ରାଜନୀତିରେ ଆନ୍ଦୋଳନ ନୂଆ କଥା ନୁହେଁ। ଦାବି ପୂରଣ ପାଇଁ ନେତାମାନେ ଧରଣା ଦେଇଛନ୍ତି, କର୍ମଚାରୀମାନେ ସତ୍ୟାଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି, ଛାତ୍ର ସଂଗଠନ ରାସ୍ତାକୁ ନାମିଛି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଅବୋଧ ଶିଶୁମାନେ ବାରଣ୍ଡାରେ ୟୁନିଫର୍ମ ଫିଙ୍ଗି ଦେଇ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ଖାଇବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ସେଥିରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଅସନ୍ତୋଷର ଗଭୀରତାକୁ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ହୁଏ। ଏହା ରାଜନୈତିକ ଆନ୍ଦୋଳନ ନୁହେଁ— ଏହା ହେଉଛି ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଏକ ଅନୁରୋଧ, ଏକ ନିର୍ବାକ ଚିତ୍କାର। କିନ୍ତୁ ଆମ ରାଜ୍ୟର ବିଜେପି ବିଧାୟକ ନିତ୍ୟାନନ୍ଦ ଗଣ୍ଡ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ଗଣଶିକ୍ଷାମନ୍ତ୍ରୀ ସିନା ହୋଇଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ସେ ପିଲାଙ୍କ ସମସ୍ୟା ବୁଝିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛନ୍ତି। ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ପିଲାଙ୍କ ସମସ୍ୟା ଦେଖାଯାଉନାହିଁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଗୁହାରି ଶୁଣା ଯାଉନାହିଁ। ତେଣୁ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲାଣି ବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ଗଣଶିକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରୀ ଏବେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି।
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା ଜିଲ୍ଲାର ପଟ୍ଟାମୁଣ୍ଡାଇ ବ୍ଲକର କଖାରୁଣୀ ଉନ୍ନୀତ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ। ୩୦୦ରୁ ଅଧିକ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ, ୮ଟି ଶ୍ରେଣୀ— କିନ୍ତୁ ପାଠପଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ମାତ୍ର ୪ ଜଣ ଶିକ୍ଷକ। ମୋଟ ଶିକ୍ଷକ-ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ୭ ଜଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ସିଆରସି ହୋଇ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ଦୁଇ ଜଣ ମ୍ୟାଟରନିଟି ଲିଭରେ। ଗତ ୬ ମାସ ଧରି ୪ ଜଣ ଶିକ୍ଷକରେ ଚାଲିଛି ପାଠପଢ଼ା। ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ପିଲାମାନଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଭଙ୍ଗିବା ସ୍ୱାଭାବିକ କଥା।
ୟୁନିଫର୍ମ ବାରଣ୍ଡାରେ, ଭୋଜନ ଥାଳିରେ— ଆନ୍ଦୋଳନର ଅଭିନବ ରୂପ
ସେହି ଦିନ ସ୍କୁଲ ବାରଣ୍ଡାରେ ଜଣକ ପରେ ଜଣେ କରି ପିଲାମାନେ ନିଜ ଯୁନିଫର୍ମ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ବଢ଼ା ହୋଇଥିଲା— କିନ୍ତୁ କେହି ମୁହଁ ଲଗାଇଲେ ନାହିଁ। ପ୍ରଧାନଶିକ୍ଷକ ଯେତେ କହିଲେ ବି, ପିଲାମାନେ ଜିଦରେ ଅଟଳ। “ଆମର ଦାବି ପୂରଣ କର”— ଏହି ଦାବି ସହ ଶିଶୁମାନେ ନିଜ ଅସନ୍ତୋଷକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ଏହା କେବଳ ଏକ ଘଟଣା ନୁହେଁ; ଏହା ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଏକ ଚିତ୍ର। ପିଲାମାନେ ପଢ଼ିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି— ଏହା ହେଉଛି ଏକ ଗଭୀର ବାର୍ତ୍ତା। ଯଦି ଶିକ୍ଷକ ନାହାନ୍ତି, ତେବେ ପାଠପଢ଼ା କିପରି ସମ୍ଭବ?
ଶିକ୍ଷକ ଅଭାବ— ପ୍ରଣାଳୀଗତ ସମସ୍ୟା
ରାଜ୍ୟର ଅନେକ ସ୍କୁଲରେ ଶିକ୍ଷକ ଅଭାବ ନୂଆ ନୁହେଁ। କେଉଁଠି ବଦଳି ହେଉଛି, କେଉଁଠି ନିଯୁକ୍ତି ହେଉନାହିଁ, କେଉଁଠି ପଦ ଖାଲି ରହିଛି। ଏହା ଏକ ଏକାକୀ ଘଟଣା ନୁହେଁ— ଏହା ଏକ ବ୍ୟାପକ ପ୍ରଣାଳୀଗତ ସମସ୍ୟା।
ସରକାରୀ ତଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ରାଜ୍ୟରେ ହଜାର ହଜାର ଶିକ୍ଷକ ପଦ ଖାଲି। ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକୁ ଭର୍ତ୍ତି କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଧୀରଗତିରେ ଚାଲିଛି। ଏହି ବିଳମ୍ବର ଫଳ ଭୋଗୁଛନ୍ତି କିଏ?— ଛୋଟ ଛୋଟ ଶିଶୁମାନେ।
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ— ପୋଷଣ ନା କାଗକଲମରେ ପ୍ରଗତି?
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ଯୋଜନା ପିଲାମାନଙ୍କ ପୋଷଣ ଓ ସ୍କୁଲ ଆକର୍ଷଣ ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଶିକ୍ଷକ ନାହାନ୍ତି, ଶିକ୍ଷାର ଗୁରୁତ୍ୱ ନାହିଁ— ତେବେ ଭୋଜନ କଣ ଏକାକୀ ଶିକ୍ଷାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିବ?
କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ାର ଘଟଣାରେ ପିଲାମାନେ ଭୋଜନକୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଏହା ଏକ ପ୍ରତୀକ— ସେମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକତା ହେଉଛି ଶିକ୍ଷା।
ପ୍ରଧାନଶିକ୍ଷକଙ୍କ ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି
ଏହି ଘଟଣାର ଆଉ ଏକ ଗଭୀର ପ୍ରସଙ୍ଗ ହେଉଛି— ପ୍ରଧାନଶିକ୍ଷକ ସ୍ୱୟଂ ଶିକ୍ଷକ ଅଭାବକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି ଓ ଉଚ୍ଚ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କୁ ପଦକ୍ଷେପ ନେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି। ଅର୍ଥାତ୍, ସମସ୍ୟା ଉପର ଅଧିକାରୀଙ୍କୁ ଅଜଣା ନୁହେଁ। ତେବେ ସମାଧାନ କାହିଁକି ନାହିଁ?
ନୀତି ଓ ଭୂମିକାର ମଧ୍ୟରେ ଦୂରତା
ରାଜ୍ୟର ଶିକ୍ଷା ବିଭାଗ ନୂତନ ନୂତନ ଯୋଜନା ଘୋଷଣା କରୁଛି— ସ୍ମାର୍ଟ କ୍ଲାସରୁମ୍, ଡିଜିଟାଲ ଶିକ୍ଷା, ନୂତନ ପାଠ୍ୟକ୍ରମ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୂଳ ଆବଶ୍ୟକତା— ଶିକ୍ଷକ— ନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଯୋଜନାଗୁଡ଼ିକ କାଗଜକଲମରେ ସୀମିତ ରହିଯିବ।
ରାଜନୈତିକ ଦାୟିତ୍ୱ କେଉଁଠି?
ବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ଗଣଶିକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରୀ ହିସାବରେ ଦାୟିତ୍ୱ କାହାର? ପିଲାମାନେ ରାସ୍ତାକୁ ଆସିଲେ— ଏହା ଶାସନର ବିଫଳତାର ଚିହ୍ନ ନୁହେଁ କି? ଯଦି ଛୋଟ ପିଲାମାନେ ଆନ୍ଦୋଳନ କରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଭୁଲ ଅଛି।
ସମାଧାନର ପଥ
୧. ତୁରନ୍ତ ଅସ୍ଥାୟୀ ଶିକ୍ଷକ ନିଯୁକ୍ତି।
୨. ଖାଲି ପଦ ପୂରଣ ପାଇଁ ଦ୍ରୁତ ପ୍ରକ୍ରିୟା।
୩. ସ୍କୁଲ ଭିତ୍ତିକ ଶିକ୍ଷକ ଅଡିଟ୍।
୪. ଅଭିଭାବକ ଓ ସମାଜକୁ ନେଇ ସମାଧାନ ଆଲୋଚନା।
ଶିଶୁମାନଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ— ଏକ ଶିକ୍ଷା
ଏହି ଘଟଣା ଆମକୁ ଶିଖାଏ— ଶିଶୁମାନେ ନିର୍ବାକ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ନିଜ ଅଧିକାର ପାଇଁ ଦଢ଼ ହୋଇପାରନ୍ତି। ଏହା ଏକ ଚେତାବନୀ— ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସୁଧାର ନ କଲେ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ନିରାଶ ହେବ।
କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ାର ଏହି ଘଟଣା କେବଳ ଏକ ସ୍କୁଲର ଘଟଣା ନୁହେଁ— ଏହା ରାଜ୍ୟର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଆଇନା। ପିଲାମାନେ ୟୁନିଫର୍ମ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ— ଏହା ହେଉଛି ଏକ ପ୍ରତୀକ। ସେମାନେ ଭୋଜନ ଖାଇଲେ ନାହିଁ— ଏହା ହେଉଛି ଏକ ସନ୍ଦେଶ। ସେମାନେ ପଢ଼ିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ— ଏହା ହେଉଛି ଏକ ଚେତାବନୀ।
ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ— ଶାସନ କି ଏହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଶୁଣିବ? ନା କି ଏହା ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଖବରରେ ଦବିଯିବ?
ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି ଏକ ରାଜ୍ୟର ଭବିଷ୍ୟତ। ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରିବାର ଅର୍ଥ— ଆଗାମୀ ପିଢ଼ିକୁ ଅନିଶ୍ଚିତତାରେ ଛାଡ଼ିଦେବା। ସରକାର ଏବଂ ପ୍ରଶାସନ ଏହାକୁ ଗଭୀରତାର ସହ ନେଇ ତୁରନ୍ତ ପଦକ୍ଷେପ ନେବା ଆବଶ୍ୟକ।
also read https://purvapaksa.com/haroscope-20/
ଘରେ ଖୁସି, ହାତେ ପୁଳା ପୁଳା ଟଙ୍କା , ଆଜି ଏହି ରାଶିର ଖୋଲିବ ଭାଗ୍ୟ ।। Haroscope
