ଆଜି ଆମେ ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ନିରାପତ୍ତା ଏବଂ ଆମର ସେହି ଆଇନଗତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଯାହା ଅନେକ ସମୟରେ ଆମ ଜୀବନ ସହ ଖେଳ ଖେଳୁଥିବା ଅପରାଧୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ‘ସୁରକ୍ଷା କବଚ’ ପାଲଟିଯାଏ।
ନିକଟରେ ଦିଲ୍ଲୀ ପୋଲିସର ସ୍ପେଶାଲ୍ ସେଲ୍ ଏବଂ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଗୁଇନ୍ଦା ସଂସ୍ଥାମାନଙ୍କର ଏକ ବଡ଼ ସଫଳତା ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛି। ଦିଲ୍ଲୀ ସୀମାନ୍ତରୁ ପାକିସ୍ତାନର କୁଖ୍ୟାତ ଆତଙ୍କବାଦୀ ସଙ୍ଗଠନ ‘ଲସ୍କର-ଏ-ତୋଇବା’ (Lashkar-e-Taiba)ର ଜଣେ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ କମାଣ୍ଡରକୁ ଗିରଫ କରାଯାଇଛି। ତା’ର ନାମ ହେଉଛି ସବୀର ଅହମ୍ମଦ ଲୋନ୍। କିନ୍ତୁ ଏହି ଗିରଫଦାରୀ ପରେ ଯେଉଁ ସବୁ ଭୟଙ୍କର ତଥ୍ୟ ପଦାକୁ ଆସିଛି, ତାହା ଶୁଣିଲେ ଆପଣଙ୍କ ଲୋମ ଟାଙ୍କୁରି ଉଠିବ। ଦେଶର ରାଜଧାନୀ ଦିଲ୍ଲୀର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମନ୍ଦିରଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣର ବ୍ଲୁ-ପ୍ରିଣ୍ଟ୍ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନର ଆଇଏସଆଇ (ISI) ର ଭୟଙ୍କର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର… ଏହିସବୁ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଜମ୍ମୁ-କାଶ୍ମୀରର ପୂର୍ବତନ ପୋଲିସ ମହାନିର୍ଦ୍ଦେଶକ (Ex-DGP) ଏସ.ପି ବୈଦ୍ (S.P. Vaid) କିଛି ସାଂଘାତିକ ଖୁଲାସା କରିଛନ୍ତି। ଆସନ୍ତୁ ଆଜି ଏହି ବିଷୟର ମୂଳକୁ ଯିବା ଏବଂ ବୁଝିବା ଯେ ଆମ ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ କେଉଁଠି ତ୍ରୁଟି ରହିଯାଉଛି।
ଏହି ଯେଉଁ ଆତଙ୍କବାଦୀ ସବୀର ଅହମ୍ମଦ ଲୋନ୍ ଧରାପଡ଼ିଛି, ସେ କୌଣସି ନୂଆ ଅପରାଧୀ ନୁହେଁ। ପୂର୍ବତନ ଡିଜିପି ଏସ.ପି ବୈଦଙ୍କ ସୂଚନା ଅନୁଯାୟୀ, ସବୀର ମୂଳତଃ କାଶ୍ମୀର ଘାଟିର ଗାନ୍ଦରବାଲ୍ ଜିଲ୍ଲାର କଙ୍ଗନ ଅଞ୍ଚଳର ବାସିନ୍ଦା। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଉଛି, ଏହା ତାର ପ୍ରଥମ ଗିରଫଦାରୀ ନୁହେଁ, ବରଂ ତୃତୀୟ ଗିରଫଦାରୀ।
ଆପଣ ଜାଣି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ, ୨୦୦୭ ମସିହାରେ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ବିପୁଳ ପରିମାଣର ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର (AK-47, ଗ୍ରେନେଡ୍) ସହ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଧରାପଡ଼ିଥିଲା। ସେତେବେଳେ ତାକୁ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରାଯାଇ ୧୨ ବର୍ଷର ଜେଲ୍ ଦଣ୍ଡାଦେଶ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ୨୦୧୯ ମସିହାରେ ତା’ର ସଜା ପୂରଣ ହେବା ପରେ ଆମ ଆଇନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ତାକୁ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବେ ବୁଲିବାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା । ଜଣେ ‘ହାର୍ଡକୋର୍ ଟେରରିଷ୍ଟ’ (Hardcore Terrorist) ୧୨ ବର୍ଷ ଜେଲରେ ରହିବା ପରେ ବି ତାର ମାନସିକତା ବଦଳିଲା ନାହିଁ। ବରଂ ଜେଲରୁ ବାହାରିବା ପରେ ସେ ପୁଣିଥରେ ପାକିସ୍ତାନର ISI ର ହ୍ୟାଣ୍ଡଲର୍ମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଆସିଲା ଏବଂ ଭାରତ ଭିତରେ ଏକ ବିରାଟ ଆତଙ୍କୀ ନେଟୱାର୍କ ତିଆରି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲା।
ଏହି ଘଟଣା ପ୍ରମାଣ କରୁଛି ଯେ ଆତଙ୍କବାଦୀମାନେ କିପରି ଆମ ସିଷ୍ଟମର ଫାଇଦା ଉଠାଇ ‘ରିସାଇକେଲ୍’ (Recycle) ହେଉଛନ୍ତି।
ସବୀରର ଟାର୍ଗେଟ୍ କ’ଣ ଥିଲା ଜାଣନ୍ତି? ତା’ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ଦିଲ୍ଲୀର କନ୍ନଟ୍ ପ୍ଲେସ୍ (Connaught Place), ପାହାଡ଼ଗଞ୍ଜ ଭଳି ଭିଡ଼ଭାଡ଼ ଅଞ୍ଚଳ ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହିନ୍ଦୁ ମନ୍ଦିର- ଯେପରିକି ଛତରପୁର ମନ୍ଦିର ଏବଂ ଗୌରୀ ଶଙ୍କର ମନ୍ଦିରରେ ରକ୍ତପାତ ଘଟାଇବା। ସେ ନିଜ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକର ପୁଙ୍ଖାନୁପୁଙ୍ଖ ‘ରେକି’ (Recci) କରାଇଥିଲା ଏବଂ ସେହି ସବୁ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ତଥ୍ୟ ସୀମା ପାର୍ରେ ବସିଥିବା ଆଇଏସଆଇ ହ୍ୟାଣ୍ଡଲର୍ଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଥିଲା।
ଯଦି ଆମେ ତା’ର ଗତିବିଧିକୁ ଟ୍ରାକ୍ କରିବା, ତେବେ ଜଣାପଡ଼ିବ ଯେ ସେ କେବଳ ଦିଲ୍ଲୀରେ ସୀମିତ ନ ଥିଲା। ଶୀତଦିନିଆ ଶାଲ୍ (Kashmiri Shawl) ବିକ୍ରି କରିବା ବାହାନାରେ ସେ ସାରା ଦେଶ ବୁଲୁଥିଲା। ଜମ୍ମୁ, ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶ, ଦିଲ୍ଲୀ, ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶ, ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ଏବଂ ଏପରିକି ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତର ତାମିଲନାଡୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାର ନେଟୱାର୍କ ଲମ୍ବିଥିଲା। ନିକଟରେ ତାମିଲନାଡୁରୁ ଯେଉଁ ୬-୭ ଜଣ ସନ୍ଦିଗ୍ଧ ବାଂଲାଦେଶୀ ଧରାପଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହ ସବୀରର ସିଧାସଳଖ ଲିଙ୍କ୍ ମିଳିଛି। ସେ ବାଂଲାଦେଶ ଯାଇ ସେଠାରେ ବିବାହ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲା। ତା ପାଖରୁ ନେପାଳ, ବାଂଲାଦେଶ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନର କରେନ୍ସି (ମୁଦ୍ରା) ମିଳିବା ଏକ ବିରାଟ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ଆଡ଼କୁ ଅଙ୍ଗୁଳି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରୁଛି।
ଆଗକୁ ଦେଶରେ ନିର୍ବାଚନ (ବା କୋଲକାତା ଆଦିରେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜନୈତିକ ଉଷ୍ମତା) ଥିବା ବେଳେ ଏଭଳି ଜଣେ ଆତଙ୍କବାଦୀର ଗିରଫଦାରୀ ଦେଶକୁ ଏକ ବଡ଼ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିଛି ବୋଲି ଆମେ କହିପାରିବା।
ଏଠାରେ ଆଉ ଏକ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ ହେଉଛି ଟେକ୍ନୋଲୋଜିର ଅପବ୍ୟବହାର। ଆଜିକାଲି ଆତଙ୍କବାଦୀମାନେ ପୁରୁଣା ପଦ୍ଧତି ଛାଡ଼ି ‘ଏନକ୍ରିପ୍ଟେଡ୍ ଆପ୍ସ’ (Encrypted Apps) ଯେପରିକି ଟେଲିଗ୍ରାମ୍ ଏବଂ ‘ଡାର୍କ ୱେବ୍’ (Dark Web) ର ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି। ସବୀର ମଧ୍ୟ ନିଜର ପରିଚୟ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର ନାମ ବଦଳାଉଥିଲା। କେତେବେଳେ ସେ ‘ରାଜୁ କାଶ୍ମୀରୀ’ ତ କେତେବେଳେ ‘ସିଦ୍ଦିକି’ ନାମରେ ବୁଲୁଥିଲା। ତଥାପି, ଦିଲ୍ଲୀ ପୋଲିସର ବୈଷୟିକ ତଦନ୍ତ କାରଣରୁ ତାର ଫୋନ୍ ଟ୍ରେସ୍ ହୋଇପାରିଲା ଏବଂ ସେ ଧରାପଡ଼ିଲା।
କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବତନ ଡିଜିପି ଏସ.ପି ବୈଦ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେତାବନୀ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ସବୀର ଭଳି ହୁଏତ ଆହୁରି ଶହ ଶହ ‘ସ୍ଲିପର୍ ସେଲ୍’ (Sleeper Cells) ଆମ ଦେଶର ବିଭିନ୍ନ କୋଣ ଅନୁକୋଣରେ ସକ୍ରିୟ ଥାଇପାରନ୍ତି। “ଆପଣ ୯୯ ଥର ବିପଦକୁ ଟାଳି ଦେଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁ କେବଳ ଥରେ ମାତ୍ର ସଫଳ ହେଲେ ହାହାକାର ମଚିଯିବ” – ଏହି କଥାଟି ଆମ ଗୁଇନ୍ଦା ବିଭାଗ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଆଲାରାମ୍। ତେଣୁ ସେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜ୍ୟର ରାଜଧାନୀରେ ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ (ଯେପରିକି ୟୁପି, ମହାରାଷ୍ଟ୍ର, ବେଙ୍ଗଲ) ର ଜିଲ୍ଲା ସ୍ତରରେ ଉଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନକୌଶଳ ସମ୍ପନ୍ନ ‘ସାଇବର ମନିଟରିଂ ସେଲ୍’ ଗଠନ ହେବା ଦରକାର। ଗୋପନୀୟତା (Privacy) ନାମରେ ଆମେ ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ସହ ଆପୋଷ ବୁଝାମଣା କରିପାରିବା ନାହିଁ।
ଏବେ ଆସନ୍ତୁ ସେହି କଟୁ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରିବା, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ହୁଏତ କିଛି ଲୋକଙ୍କୁ ଖରାପ ଲାଗିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏହା କହିବା ଆଜି ନିହାତି ଜରୁରୀ। ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି- ଜଣେ ଆତଙ୍କବାଦୀ, ଯିଏ ଦେଶକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଧରି ଧରାପଡ଼ିଛି, ତାକୁ କେବଳ ୧୦ ବା ୧୨ ବର୍ଷ ଜେଲ୍ ଦେଇ ଆମେ ସମାଜରେ ପୁଣି ଛାଡ଼ିଦେବା କେତେ ଦୂର ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ?
ଏସ.ପି ବୈଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୋଭର ସହ କହିଛନ୍ତି ଯେ ଆମର ନ୍ୟାୟିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବଂ ସିଷ୍ଟମ୍ ଏତେ ‘ଖୋଖଲା’ ବା ଦୁର୍ବଳ ଯେ ଏହା ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ସହାନୁଭୂତିଶୀଳ (Lenient view) ହୋଇଯାଏ। ସେ କାନ୍ଧାର ବିମାନ ଅପହରଣ ଘଟଣାର ଉଦାହରଣ ଦେଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଭାରତ ସରକାର ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଜୈଶ-ଏ-ମହମ୍ମଦ ମୁଖ୍ୟ ମୌଲାନା ମାସୁଦ୍ ଆଝାରକୁ ଜେଲରୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଏସ.ପି ବୈଦ ନିଜେ ପୋଲିସ ମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ଚେତାବନୀ ଦେଇ କହିଥିଲେ, “ଏହି ଲୋକକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ, ନଚେତ୍ ଏହା ଭବିଷ୍ୟତରେ ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ନେବ।” ଆଉ ତାହା ହିଁ ହେଲା। ପାର୍ଲାମେଣ୍ଟ ଆଟାକ୍ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପୁଲୱାମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁଥିରେ ମାସୁଦ ଆଝାରର ହାତ ଥିଲା।
ଆମ ସିଷ୍ଟମରେ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଦୁର୍ବଳତା ହେଉଛି ଆଇନର ସମାନତା। ଜଣେ ସାଧାରଣ ନାଗରିକର ଯେଉଁ ମୌଳିକ ଅଧିକାର ଅଛି, ବାହାର ଦେଶରୁ ବନ୍ଧୁକ ଧରି ମାରିବାକୁ ଆସିଥିବା ଜଣେ ପାକିସ୍ତାନୀ ଆତଙ୍କବାଦୀକୁ ସମାନ ମାନବାଧିକାର ଦେବା କେତେ ଦୂର ଠିକ୍? ଆମ ବ୍ୟବସ୍ଥା କହୁଛି- ୧୨ ବର୍ଷ ସଜା ସରିଲା, ଏବେ ତାକୁ ନିଜ ଦେଶ (ପାକିସ୍ତାନ) କୁ ପଠାଇ ଦିଅ। ସେଠାରେ ସେ ପୁଣି ଟ୍ରେନିଂ ନେବ ଆଉ ବର୍ଡର ପାର୍ କରି ଆମକୁ ମାରିବାକୁ ଆସିବ! ଏହା କିଭଳି ନ୍ୟାୟ?
ଯଦି ଆମେ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସୁରକ୍ଷା କଥା କହିବା, ତେବେ ରାଜସ୍ଥାନ ଉଦୟପୁରର ଦର୍ଜୀ ‘କହ୍ନେୟା ଲାଲ୍’ ଙ୍କ ବର୍ବରୋଚିତ ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡକୁ କିଏ ବା ଭୁଲିପାରିବ? ଦୁଇ ଜଣ ଉଗ୍ରବାଦୀ କ୍ୟାମେରା ଅନ୍ କରି ଜଣେ ନିରୀହ ଲୋକର ତଣ୍ଟି କାଟିଦେଲେ (“ସର ତନ ସେ ଜୁଦା” କଲେ) ଏବଂ ଛୁରା ଦେଖାଇ ଦେଶର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା ଧମକ ଦେଲେ। ପୂରା ଦେଶ ତଥା ବିଶ୍ୱ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହା ଏକ ‘ଓପନ୍ ଆଣ୍ଡ ସଟ୍ କେସ୍’ (Open and shut case) ଥିଲା, କାରଣ ସବୁ ପ୍ରମାଣ ଭିଡିଓ ଆକାରରେ ମହଜୁଦ ଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ଆଜି ସ୍ଥିତି କ’ଣ? ସେହି ହତ୍ୟାକାରୀମାନଙ୍କୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଦଣ୍ଡ ମିଳିପାରିଲା ନାହିଁ, ବରଂ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଛି ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ସହଯୋଗୀଙ୍କୁ ବେଲ୍ ମିଳିଯାଇଛି ଆଉ ସେମାନେ ଖୋଲାରେ ବୁଲୁଛନ୍ତି! ଆଉ ଅନ୍ୟପଟେ କହ୍ନେୟା ଲାଲଙ୍କ ପୁଅ ଆଜିବି ଖାଲି ପାଦରେ ନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ରାସ୍ତାରେ ଘୁରି ବୁଲୁଛି। ଯଦି ଆମ ନ୍ୟାୟିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା (Judiciary), ସରକାର ଏବଂ ପୋଲିସ ଏଭଳି ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ମାମଲାରେ ୪-୪ ବର୍ଷ ଲଗାଇଦେବେ, ତେବେ ଅପରାଧୀଙ୍କ ମନରେ କେବେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି ହେବ? ଯଦି ସେହି ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ୪ ମାସ ଭିତରେ ଫାଶୀ ଦିଆଯାଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଉମେଶ କୋହ୍ଲେଙ୍କ ସମେତ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ନିରୀହଙ୍କ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିଯାଇଥାନ୍ତା।
ଏହି ବିଶ୍ଳେଷଣର ଆଉ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗ ହେଉଛି ‘ରେଡିକାଲାଇଜେସନ୍’ ବା ମାନସିକ କଟ୍ଟରବାଦ। ଏସ.ପି ବୈଦ ଦୃଢ଼ତାର ସହ ଦାବି କରିଛନ୍ତି ଯେ ଦେଶରେ ବେଆଇନ ଭାବେ ଚାଲୁଥିବା କିଛି ମଦ୍ରାସା ଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ କଡ଼ା ନଜର ରଖିବାର ସମୟ ଆସିଯାଇଛି। ଭାରତରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ମଦ୍ରାସା ରହିଛି ଏବଂ ସେଠାରେ କୋଟି କୋଟି ପିଲା ପଢ଼ୁଛନ୍ତି। ଦୀନୀ ତାଲିମ୍ ବା ଧାର୍ମିକ ଶିକ୍ଷା ଦେବାରେ କୌଣସି ଅସୁବିଧା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ପିଲାଙ୍କ ମନରେ ନିଜ ଦେଶବାସୀଙ୍କ ପ୍ରତି, ସନାତନ ଧର୍ମ ପ୍ରତି ତଥା ଦେଶର ଗଣତନ୍ତ୍ର ପ୍ରତି ଘୃଣା ଏବଂ ବିଷ ଭରାଯାଉଛି। “କାଫିରଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ”, “ସର ତନ ସେ ଜୁଦା” – ଏଭଳି ବିଷାକ୍ତ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ଏକ ସମାନ୍ତରାଳ ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଉଛି।
ଏହାର ଉଦାହରଣ ଆମେ ପ୍ରତିଦିନ ଦେଖିବାକୁ ପାଉଛୁ। ଯେତେବେଳେ ଦେଶରେ ‘ବନ୍ଦେ ଭାରତ’ ଭଳି ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଟ୍ରେନ୍ ଚାଲୁଛି, ସେତେବେଳେ କିଛି ଲୋକ ତାର କାଚ ଭାଙ୍ଗୁଛନ୍ତି। ଟ୍ରାକ୍ ଉପରେ ସିମେଣ୍ଟ ବ୍ଲକ୍ କିମ୍ବା ଲୁହା ରଖି ହଜାର ହଜାର ଯାତ୍ରୀଙ୍କୁ ମାରିଦେବାର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ନକାରାତ୍ମକ ମାନସିକତା ଏବଂ ଦେଶକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାର ଇଚ୍ଛା କେଉଁଠୁ ଆସୁଛି? ତେଣୁ ସରକାର ଏହିସବୁ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ ଗୁଡ଼ିକର ସିଲାବସ୍ ମନିଟରିଂ (Syllabus Monitoring) କରିବା, ସେଠାରେ ସିସିଟିଭି ଲଗାଇବା ଏବଂ ପାଣ୍ଠିର ହିସାବ ରଖିବା ନିତାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ଆମ ଟ୍ୟାକ୍ସ ଟଙ୍କାରେ ଚାଲୁଥିବା ଅନୁଷ୍ଠାନରୁ ଆମକୁ ମାରିବାର ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଶେଷରେ ଆମେ ଆଲୋଚନା କରିବା ‘ହେଟ୍ ସ୍ପିଚ୍’ ବା ଘୃଣାଭାଷଣ ବିଷୟରେ। ନିକଟରେ ବିହାରରୁ ଅବଦୁଲ ସଲିମ ନାମକ ଜଣେ ମୌଲାନାକୁ ୟୁପି ଏସଟିଏଫ୍ (UP STF) ଗିରଫ କରିଛି। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଯୋଗୀ ଆଦିତ୍ୟନାଥଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗତ ମାତା ଏବଂ ଗୋମାତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶ୍ଳୀଳ ଏବଂ ଘୃଣ୍ୟ ଭାଷା ପ୍ରୟୋଗ କରିଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ପୋଲିସ ତାକୁ ଗିରଫ କଲା, ସେତେବେଳେ ସେ କ୍ୟାମେରା ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଭିକ ମାଗିବା ଭଳି କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲା। ଏହା ପ୍ରମାଣ କରେ ଯେ, ଏଭଳି ମାନସିକତା ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କୁ କେବଳ କଠୋର ପୋଲିସ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ମାଧ୍ୟମରେ ହିଁ ସିଧା ରାସ୍ତାକୁ ଅଣାଯାଇପାରିବ (“ଲାତୋଁ କେ ଭୂତ, ବାତୋଁ ସେ ନେହିଁ ମାନ୍ତେ”)।
କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର କଥା ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ବଡ଼ ରାଜନେତା, ଯେପରିକି ତାମିଲନାଡୁର ମନ୍ତ୍ରୀ ଉଦୟନିଧି ଷ୍ଟାଲିନ୍ ସନାତନ ଧର୍ମକୁ ଡେଙ୍ଗୁ ଓ ମ୍ୟାଲେରିଆ ସହ ତୁଳନା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଓୱେସୀ ବ୍ରଦର୍ସ ‘୧୫ ମିନିଟ୍ ପୋଲିସ ହଟାଇଦିଅ’ ବୋଲି ଧମକ ଦିଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଫ୍ରିଡମ୍ ଅଫ୍ ସ୍ପିଚ୍ (Freedom of Speech) ନାମରେ ସିଷ୍ଟମ୍ ନୀରବ ରହିଯାଏ। ଏହି ଦୋହରା ନୀତି ହିଁ ସମାଜରେ ଘୃଣା ଏବଂ ବିଭାଜନ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ। ଆମ ଭିତରେ ‘ଶତ୍ରୁବୋଧ’ (Identification of Enemy) ର ଅଭାବ ରହିଛି। ଆମେ ଜାଣିପାରୁନାହୁଁ ଯେ ପ୍ରକୃତରେ ଦେଶର ଶତ୍ରୁ କିଏ ଆଉ ମିତ୍ର କିଏ।
ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା କେବଳ ସେନା କିମ୍ବା ପୋଲିସର ଦାୟିତ୍ୱ ନୁହେଁ। ଜଣେ ସଚେତନ ନାଗରିକ ଭାବରେ ଆଖପାଖର ସନ୍ଦିଗ୍ଧ ଗତିବିଧି ଉପରେ ନଜର ରଖିବା ଏବଂ ସମୟ ଆସିଲେ କଠୋର ନ୍ୟାୟିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦାବି କରିବା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଲସ୍କରର ଏହି ଆତଙ୍କବାଦୀର ଗିରଫଦାରୀ ଆମକୁ ଚେତାଇ ଦେଇଛି ଯେ ଆମ ଘର ଭିତରେ ହିଁ ଅନେକ ଶତ୍ରୁ ଲୁଚି ରହିଛନ୍ତି।
ଏହି ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କର ମତ କ’ଣ? କ’ଣ ଭାରତରେ ଆତଙ୍କବାଦୀ ଏବଂ ଘୃଣାଭାଷଣ ଦେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଫାଷ୍ଟ-ଟ୍ରାକ୍ କୋର୍ଟ (Fast-track court) ଜରିଆରେ ତୁରନ୍ତ ଫାଶୀ କିମ୍ବା ଆଜୀବନ ଜେଲର ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେବା ଉଚିତ କି?
