ନୂଆଦିଲ୍ଲୀରୁ ଆସିଥିବା ଏକ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆର ରାଜନୈତିକ ଓ କୁଟନୈତିକ ପରିବେଶକୁ ଏକାଘାତରେ ଗଡ଼ାଇ ଦେଇଛି। ୨୦୨୬ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ବଜେଟ୍ରେ ଭାରତ ପଡ଼ୋଶୀ ବାଂଲାଦେଶ ପାଇଁ ଆର୍ଥିକ ସହାୟତାକୁ ପ୍ରାୟ ଅଧାକୁ କମାଇ ଦେଇଛି । ଯେଉଁ ବାଂଲାଦେଶ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ଓ ବିଶ୍ୱସନୀୟ ପଡ଼ୋଶୀ ଭାବେ ଗଣାଯାଉଥିଲା, ସେଠାରେ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ‘ଆର୍ଥିକ ଝଟକା’ ମାତ୍ର ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ କୁଟନୈତିକ ସଙ୍କେତ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛି।
ବଜେଟ୍ ଆଙ୍କଡା ଦେଖିଲେ ଚିତ୍ର ସ୍ପଷ୍ଟ। ବାଂଲାଦେଶ ପାଇଁ ଭାରତର ଆର୍ଥିକ ସହାୟତା ୧୨୦ କୋଟିଠାରୁ କମି ୬୦ କୋଟି କରାଯାଇଛି। ଅର୍ଥାତ୍, ପ୍ରାୟ ୫୦ ପ୍ରତିଶତ କମିଛି। ଏହା ସହିତ ମାଳଦ୍ୱୀପ ପାଇଁ ସହାୟତା ୮ ପ୍ରତିଶତ କମିଛି, ମିଆଁମାର ପାଇଁ ୧୪ ପ୍ରତିଶତ ହ୍ରାସ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଚିତ୍ରର ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷ—ନେପାଳ, ଭୁଟାନ, ଶ୍ରୀଲଙ୍କା ଓ ମରିସସ୍ ପାଇଁ ସହାୟତା ବୃଦ୍ଧି କରାଯାଇଛି। ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ—ଏହା କେବଳ ଅର୍ଥନୈତିକ ସଂକୋଚନ ନୁହେଁ, ବରଂ ନୀତିଗତ ପୁନର୍ବିନ୍ୟାସ।
ବାଂଲାଦେଶ ପାଇଁ ସହାୟତା କମିବାକୁ କେବଳ ଆର୍ଥିକ ମାନଦଣ୍ଡରେ ବୁଝିଲେ ଭୁଲ ହେବ। ଭାରତ–ବାଂଲାଦେଶ ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ଟଙ୍କାରେ ମାପାଯାଏନି। ୧୯୭୧ର ମୁକ୍ତିଯୁଦ୍ଧରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ସମ୍ପର୍କ ଭାବନା, ଇତିହାସ ଓ ରଣନୈତିକ ସହଯୋଗରେ ଗଢ଼ା।
କିନ୍ତୁ ସମ୍ପ୍ରତି କିଛି ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ସମ୍ପର୍କରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଫାଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଶେଖ୍ ହାସିନାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱାଧୀନ ସରକାର ପତନ ପରେ ବାଂଲାଦେଶର ରାଜନୈତିକ ଅସ୍ଥିରତା, ଏବଂ ୟୁନୁସ୍ ମହମ୍ମଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଗଠିତ ନୂଆ ଶାସନବ୍ୟବସ୍ଥା—ଏହି ସମୟକୁ ଭାରତ ଗଭୀର ଭାବେ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲା। ବିଶେଷଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମତରେ, ଭାରତର ଏହି କଟୋତି ଏକ ସଂକେତ—ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ ଆଉ ଆଗର ଭଳି ‘ନିରପେକ୍ଷ ଉଦାରତା’ ନୀତି ଚାଲୁ ରଖିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହେଁ।
ବାଂଲାଦେଶ ସହିତ ସହ ମାଳଦ୍ୱୀପ ଓ ମିଆଁମାର ପାଇଁ ସହାୟତା କମିବା ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ମାଳଦ୍ୱୀପରେ ସମ୍ପ୍ରତି ବଢ଼ୁଥିବା ଚୀନ ପ୍ରଭାବ, ଏବଂ ଭାରତ-ବିରୋଧୀ ରାଜନୈତିକ ସ୍ୱର ନୂଆଦିଲ୍ଲୀକୁ ଚିନ୍ତିତ କରିଥିଲା। ସହାୟତାରେ ୮ ପ୍ରତିଶତ କଟୋତି—ସେହି ଅସନ୍ତୋଷର ଏକ ମୃଦୁ କିନ୍ତୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା। ମିଆଁମାର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଚିତ୍ର ଅଲଗା। ସେଠାରେ ଗୃହଯୁଦ୍ଧ, ସେନା ଶାସନ ଓ ଅସ୍ଥିରତା ଭାରତର “ଆକ୍ଟ ଇଷ୍ଟ” ନୀତିକୁ ବିପଦରେ ପକାଇଛି। ସହାୟତା କମାଇ ଭାରତ ଏକପକ୍ଷରେ ଆର୍ଥିକ ବୋଝ କମାଇଛି, ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ଏକ ସତର୍କ ସଙ୍କେତ ଦେଇଛି—ରାଜନୈତିକ ସ୍ଥିରତା ବିନା ଅନିର୍ବାଚିତ ସମର୍ଥନ ନାହିଁ।
ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଦେଶ ପାଇଁ କମ କରାଯାଇଛି, ସେଠାରେ କିଛି ଦେଶ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧି—ଏହା ଭାରତର ନୂଆ କୁଟନୈତିକ ଧାରାକୁ ଉଜାଗର କରିଛି। ଭୁଟାନ ପାଇଁ ୬ ପ୍ରତିଶତ ବୃଦ୍ଧି, ନେପାଳ ପାଇଁ ୧୪ ପ୍ରତିଶତ ବୃଦ୍ଧି—ଏହା କେବଳ ଆର୍ଥିକ ସାହାଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ବରଂ ରାଜନୈତିକ ପୁରସ୍କାର। ନେପାଳରେ ଭାରତ-ପକ୍ଷପାତୀ ସନ୍ତୁଳନ, ଏବଂ ଭୁଟାନରେ ଦୀର୍ଘଦିନର ବିଶ୍ୱାସ—ଏହି ଦୁଇ ଦେଶକୁ ଭାରତ ଆଗୁଆ ଭାବେ ସମର୍ଥନ କରୁଛି। ଶ୍ରୀଲଙ୍କାର ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ଭାରତ ଯେପରି ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା, ସେହି ବିଶ୍ୱାସକୁ ଆଧାର କରି ସହାୟତା ଚାଲୁ ରହିଛି।
ଏହି ବଜେଟ୍ର ସବୁଠାରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ନିଷ୍ପତ୍ତି—ଚାବାହାର ପ୍ରକଳ୍ପ ପାଇଁ ଇରାନକୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ପାଣ୍ଠିକୁ ଶୂନ୍ୟ କରାଯିବା। ୨୦୨୪ ଓ ୨୦୨୫ରେ ଯେଉଁ ପ୍ରକଳ୍ପକୁ ୧ ବିଲିୟନ ଟଙ୍କା କରି ସହାୟତା ମିଳୁଥିଲା, ସେଠାରେ ଏବେ ଶୂନ୍ୟ। ।ଏହାର କାରଣ ସ୍ପଷ୍ଟ—ଆମେରିକାର ଇରାନ ଉପରେ ଟିକସ ଓ ପ୍ରତିବନ୍ଧ। ଭାରତ ଏଠାରେ ଏକ କଠିନ ସନ୍ତୁଳନ କରୁଛି—ଆଞ୍ଚଳିକ ସ୍ୱାର୍ଥ ଓ ବିଶ୍ୱ ରଣନୈତିକ ସମ୍ପର୍କ ମଧ୍ୟରେ। ଚାବାହାର ପ୍ରକଳ୍ପ ଆଫଗାନିସ୍ତାନ ଓ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଏସିଆ ପାଇଁ ଭାରତର ଦ୍ୱାର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଜିଓ ପଲିଟିକ୍ସ ଚାପ ଏହାକୁ ଅସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ବଳି ଦେଇଛି।
ଏହି ସମସ୍ତ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଏକସାଥିରେ ଦେଖିଲେ ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ—ଭାରତ ଆଉ ପଡ଼ୋଶୀ ଦେଶମାନଙ୍କ ପାଇଁ “ନିରସର୍ତ୍ତ ସହାୟକ” ଭୂମିକାରେ ନାହିଁ। ଆର୍ଥିକ ସହାୟତା ଏବେ କୁଟନୈତିକ ମୁଦ୍ରା। ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ପର୍କ ମଜବୁତ, ସେଠାରେ ପାଣ୍ଠି ବଢ଼ୁଛି; ଯେଉଁଠାରେ ସନ୍ଦେହ, ସେଠାରେ କଟୋତି। ବାଂଲାଦେଶ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ସଚେତନ ସଙ୍କେତ—ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ ନିକଟରେ ରହିବେ, ନା ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଙ୍କ ଦିଗକୁ ଢୁକିବେ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଉପରେ ଭବିଷ୍ୟତର ସହାୟତା ନିର୍ଭର କରିବ।
ଭାରତର ୨୦୨୬ ବଜେଟ୍ରେ ବାଂଲାଦେଶକୁ ସହାୟତା କମାଇବା ଏକ ସାଧାରଣ ଆର୍ଥିକ ହ୍ରାସ ନୁହେଁ। ଏହା ଏକ ରଣନୈତିକ ଘୋଷଣା—ଭାରତ ତା’ର ପଡ଼ୋଶୀ ନୀତିକୁ ପୁନଃଲେଖନ କରୁଛି। ସହାୟତା ଆଉ ଅଭ୍ୟାସ ନୁହେଁ, ସେହିଟା ସମ୍ପର୍କର ପରିଣାମ। ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆର ଆଗାମୀ ରାଜନୀତିରେ, ଏହି ବଜେଟ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଏକ ଟର୍ଣିଂ ପଏଣ୍ଟ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯିବ—ଯେଉଁଠାରେ ଭାରତ କହିଲା, ନିରବ ଭାଷାରେ କିନ୍ତୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ—“ସହାୟତା ମିଳିବ, କିନ୍ତୁ ସମ୍ପର୍କ ଥିଲେ।”
also read https://purvapaksa.com/brain-cancer-sign/
Brain cancer Sign ।। ମସ୍ତିଷ୍କ କର୍କଟ ରୋଗ ହେଲେ ଦେଖାଯାଏ ଏହି ଲକ୍ଷଣ…
