁ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରୁନାହୁଁ, ବରଂ ଆମେ ସେହି ପ୍ରଶାସନିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା (Administrative Structure) ର ଉତ୍ତରଦାୟିତ୍ୱ ବା ଆକାଉଣ୍ଟାବିଲିଟି ଦାବି କରୁଛୁ, ଯାହା ଓଡ଼ିଆ ପରିଚୟକୁ ସ୍ମାର୍ଟ ପ୍ରଶାସନ ନାମରେ କୋଣଠେସା କରୁଛି। ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି, ଓଡ଼ିଶାର ସାଂସ୍କୃତିକ ଏବଂ ଆଞ୍ଚଳିକ ସୂକ୍ଷ୍ମତାକୁ ସେହି ଶାସନ ଗଠନ ଦ୍ୱାରା ଅଣଦେଖା କରାଯାଇଛି, ଯାହା ସ୍ଥାନୀୟ ଶାସନ ପରିବର୍ତ୍ତେ ଏକ ବାହ୍ୟ ଶକ୍ତି ପରି ଅନୁଭୂତ ହେଉଛି।
କ୍ଷମତାର ଶୀର୍ଷ ହଲ୍ରେ ଓଡ଼ିଆ ଅସ୍ମିତାକୁ କାହିଁକି ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯିବ? ଆଜି ସମୟ ଆସିଛି, ଆମକୁ ଏହି ବ୍ୟୁରୋକ୍ରାଟିକ୍ ସ୍ଥିତାବସ୍ଥା (Bureaucratic Status Quo) କୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିବାକୁ ହେବ। ଆମକୁ ଦାବି କରିବାକୁ ହେବ ଯେ:
1. ଓଡ଼ିଶାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଶାସନିକ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ପରୀକ୍ଷା ପାସ୍ କରିବା ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ବରଂ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ସରକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଜନସମ୍ପର୍କ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ହେବା ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯାଉ।
2. ରାଜ୍ୟର ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ନୀତି ପ୍ରଣୟନ ଏବଂ କ୍ଷମତାର ପ୍ରମୁଖ ପଦବୀଗୁଡ଼ିକରେ ସ୍ଥାନୀୟ ମାଟିର ଅଧିକାରୀ କିମ୍ବା ଓଡ଼ିଶାର ବାସ୍ତବ ସ୍ଥିତିକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝୁଥିବା ସ୍ଥାନୀୟ ବିଶେଷଜ୍ଞମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦିଆଯାଉ।
3. ପ୍ରଶାସନିକ କେନ୍ଦ୍ରୀକରଣକୁ ବନ୍ଦ କରାଯାଇ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର କ୍ଷମତାକୁ ଜିଲ୍ଲା ଏବଂ ପଞ୍ଚାୟତ ସ୍ତରକୁ ବିକେନ୍ଦ୍ରୀକରଣ କରାଯାଉ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ବାହାରିଆ ଅଫିସରମାନଙ୍କର ଏକଛତ୍ରବାଦୀ ପ୍ରଭାବ ହ୍ରାସ ପାଇବ।
ଆମେ ଏକ ସ୍ୱାଭିମାନୀ ଜାତି। ଆମର ଭାଷା, ଆମର ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ ଆମର ସମ୍ପଦ ଉପରେ ପ୍ରଥମ ଅଧିକାର ଓଡ଼ିଶାର ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କର। ଯଦି ପ୍ରଶାସନ ଏହି ଅସ୍ମିତାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇପାରିବ ନାହିଁ, ତେବେ ସେହି ଶାସନର ବୈଧତା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିବା ସ୍ୱାଭାବିକ।
ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଶାସନରେ ଅଣ-ଓଡ଼ିଆ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କର ଏହି ବଦଳୁଥିବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରଭାବ କେବଳ ଏକ ରାଜନୈତିକ କିମ୍ବା ପ୍ରଶାସନିକ ବିଷୟ ନୁହେଁ, ଏହା ଆମର ଆସନ୍ତା ପିଢ଼ିର ଭବିଷ୍ୟତ ଏବଂ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ସ୍ୱାଭିମାନ ସହ ଜଡ଼ିତ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ପ୍ରସଙ୍ଗ। କୌଣସି ରାଜ୍ୟର ବିକାଶ ସେତେବେଳେ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ବିକାଶ କୁହାଯିବ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ବିକାଶର ନକ୍ସା ସେହି ମାଟିର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ସେହି ମାଟିର ଭାଷାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯିବ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/pakistan-is-building-a-rocket-force-in-the-style-of-china/
