ଆଇପିଏଲ୍ ଇତିହାସରେ ‘ମୁମ୍ବାଇ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ସ’ ଏକ ଏମିତି ନାଁ ଯାହା ଶୁଣିଲେ ବିରୋଧୀ ଦଳର ମନରେ ଛନକା ପଶେ। ପାଞ୍ଚଥରର ଚାମ୍ପିୟନ, ଅଗଣିତ ଷ୍ଟାର ଖେଳାଳି ଏବଂ ଦୁନିଆର ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଟିମ୍ ମ୍ୟାନେଜମେଣ୍ଟ। କିନ୍ତୁ ଗତ କିଛିବର୍ଷ ହେବ ମୁମ୍ବାଇ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ସର ସେହି ପୁରୁଣା ଗୌରବ ଏବେ କୁଆଡ଼େ ହଜିଯାଇଛି। ବିଶେଷ କରି ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦଳ ନିଜର ଘରୋଇ ମୈଦାନ ‘ୱାଙ୍ଖେଡେ’ ବାହାରେ ଖେଳିବାକୁ ଯାଉଛି, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ବିଜୟ ରଥ ଅଧା ବାଟରେ ଅଟକି ଯାଉଛି।
ନିକଟରେ ଆସିଥିବା ଏକ ପରିସଂଖ୍ୟାନ ମୁମ୍ବାଇ ପ୍ରଶଂସକଙ୍କୁ ମର୍ମାହତ କରିଛି। ୨୦୨୩ ସିଜିନ୍ ପରଠାରୁ ମୁମ୍ବାଇ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ସ ନିଜ ଘର ବାହାରେ ଖେଳିଥିବା ମ୍ୟାଚ୍ ମଧ୍ୟରୁ ୬୦ ପ୍ରତିଶତରୁ ଅଧିକ ମ୍ୟାଚ୍ ହାରିଛି। ଏହି ସଫଳ ଦଳ କ’ଣ ଏବେ କେବଳ ‘ହୋମ୍ ଗ୍ରାଉଣ୍ଡ୍’ର ଚାମ୍ପିୟନ ହୋଇ ରହିଯାଇଛି? କାହିଁକି ବାହ୍ୟ ପରିବେଶରେ ଏହି ଦଳର ଦମ୍ ହୁଗୁଳି ଯାଉଛି? ଆଜିର ଏହି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆମେ ଏହାର ଗଭୀର ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା।”
୨. ପରିସଂଖ୍ୟାନର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍ର
“ଆସନ୍ତୁ ନଜର ପକାଇବା ସେହି ସଂଖ୍ୟା ଉପରେ ଯାହା ମୁମ୍ବାଇ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ସର ଦୁର୍ବଳତାକୁ ପଦାରେ ପକାଇଛି। ନବଭାରତ ଟାଇମ୍ସର ରିପୋର୍ଟ ଅନୁସାରେ, ୨୦୨୩ରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁମ୍ବାଇ ମୋଟ ୨୫ଟି ବାହାର ପିଚରେ ମ୍ୟାଚ୍ ଖେଳିଛି।
• ପରାଜୟ: ୧୬ଟି ମ୍ୟାଚ୍
• ବିଜୟ: ମାତ୍ର ୯ଟି ମ୍ୟାଚ୍
• ସଫଳତା ହାର: ମାତ୍ର ୩୬ ପ୍ରତିଶତ
ଏହା କୌଣସି ସାଧାରଣ ପରିସଂଖ୍ୟାନ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଦଳ ଟାଇଟଲ୍ ଜିତିବା ପାଇଁ ଦାବିଦାର ହୁଏ, ତା’ର ଆୱେ ରେକର୍ଡ ଅତି କମରେ ୫୦ ପ୍ରତିଶତରୁ ଅଧିକ ରହିବା ଜରୁରୀ। କିନ୍ତୁ ମୁମ୍ବାଇ ଏଠାରେ ବହୁତ ପଛରେ ରହିଛି। ଚେନ୍ନାଇ ସୁପର କିଙ୍ଗସ୍ କିମ୍ବା କୋଲକାତା ନାଇଟ୍ ରାଇଡର୍ସ ଭଳି ଦଳ ଅନ୍ୟ ପଡ଼ିଆରେ ମଧ୍ୟ ବିଜୟ ଝଣ୍ଡା ଗାଡୁଥିବାବେଳେ ମୁମ୍ବାଇ କେବଳ ୱାଙ୍ଖେଡେର ନାଲି ମାଟି ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ହୋଇପଡ଼ିଛି।”
୩. ପିଚ୍ ଏବଂ ପରିବେଶର ଆହ୍ୱାନ
“ମୁମ୍ବାଇ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ସର ବିଫଳତା ପଛରେ ପିଚ୍ର ଏକ ବଡ଼ ଭୂମିକା ରହିଛି। ୱାଙ୍ଖେଡେର ପିଚ୍ ବ୍ୟାଟିଂ ପାଇଁ ଖୁବ୍ ଅନୁକୂଳ ଏବଂ ସେଠାରେ ବାଉନ୍ସ ଅଧିକ ରହିଥାଏ, ଯାହା ମୁମ୍ବାଇର ବ୍ୟାଟରମାନଙ୍କୁ ସୁହାଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ବାହ୍ୟ ମୈଦାନରେ କାହାଣୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା।
୧. ଚେପକ୍ ଏବଂ ଇଡେନ୍ ଗାର୍ଡେନ୍ସର ସ୍ଲୋ ପିଚ୍: ଯେତେବେଳେ ମୁମ୍ବାଇ ଚେନ୍ନାଇ କିମ୍ବା କୋଲକାତାରେ ଖେଳିବାକୁ ଯାଏ, ସେଠାରେ ପିଚ୍ ସ୍ଲୋ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ବଲ୍ ବ୍ୟାଟ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଆସେ ନାହିଁ। ରୋହିତ ଶର୍ମା, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁମାର ଯାଦବ କିମ୍ବା ତିଲକ ବର୍ମାଙ୍କ ଭଳି ଖେଳାଳି ସେଠାରେ ବଡ଼ ସଟ୍ ଖେଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ନିଜର ୱିକେଟ୍ ହରାଉଛନ୍ତି।
୨. ବୋଲିଂରେ ବିଭିନ୍ନତାର ଅଭାବ: ମୁମ୍ବାଇ ପାଖରେ ଜସପ୍ରୀତ ବୁମରାଙ୍କ ଭଳି ୱାର୍ଲ୍ଡ କ୍ଲାସ ବୋଲର ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ବୋଲରମାନେ ବାହ୍ୟ ପରିସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରଭାବହୀନ। ସ୍ପିନ ବୋଲିଂରେ ମୁମ୍ବାଇ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ହେବ ଦୁର୍ବଳ ରହିଛି, ଯାହା ବାହ୍ୟ ପଡ଼ିଆରେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମହଙ୍ଗା ସାବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଛି।”
୪. ନେତୃତ୍ୱ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ମାନସିକ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ
“୨୦୨୪ ସିଜିନ୍ ପୂର୍ବରୁ ଯେତେବେଳେ ରୋହିତ ଶର୍ମାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ହାର୍ଦ୍ଦିକ ପାଣ୍ଡ୍ୟାଙ୍କୁ ଅଧିନାୟକ କରାଗଲା, ସେବେଠାରୁ ଦଳ ଭିତରେ ଏକ ‘ଫାଟ’ ଥିବା ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଉଛି। ଜଣେ ଅଧିନାୟକ ଭାବେ ହାର୍ଦ୍ଦିକଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ନେଇ ସବୁବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି।
ଘରୋଇ ମୈଦାନରେ ୱାଙ୍ଖେଡେର ଦର୍ଶକଙ୍କ ସମର୍ଥନ ଟିମ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ, କିନ୍ତୁ ବାହ୍ୟ ମୈଦାନରେ ଯେତେବେଳେ ଦର୍ଶକମାନେ ଅଧିନାୟକ ହାର୍ଦ୍ଦିକଙ୍କୁ ‘ହୁଟିଂ’ (Hooting) କରୁଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପୂରା ଟିମ୍ ଚାପରେ ଆସିଯାଉଛି। ଜଣେ ଅଧିନାୟକ ପାଇଁ ବାହ୍ୟ ମୈଦାନରେ ଦଳକୁ ଏକଜୁଟ କରି ରଖିବା ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପରୀକ୍ଷା। କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର କଥା, ଏହି ପରୀକ୍ଷାରେ ମୁମ୍ବାଇ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ସ ବାରମ୍ବାର ଫେଲ୍ ମାରୁଛି। ନିଜର ସୁପରଷ୍ଟାରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଇଗୋ (Ego) ଏବେ ମୈଦାନରେ ପରାଜୟର କାରଣ ସାଜିଛି କି?”
୫. ବାହାର ପିଚରେ ମ୍ୟାଚ୍ ଜିତିବାର ଗୁରୁତ୍ୱ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ
“ଆଇପିଏଲ୍ ଏକ ଏମିତି ଟୁର୍ଣ୍ଣାମେଣ୍ଟ ଯେଉଁଠି ଆପଣ କେବଳ ୭ଟି ହୋମ୍ ମ୍ୟାଚ୍ ଜିତି ପ୍ଲେ-ଅଫ୍ ରେ ପହଞ୍ଚି ପାରିବେ ନାହିଁ। ଚାମ୍ପିୟନ ହେବାକୁ ହେଲେ ଆପଣଙ୍କୁ ‘ରୋଡ୍ ଓ୍ୱାରିୟର’ (Road Warrior) ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ମୁମ୍ବାଇ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ସ ଏବେ ଆଇପିଏଲ୍ ୨୦୨୬ରେ ନିଜର ଭୁଲ୍ ସୁଧାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି।
କୋଚିଂ ଷ୍ଟାଫ୍ ମାର୍କ ବାଉଚର ଏବଂ କିରଣ ପୋଲାର୍ଡଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଆହ୍ୱାନ ହେଉଛି, ଖେଳାଳିମାନଙ୍କୁ ବାହ୍ୟ ପରିସ୍ଥିତି ପାଇଁ ମାନସିକ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା। ଯଦି ମୁମ୍ବାଇକୁ ତା’ର ୬ଷ୍ଠ ଟାଇଟଲ୍ ଜିତିବାକୁ ଅଛି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ବାହ୍ୟ ମୈଦାନରେ ନିଜର ବିଜୟ ହାର ୩୬ ପ୍ରତିଶତରୁ ବୃଦ୍ଧି କରି ଅତିକମରେ ୫୫ ପ୍ରତିଶତକୁ ନେବାକୁ ପଡ଼ିବ।”
ମୁମ୍ବାଇ ଇଣ୍ଡିଆନ୍ସ ଏବେ ବି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଳ, କିନ୍ତୁ ଏହି ‘ବାହ୍ୟ ପରିସଂଖ୍ୟାନ’ ସେମାନଙ୍କର ଏକ ବଡ଼ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଦର୍ଶାଉଛି। ପ୍ରଶଂସକମାନେ ଚାହାନ୍ତି ଯେ ରୋହିତ ଏବଂ ହାର୍ଦ୍ଦିକ ଏକାଠି ହୋଇ ମୁମ୍ବାଇକୁ ପୁଣି ସେହି ଶୀର୍ଷ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚାନ୍ତୁ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/congress-in-despair-and-hopelessness/
ହତାଶା ଓ ନିରାଶାରେ କଂଗ୍ରେସ! || Congress in despair and hopelessness!
