ସୋମବାର ଦିନ ମୋହନ ଚରଣ ମାଝୀ ବିଧାନସଭାରେ ଯେତେବେଳେ ମହିଳାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଘଟୁଥିବା ଅପରାଧର ପରିସଂଖ୍ୟାନ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ସେଥିରେ କେବଳ କିଛି ଶୁଷ୍କ ସଂଖ୍ୟା ନ ଥିଲା; ଥିଲା ଏକ ଭୟାବହ ସାମାଜିକ ଆଇନା। ଓଡ଼ିଶା ବିଧାନସଭା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ସେହି ତଥ୍ୟ ଆଜି ସମଗ୍ର ଓଡ଼ିଶା ପାଇଁ ଏକ ଚିନ୍ତା କରିବାର ବିଷୟ ହୋଇଛି। ଏହା କେବଳ ଅପରାଧର ତାଲିକା ନୁହେଁ—ଏହା ଏକ ରାଜ୍ୟର ନୈତିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ମାପକ ମାନଦଣ୍ଡ।
୨୦୨୫ ମସିହାରେ ୨,୯୯୪ଟି ବଳାତ୍କାର ମାମଲା, ୭,୩୮୨ଟି ଦୁଷ୍କର୍ମ ଘଟଣା—ଏହି ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ସାଧାରଣ ନୁହେଁ। ଏହା ସହ ୧,୧୮୩ଟି ଯୌନ ନିର୍ଯାତନା, ୧୧୫ଟି ବଳାତ୍କାର ଚେଷ୍ଟା, ୧,୪୪୮ଟି ସର୍ବସାଧାରଣରେ ଲୁଗା ଟାଣିବା ଘଟଣା, ୭,୩୭୮ଟି ମହିଳା ଅପହରଣ—ଏହା ଏକ ଅସୁସ୍ଥ ସମାଜର ଚିତ୍ରକୁ ପ୍ରକାଶିତ କରେ। ରିପୋର୍ଟରେ ୪,୩୬୧ଟି ଯୌତୁକ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ନିର୍ଯାତନା, ୫,୪୧୯ଟି ଅଣ-ଯୌତୁକ ନିର୍ଯାତନା ମାମଲା ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଏହା ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ସଂକେତ—ନାରୀ ସୁରକ୍ଷା କେବଳ ଏକ ଆଇନଗତ ବିଷୟ ନୁହେଁ, ଏହା ଆମ ସାମାଜିକ ମନୋଭାବର ଗଭୀର ଅସୁସ୍ଥତା।
ସଂଖ୍ୟାର ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା କଥା
ସଂଖ୍ୟା ସଦା ନିର୍ବାକ। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଅଛି ଅନେକ ଅକୁହା କାହାଣୀ। ୭୫୭ଟି ଇଭ-ଟିଜିଂ ମାମଲା, ୪୮୫ଟି ପିଛା କରିବା ଘଟଣା, ଏକ ଏସିଡ୍ ଆକ୍ରମଣ ଉଦ୍ୟମ—ଏହି ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଗୋଟିଏ ଜୀବନର ଭୟ, ଗୋଟିଏ ପରିବାରର ଆତଙ୍କ, ଜଣେ ଝିଅର ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ।
୧୧୧ଟି ମାନବ ଚାଲାଣ ମାମଲା ଏବଂ ୧୪୫ଟି ଯୌତୁକ ଜନିତ ହତ୍ୟା ଆମକୁ ସୂଚନା ଦେଇଛି ଯେ ନାରୀଙ୍କ ଶରୀର ଓ ସମ୍ମାନକୁ ଏବେ ବି ଏକ ଦ୍ରବ୍ୟରୂପେ ଦେଖାଯାଉଛି।
୭୭ଟି ଯୌତୁକ ଜନିତ ଆତ୍ମହତ୍ୟା—ଏହା କେବଳ ଅପରାଧ ନୁହେଁ, ଏହା ଆମ ସମାଜର ଅନ୍ତର୍ମନର ଅପରାଧବୋଧର ଆଭାସ।
୧ ଜୁଲାଇ ୨୦୨୪ ଠାରୁ ୩୦ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୨୫ ମଧ୍ୟରେ ୯,୮୫୧ଟି ଦୁଷ୍କର୍ମ ମାମଲା ପଞ୍ଜିକୃତ—ଏହା ଅର୍ଥ କରେ ଦିନକୁ ଅନୁମାନିକ ୨୦ରୁ ଅଧିକ ଘଟଣା ଘଟୁଛି। ଏହି ସଂଖ୍ୟା ଆମ ସହର, ଗାଁ, ରାସ୍ତା, କଲେଜ, ଘର—ସବୁଠାରେ ଅସୁରକ୍ଷାର ଅନୁଭବର ଭ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଉଛି।
ବିଧାନସଭାରେ ଆଫିଡେଭିଟ୍, ସରକାରଙ୍କ ଅସହାୟତା
ବିଧାନସଭାରେ ତଥ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ପାଇବା ଲୋକତନ୍ତ୍ରର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ଚିହ୍ନ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ଏହି ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ କି କେବଳ ଆଲୋଚନା ପାଇଁ? ନା ଏହାର ପଛରେ ରହିଛି କୌଣସି ସ୍ପଷ୍ଟ ନୀତିଗତ ପଦକ୍ଷେପ?
ପୋଲିସ ରେକର୍ଡ ଓ ତଥ୍ୟରେ ସମନ୍ୱୟ କେତେ? ଅନେକ ଘଟଣା ଏବେ ବି ଅଭିଯୋଗ ରୂପେ ଆସୁନାହିଁ। ସମାଜର ଭୟ, ପରିବାରର ଲଜ୍ଜା, ପ୍ରଶାସନିକ ଜଟିଳତା—ଏହା ସବୁ ମିଶି ଅନେକ ନାରୀଙ୍କୁ ନିର୍ବାକ କରି ଦେଉଛି।
ତେଣୁ ଯେଉଁ ସଂଖ୍ୟା ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଛି, ତାହା ଶେଷ ସଂଖ୍ୟା ନୁହେଁ; ସେଥିରେ ଅନୁମାନତଃ ଆଧା ସଂଖ୍ୟା।
ଯୌତୁକ: ସଭ୍ୟତାର ଅସଭ୍ୟ ଛାୟା
୨୭୭ଟି ଯୌତୁକ ହତ୍ୟା, ୫,୮୬୧ଟି ଯୌତୁକ ନିର୍ଯାତନା, ୪୯ଟି ଯୌତୁକ ଆତ୍ମହତ୍ୟା—ଏହା ଆମକୁ ଜଣାଇ ଦେଉଛି ଯେ ଶିକ୍ଷା, ଆର୍ଥିକ ଉନ୍ନତି ଓ ସହରୀକରଣ ସତ୍ତ୍ୱେ ଯୌତୁକ ପ୍ରଥା ଆମ ସମାଜରେ ଗାଢ଼ ଭାବରେ ବସି ରହିଛି।
ଯୌତୁକ ଏବେ କେବଳ ଗାଁର ସମସ୍ୟା ନୁହେଁ; ଏହା ସହରୀ ମଧ୍ୟମବର୍ଗର ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ଚରିତ୍ର। ଦେଖାଶୁଣାରେ ଆଧୁନିକତା, କିନ୍ତୁ ମନୋଭାବରେ ପୁରୁଣା ଅନ୍ଧକାର।
ଅପହରଣ ଓ ମାନବ ଚାଲାଣ: ଅନ୍ୟ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ
୮,୮୬୩ଟି ମହିଳା ଅପହରଣ ମାମଲା—ଏହା କେବଳ ଅପରାଧ ନୁହେଁ, ଏହା ନାରୀଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ। ମାନବ ଚାଲାଣ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଆର୍ଥିକ ଅସମତା, ଶିକ୍ଷାର ଅଭାବ ଓ ସମାଜିକ ଅସୁରକ୍ଷାର ପରିଣାମ।
ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଆମକୁ ଦେଖାଏ ଯେ ନାରୀ ସୁରକ୍ଷା କେବଳ ଆଇନ ପ୍ରୟୋଗରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଏହା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସାମାଜିକ ଓ ଆର୍ଥିକ ସଶକ୍ତିକରଣ।
ଆଇନ ଅଛି, କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ କେଉଁଠି?
ବିଏନଏସ ଧାରା ୬୯ ଅନୁଯାୟୀ ୭୦୨ଟି ଉଲ୍ଲଂଘନ, ଧାରା ୬୮ ଅନୁଯାୟୀ ୨ଟି ମାମଲା—ଆଇନର ପ୍ରବଳତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅପରାଧର ହାର କମିନାହିଁ। ତେଣୁ ପ୍ରଶ୍ନ—ଆମର ଆଇନ କେବଳ ପୁସ୍ତକରେ ସୀମିତ ରହିଛି କି?
ଦ୍ରୁତ ନ୍ୟାୟ, ପୀଡ଼ିତାଙ୍କ ପୁନର୍ବାସ, ସାକ୍ଷୀ ସୁରକ୍ଷା—ଏହି ସବୁ ମେକାନିଜମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ଦରକାର। ନ ହେଲେ ଆଫିଡେଭିଟ୍ ଓ ପ୍ରେସ ବିବୃତ୍ତି ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ରହିବ ନାହିଁ।
ସମାଜର ମନୋଭାବ: ମୂଳ ସମସ୍ୟା
ନାରୀଙ୍କୁ ଆଜିବି ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶ୍ରେଣୀର ନାଗରିକ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ। ପୋଷାକ, ଚଳଚଳନ, ସମୟ—ସବୁକିଛି ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ। ଅପରାଧୀ ପରିବର୍ତ୍ତେ ପୀଡ଼ିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ।
ଏହି ମନୋଭାବ ବଦଳିବା ବିନା କୌଣସି ଆଇନ ସଫଳ ହେବ ନାହିଁ।
ଶାସନର ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଆଗାମୀ ପଥ
ସରକାରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ସତର୍କ ସଙ୍କେତ। ପୋଲିସ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସୁଧାର, ଫାସ୍ଟ-ଟ୍ରାକ୍ କୋର୍ଟ, ମହିଳା ହେଲ୍ପଲାଇନ, ଶିକ୍ଷା ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ଲିଙ୍ଗ ସମତା—ଏହି ସବୁକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଦରକାର।
କେବଳ ସଂଖ୍ୟା ପ୍ରକାଶ କଲେ ହେବ ନାହିଁ; ସଂଖ୍ୟା କମାଇବା ପାଇଁ ସଂକଳ୍ପ ଦରକାର।
ଆଫିଡେଭିଟ୍ ନୁହେଁ, ଆତ୍ମସଞ୍ଜମ
ବିଧାନସଭାରେ ପ୍ରକାଶିତ ଏହି ତଥ୍ୟ ଏକ ଆଫିଡେଭିଟ୍ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ସମାଜ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଆତ୍ମସଞ୍ଜମର ଆହ୍ୱାନ। ନାରୀ ସୁରକ୍ଷା କେବଳ ସରକାରର ଦାୟିତ୍ୱ ନୁହେଁ; ଏହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରିବାର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ।
ଯଦି ଏହି ସଂଖ୍ୟା ଆମକୁ ସଚେତନ କରିପାରିବ ନାହିଁ, ତେବେ ଆମର ନୀରବତା ହେବ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଅପରାଧ।
ନାରୀ ସୁରକ୍ଷା କେବଳ ନୀତିର ଅଂଶ ନୁହେଁ—ଏହା ଏକ ସଭ୍ୟ ସମାଜର ପରିଚୟ। ଆଜି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ଆମେ କି ସେହି ପରିଚୟକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରୁଛୁ? ନା ବିଧାନସଭାରେ ତଥ୍ୟ ପଢ଼ି ସେହିକୁ ଇତିହାସର ଫାଇଲରେ ରଖି ଦେଉଛୁ?
