ଓଡ଼ିଶା—ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟକୁ ଏହାର ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂସ୍କୃତି ଏବଂ ଶାଳୀନତା ପାଇଁ ସାରା ଦେଶ ଜାଣେ, ଆଜି ସେହି ଭୂମି ଏକ ରକ୍ତାକ୍ତ ଅଧ୍ୟାୟ ଦେଇ ଗତି କରୁଛି। ଗତ କିଛି ଦିନର ଘଟଣାବଳୀକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କଲେ ମନେହୁଏ, ଆଇନର ଶାସନ ଏବେ କେବଳ ସରକାରୀ ଫାଇଲ୍ ଏବଂ ଟେଲିଭିଜନ ବିଜ୍ଞାପନରେ ସୀମିତ। ବାସ୍ତବରେ ଓଡ଼ିଶାର ରାଜରାସ୍ତାରେ ଅପରାଧୀ ନିର୍ଭୟରେ ବୁଲି ଅରାଜକତା ସୃଷ୍ଟି କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ନିରୀହ ଜନତା ଏବେ ଭୟଭୀତ। ଚାନ୍ଦବାଲିରୁ କେନ୍ଦୁଝର ଏବଂ ଭୁବନେଶ୍ୱରରୁ ଧଉଳି—ପ୍ରତିଟି ସ୍ଥାନରୁ ଆସୁଥିବା ନାବାଳିକା ଦୁଷ୍କର୍ମ ଓ ହତ୍ୟାର ଖବର ପ୍ରମାଣ କରୁଛି ଯେ, ରାଜ୍ୟର ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଶୁଡ଼ି ପଡ଼ିଛି।
ଚାନ୍ଦବାଲିର ଲଜ୍ଜା: ଏକ ନିଷ୍ପାପ ଜୀବନର ଅନ୍ତ
ଭଦ୍ରକ ଜିଲ୍ଲା ଚାନ୍ଦବାଲି ଅଞ୍ଚଳରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା କେବଳ ଏକ ଅପରାଧ ନୁହେଁ, ବରଂ ମାନବିକତାର ହତ୍ୟା। ଜଣେ ତୃତୀୟ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦୁଷ୍କର୍ମ ପରେ ହତ୍ୟା କରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଫିଙ୍ଗିଦେବା ଘଟଣା ସଭ୍ୟ ସମାଜର ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇ ଦେଇଛି। ଜଙ୍ଗଲରୁ ମୃତଦେହ ମିଳିବା ପରେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧ ଦେଖାଦେଇଛି, ତାହା କେବଳ ଅଭିଯୁକ୍ତ ବିରୋଧରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ପ୍ରଶାସନିକ ନିଷ୍କ୍ରିୟତା ବିରୋଧରେ ଏକ ବିସ୍ଫୋରଣ।
ଜନଆକ୍ରୋଶର କାରଣ କ’ଣ?
ରାସ୍ତା ଅବରୋଧ, ଟାୟାର ଜଳାଇବା ଏବଂ ଥାନା ଘେରାଉ ଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ସୂଚାଉଛି ଯେ, ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ପୋଲିସ ଉପରୁ ଆସ୍ଥା ତୁଟିଯାଇଛି। ଲୋକେ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଯଦି ସେମାନେ ରାଜରାସ୍ତାକୁ ନ ଓହ୍ଲାଇବେ, ତେବେ ମାମଲାକୁ ଚାପି ଦିଆଯିବ। ପୋଲିସ କହିବା ଅନୁଯାୟୀ ସନ୍ଧାନୀ କୁକୁର ସାହାଯ୍ୟରେ ଅଭିଯୁକ୍ତ ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଛି ଏବଂ ଜଗତସିଂହପୁରରୁ ଧରାପଡ଼ିଛି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି, ଅଭିଯୁକ୍ତକୁ ‘ଅଜଣା ସ୍ଥାନ’ରେ ରଖିବାର ରହସ୍ୟ କ’ଣ? ଏହା କ’ଣ ନ୍ୟାୟିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା ନା ଅପରାଧୀକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାର ଏକ ଅଭିନବ ପ୍ରୟାସ?
କେନ୍ଦୁଝରରୁ ଧଉଳି: ଅପରାଧର ଅସରନ୍ତି ଶୃଙ୍ଖଳ
ଚାନ୍ଦବାଲି କୌଣସି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଘଟଣା ନୁହେଁ। କେନ୍ଦୁଝରରେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ପାଉଁରୁଟି ବିକାଳୀର ନାବାଳିକା ସହିତ ଗଣଦୁଷ୍କର୍ମ ହେଉ କିମ୍ବା ରାଜଧାନୀ ଭୁବନେଶ୍ୱରର ସୁରକ୍ଷିତ ବୋଲାଉଥିବା ଧଉଳି ଅଞ୍ଚଳରେ ଜଣେ ଛାତ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରତି ହୋଇଥିବା ଅତ୍ୟାଚାର—ସବୁଠି ଏକା ଚିତ୍ର। ଅପରାଧୀଙ୍କ ମନରେ ଆଇନ ପ୍ରତି ତିଳେ ହେଲେ ଭୟ ନାହିଁ।
• ଓଡ଼ିଶା ପୋଲିସର ‘ଇଣ୍ଟେଲିଜେନ୍ସ’ ଏବଂ ‘ପାଟ୍ରୋଲିଂ’ ବ୍ୟବସ୍ଥା କେଉଁଆଡ଼େ ଗଲା? ଯେଉଁଠି ଦିନ ଦ୍ୱିପ୍ରହରରେ କିମ୍ବା ସର୍ବସାଧାରଣ ସ୍ଥାନରେ ମହିଳାମାନେ ଅସୁରକ୍ଷିତ, ସେଠାରେ ‘ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓଡ଼ିଶା’ର ଦାବି କେବଳ ଏକ ପରିହାସ। ଏହା ପ୍ରଶାସନିକ ବିଫଳତା ନୁହେଁକି?
• ଅନେକ ସମୟରେ ଅଭିଯୁକ୍ତଙ୍କ ପଛରେ କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଫିଆ କିମ୍ବା ରାଜନୈତିକ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ସନ୍ଦେହ କରାଯାଏ। ଏହି ‘ସେଫ୍ ଗାର୍ଡ’ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅପରାଧୀଙ୍କ ମନୋବଳକୁ ଦ୍ୱିଗୁଣିତ କରୁଛି। ଏହା କ’ଣ ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ସଂରକ୍ଷଣ ଦେଉନାହିଁକି?
ଶାସିତ ରାଜ୍ୟ ନା ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମାଫିଆଙ୍କ ଭୂମି?
ଆଜି ଓଡ଼ିଶାର ଜନସାଧାରଣ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି—ଆମେ ଏକ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଶାସନରେ ଅଛୁ ନା ଅପରାଧୀଙ୍କ କବଜାରେ? ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ବାପା ନିଜ ଝିଅକୁ ସ୍କୁଲ୍ ପଠାଇବାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସୁଶାସନର ମୂଳଦୁଆ ଦୋହଲିଯାଏ। ରାଜ୍ୟ ସରକାର ପ୍ରତିଥର “କଠୋର କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ”ର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦିଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମୟ ସହିତ ସବୁ କିଛି ଶୀତଳ ଭଣ୍ଡାରକୁ ଚାଲିଯାଏ। ଫାଷ୍ଟ-ଟ୍ରାକ୍ କୋର୍ଟ ଏବଂ ମହିଳା ସୁରକ୍ଷା କମିଟିଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ଧଳା ହାତୀରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି।
ଦୁର୍ବଳ ପୋଲିସିଂ ଓ ରାଜନୈତିକ ଅସାରତା
ପୋଲିସ ବାହିନୀକୁ ଯେତେବେଳେ ରାଜନୈତିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ କିମ୍ବା ଭିଆଇପି ସୁରକ୍ଷାରେ ଅଧିକ ନିୟୋଜିତ କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ଗୌଣ ହୋଇଯାଏ। ‘ମୋ ସରକାର’ ଭଳି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଯଦି ଗ୍ରାଉଣ୍ଡ୍ ଜିରୋରେ ମହିଳାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇପାରୁନାହିଁ, ତେବେ ଏହାର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା କାହିଁ?
ଏବେ ନୁହେଁ ତ କେବେ?
ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କୁ ଏବେ ଭାଷଣ ନୁହେଁ, ବରଂ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ହେବ। କେବଳ ଅଭିଯୁକ୍ତକୁ ଗିରଫ କରିବା ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ବରଂ ନ୍ୟାୟ ପ୍ରଦାନ କରିବାରେ ଯେପରି ବିଳମ୍ବ ନ ହୁଏ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ହେବ।
• ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତମୂଳକ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଉ, ଯେପରି ଅନ୍ୟ କେହି ଏପରି ପାପ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଶହେ ଥର ଭାବିବ।
• ଯେଉଁ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏପରି ଅଘଟଣ ଘଟୁଛି, ସେଠାକାର ଥାନା ଅଧିକାରୀ ଏବଂ ଏସପିଙ୍କୁ ଉତ୍ତରଦାୟୀ କରାଯାଉ।
• ପ୍ରଶାସନ ଏବଂ ଜନତା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବିଶ୍ୱାସର ଦୂରତାକୁ କମାଇବାକୁ ହେବ।
ଓଡ଼ିଶାର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବେ ସୀମା ଲଂଘି ସାରିଛି। ଚାନ୍ଦବାଲିର ସେହି ନିଷ୍ପାପ ଶିଶୁର ରକ୍ତ ଆଜି ପ୍ରଶାସନର ଶ୍ୱେତବସ୍ତ୍ରରେ ଏକ ଦାଗ ଭାବେ ଲାଗି ରହିଛି। ଯଦି ସରକାର ଏବେ ବି ଜାଗ୍ରତ ନ ହୁଏ, ତେବେ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଆଇନ କାନୁନ ନୁହେଁ, ବରଂ ଜନସାଧାରଣ ନିଜେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ, ଯାହା ଏକ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଶୁଭଙ୍କର ନୁହେଁ। ଏହା ସମୟ—ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିରୁ ବାହାରି ପ୍ରମାଣ ଦେବାର। ଓଡ଼ିଶା କେବଳ ‘ଶାନ୍ତି’ର ନାମରେ ନୁହେଁ, ‘ନ୍ୟାୟ’ର ନାମରେ ମଧ୍ୟ ପରିଚିତ ହେଉ।
also read https://purvapaksa.com/now-the-couple-is-trouble/
