ଦୂରତା ହଜାର ହଜାର ମାଇଲ, କିନ୍ତୁ କାହାଣୀଟି ଏକାଭଳି। ଗୋଟିଏ ପଟେ ଭାରତର ସ୍ୱର୍ଗ କୁହାଯାଉଥିବା କାଶ୍ମୀରର ପହଲଗାମ ଏବଂ ଅନ୍ୟପଟେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସିଡନୀର ବଣ୍ଡି ବିଚ୍। ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ ହିନ୍ଦୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଓ ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଯାଉଛି ତ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ୟେହୂଦୀ (Jewish) ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଲୋକ ପର୍ବ ‘ହନୁକା’କୁ ରକ୍ତରଞ୍ଜିତ କରାଯାଉଛି। ଏହି ଦୁଇଟି ଘଟଣା କେବଳ ସଂଯୋଗ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଏକ ଭୟଙ୍କର ‘ପ୍ୟାଟର୍ନ’ ବା ନମୁନାର ପ୍ରତିଫଳନ, ଯାହା ବିଶ୍ୱବାସୀଙ୍କୁ ଏକ ଅସ୍ୱସ୍ତିକର ସତ୍ୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଛି।
ପରିଚୟ ହିଁ ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁର ପରୱାନା
ଆମେ ଆଜି ଏପରି ଏକ ସମୟରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମଣିଷର ପରିଚୟ ହିଁ ତା’ର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ସାଜୁଛି। ପହଲଗାମରେ ଆତଙ୍କବାଦୀମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କୁ ପଚାରୁଛନ୍ତି – “ତୁମେ ହିନ୍ଦୁ କି?”। ସିଡନୀରେ ୟେହୂଦୀ ପରିବାରମାନେ ଯେତେବେଳେ ଆଲୋକ ଜାଳି ଶାନ୍ତିର ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରକୁ ଗୁଳି ବର୍ଷଣ କରାଯାଉଛି। ଏହି ଆତଙ୍କବାଦୀମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ସେମାନେ କାହାକୁ ମାରୁଛନ୍ତି ଏବଂ କାହିଁକି ମାରୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ – ମାନବତାକୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଚିନ୍ତାଧାରାର ଶେଷ କରିବା।
ପାକିସ୍ତାନ: ଆତଙ୍କବାଦର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଓ IMF ର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ
ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣାରେ ଯଦି କୌଣସି ସାଧାରଣ ସୂତ୍ର ମିଳେ, ତାହା ହେଉଛି ପାକିସ୍ତାନ। ସିଡନୀ ଆକ୍ରମଣକାରୀଙ୍କ ପାକିସ୍ତାନୀ ସଂଯୋଗ ହେଉ କିମ୍ବା କାଶ୍ମୀରରେ ସୀମାପାର ଆତଙ୍କବାଦ, ସବୁଠି ସେହି ଏକା ଉତ୍ସ। ଆଜି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ମୁଦ୍ରା ପାଣ୍ଠି (IMF) ଉପରେ। ପାକିସ୍ତାନ ଆର୍ଥିକ ଦେବାଳିଆ ହୋଇ ଭିକ ମାଗୁଛି ଏବଂ IMF ତାକୁ ଆର୍ଥିକ ସହାୟତା ପ୍ରଦାନ କରୁଛି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଟଙ୍କା କ’ଣ ପ୍ରକୃତରେ ସେଠାକାର ଲୋକଙ୍କ ପେଟ ଭରୁଛି? ନା ଏହି ଟଙ୍କା ଧର୍ମାନ୍ଧତାର ନିଆଁରେ ଅମ୍ଳଜାନ ପରି କାମ କରୁଛି? ବିଶ୍ୱ ସମ୍ପ୍ରଦାୟକୁ ଭାବିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଯେ ଜାଣିଶୁଣି ହେଉ ବା ଅଜାଣତରେ, ଆତଙ୍କବାଦର ଗଡ଼କୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଡଲାର କାଶ୍ମୀର କିମ୍ବା ସିଡନୀର ନିରୀହ ପିଲାଙ୍କ ରକ୍ତରେ ଭିଜି ନାହିଁ ତ?
“ଆତଙ୍କବାଦର କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ” – ଏକ ଅଧା ସତ୍ୟ?
ଆମେ ବାରମ୍ବାର ଏହି ବାକ୍ୟଟି ଶୁଣିଛୁ ଯେ ଆତଙ୍କବାଦର କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ। ଏହା ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଭାବେ ସତ୍ୟ, କାରଣ କୌଣସି ମାନବୀୟ ଧର୍ମ ନିରୀହଙ୍କ ହତ୍ୟା ଶିଖାଏ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଆତଙ୍କବାଦୀ ଧର୍ମର ନାମ ନେଇ, ଧର୍ମର ନାରା ଦେଇ ଏବଂ ‘୭୨ ହୁରୋ’ର ପ୍ରଲୋଭନରେ ଗୁଳି ଚଳାଏ, ସେତେବେଳେ ସେହି ଧାର୍ମିକ ଧର୍ମାନ୍ଧତାକୁ ଅଣଦେଖା କରିବା କ’ଣ ଅପରାଧ ନୁହେଁ?
ଦୁଇଟି ଇସଲାମର ଚିତ୍ର ଆଜି ବିଶ୍ୱ ସମ୍ମୁଖରେ:
୧. ଶାନ୍ତିର ଇସଲାମ; ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ମୁସଲମାନ ସିଡନୀରେ ନିଜ ଜୀବନର ପରବାୟ ନ କରି ଆତଙ୍କବାଦୀକୁ କାବୁ କରୁଛି।
୨. ଧର୍ମାନ୍ଧତାର ଇସଲାମ: ଯେଉଁଠାରେ ମାନବତାକୁ ଶତ୍ରୁ ବୋଲି ବିବେଚନା କରି ସମସ୍ତ ଅଣ-ଇସଲାମୀୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ପୁଣ୍ୟ ବୋଲି ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଉଛି।
ଆଜି ସାରାବିଶ୍ୱର ସାଧାରଣ ମୁସଲମାନ ଏହି ଦୁଇଟି ଚିନ୍ତାଧାରା ମଧ୍ୟରେ ଫଶି ଯାଇଛନ୍ତି। ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପାଇଁ ସମସ୍ୟାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ଜରୁରୀ। ଧର୍ମନିରପେକ୍ଷତାର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ସତ୍ୟକୁ ଘୋଡ଼ାଇବା ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ବନ୍ଦ ହେବ ନାହିଁ।
ଭାରତ ବନାମ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ: ଆତଙ୍କବାଦକୁ ଦେଖିବାର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ
ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକରେ ଆତଙ୍କବାଦକୁ ଏକ ଅପରାଧ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ। ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆର ଗଣମାଧ୍ୟମ ଏହି ଆକ୍ରମଣକୁ ଯେଉଁ ଭାଷାରେ ଲେଖିଛନ୍ତି ତାହାକୁ ଆମେ କହିବାକୁ ସଂକୋଚ ବୋଧ କରୁଛୁ। କିନ୍ତୁ ସେଠାକାର ଗଣମାଧ୍ୟମ ଖୋଲିଖୋଲି ଭାବରେ ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କୁ ଅସଭ୍ୟ ଭାଷାରେ ଗାଳି ଦେଉଛନ୍ତି। ସିଡନୀରେ ଆକ୍ରମଣ ହେଲେ ସେଠାକାର ଗଣମାଧ୍ୟମ କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନେ ଆତଙ୍କବାଦୀର ଗରିବୀ, ତା’ର ପାଠପଢ଼ା କିମ୍ବା ତା’ର ପିଲାଦିନର ସ୍ୱପ୍ନ ବିଷୟରେ କାହାଣୀ ଲେଖନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଭାରତରେ ଏହାର ଓଲଟା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ଏଠାରେ ଆତଙ୍କବାଦୀକୁ ‘ଜଣେ ମହାନ ବାପାର ପୁଅ’, ‘ଭଲ କ୍ରିକେଟର’ କିମ୍ବା ‘ପରିସ୍ଥିତିର ଶିକାର’ ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବାକୁ କିଛି ଗୋଷ୍ଠୀ ବ୍ୟଗ୍ର ହୋଇପଡ଼ନ୍ତି। ଏହି ସହାନୁଭୂତି ହିଁ ଆତଙ୍କବାଦର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଇନ୍ଧନ।
ନିଷ୍କର୍ଷ: ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବା ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ
ଆତଙ୍କବାଦ କୌଣସି ଭୌଗୋଳିକ ସୀମା ମାନେ ନାହିଁ। ଏହା ଏକ ‘ଅସୁସ୍ଥ ଚିନ୍ତାଧାରା’ (Sick Ideology) ଯାହା ପାସପୋର୍ଟ ବଦଳାଏ, କିନ୍ତୁ ଘୃଣା ବଦଳାଏ ନାହିଁ। ପହଲଗାମର ଚିତ୍କାର ଏବଂ ସିଡନୀର ରକ୍ତରଞ୍ଜିତ ବିଚ୍ ଆମକୁ ସତର୍କ କରୁଛି। ଯଦି ଆଜି ଆମେ ସତ୍ୟ କହିବାକୁ ଭୟ କରିବା, ତେବେ ଇତିହାସ ଆମକୁ କ୍ଷମା କରିବ ନାହିଁ।
ଆଜି ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିରୀହ ଜୀବନ ପାଇଁ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କରିବାର ସମୟ ଆସିଛି। ଧର୍ମ ନାମରେ ହେଉଥିବା ଏହି ବର୍ବରତାକୁ ଶେଷ କରିବାକୁ ହେଲେ ଆମକୁ ଏହି ‘ଅସ୍ୱସ୍ତିକର ସତ୍ୟ’କୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ଆତଙ୍କର କାରଖାନା ଚଳାଉଥିବା ଦେଶ ଓ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ବିଶ୍ୱ ମାନଚିତ୍ରରେ ଏକଘରକିଆ କରିବାକୁ ହେବ।
ନଚେତ୍, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଗୁଳି କାହା ଦେହରେ ଲାଗିବ, ତାହା କେହି କହିପାରିବେ ନାହିଁ।
also read https://purvapaksa.com/undertrial-prisoner-falls-ill-after-drinking-alcohol-in-courtroom/
