ଇତିହାସ ସାକ୍ଷୀ ଅଛି, ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଦେଶ ନିଜର ପ୍ରାଥମିକତା ଭୁଲି ବାରୁଦ ଏବଂ ଅହଂକାରକୁ ପାଥେୟ କରେ, ସେହି ଦେଶର ପତନ ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ। ଆମ ପଡ଼ୋଶୀ ଦେଶ ପାକିସ୍ତାନ ଆଜି ସେହି ବିପଜ୍ଜନକ ମୋଡ଼ରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛି, ଯେଉଁଠାରୁ ଫେରିବା ବାଟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର। ଏକଦା ପରମାଣୁ ଶକ୍ତିର ଦମ୍ଭ ଦେଖାଉଥିବା ଏହି ରାଷ୍ଟ୍ର ଆଜି କେବଳ କିଛି ଲିଟର ପେଟ୍ରୋଲ୍ ଏବଂ ଡିଜେଲ୍ ପାଇଁ ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତ ବା ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ବଳି ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଛି। ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଶେହବାଜ୍ ଶରିଫ୍ଙ୍କ ନୂତନ ‘ସଞ୍ଚୟ ଯୋଜନା’ ବାସ୍ତବରେ ଏକ ସଂସ୍କାର ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ଦେବାଳିଆ ରାଷ୍ଟ୍ରର ସରକାରୀ ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି।
ଶିକ୍ଷା ଉପରେ ତାଲା: ବସ୍ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତେଲ ନାହିଁ
ପାକିସ୍ତାନର ବର୍ତ୍ତମାନର ସ୍ଥିତି କେତେ ସାଂଘାତିକ, ତାହା ଏହି ଗୋଟିଏ ନିଷ୍ପତ୍ତିରୁ ଜଣାପଡ଼େ – ସମଗ୍ର ଦେଶରେ ସ୍କୁଲ୍ ଗୁଡ଼ିକୁ ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ପାଇଁ ଛୁଟି ଘୋଷଣା କରାଯାଇଛି। କୌଣସି ପର୍ବପର୍ବାଣୀ କିମ୍ବା ଶୈତ୍ୟ ପ୍ରବାହ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ସ୍କୁଲ୍ ବସ୍ରେ ପକାଇବାକୁ ତେଲ ନାହିଁ ଏବଂ ଜେନେରେଟର ଚଲାଇବାକୁ ଇନ୍ଧନ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦେଶରେ ଗୋଟିଏ ବହି କିମ୍ବା କଲମ ଅପେକ୍ଷା ଟୋପାଏ ତେଲର ମୂଲ୍ୟ ଅଧିକ ହୋଇଯାଏ, ସେହି ଦେଶର ବିକାଶ କେବଳ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ପାଲଟିଯାଏ। ପିଲାମାନେ ଘରେ ବସିଛନ୍ତି, କାରଣ ସରକାର ସେମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚାଇବାକୁ ଅସମର୍ଥ। ଏହା କେବଳ ଦୁଇ ସପ୍ତାହର କ୍ଷତି ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପିଢ଼ିର ଅନ୍ଧକାରମୟ ଭବିଷ୍ୟତର ସଙ୍କେତ।
ଶେହବାଜ୍ ଶରିଫ୍ଙ୍କ ‘ସଞ୍ଚୟ ଯୋଜନା’ ନା ସଫଳ ଚାଲ୍?
ମଧ୍ୟ-ପ୍ରାଚ୍ୟରେ ଇସ୍ରାଏଲ୍-ଆମେରିକା ବନାମ ଇରାନ ମଧ୍ୟରେ ଲାଗିରହିଥିବା ଯୁଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଯୋଗୁଁ ବିଶ୍ୱ ବଜାରରେ ତେଲ ଯୋଗାଣ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି। ଏହାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଭାବ ପାକିସ୍ତାନ ଉପରେ ପଡ଼ିଛି। ସରକାରୀ ସ୍ତରରେ ନିଆଯାଇଥିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ:
୬୦% ସରକାରୀ ଗାଡ଼ି ବନ୍ଦ: ବଡ଼ ବଡ଼ ଅଫିସରଙ୍କ ଗାଡ଼ିରେ ତେଲ ପକାଇବାକୁ ଟଙ୍କା ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କୁ ସାଇକେଲ୍ କିମ୍ବା ପୁରୁଣା ସ୍କୁଟର ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଉଛି।
ଅଧା କର୍ମଚାରୀଙ୍କୁ ଛୁଟି: ସରକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟରୁ ବିଜୁଳି ଖର୍ଚ୍ଚ କମାଇବା ପାଇଁ ଅଧା କର୍ମଚାରୀଙ୍କୁ ‘ୱର୍କ ଫ୍ରମ୍ ହୋମ୍’ କୁହାଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ବିଜୁଳି ନାହିଁ ତ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ କେଉଁଠୁ ଆସିବ?
ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ ସେବା ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ: ପୋଲିସ୍ ଗାଡ଼ି ଏବଂ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତେଲର କୋଟା ୫୦% କମାଇ ଦିଆଯାଇଛି।
ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ଗୁଡ଼ିକୁ ସରକାର ‘Master Management’ କହୁଥିବା ବେଳେ ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ ଏହାକୁ ‘Collapse’ ବା ପତନର ଆରମ୍ଭ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସିଷ୍ଟମ୍ର ଚକ ଅଟକିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଆଇନ ଶୃଙ୍ଖଳା ଏବଂ ବିକାଶର କଥା କହିବା ବୃଥା।
ତେଲର ଗୋଲାମୀ ଏବଂ ଆଇଏମଏଫ୍ (IMF) ର ସର୍ତ୍ତ
ପାକିସ୍ତାନ ଆଜି ଏକ ଏପରି ଡିଜିଟାଲ୍ କଏଦରେ ଅଛି, ଯାହାର ଚାବି କେବଳ ବିଦେଶୀ ଋଣ ଏବଂ ଆଇଏମଏଫ୍ ପାଖରେ ଗିରବି ରଖାଯାଇଛି। ଦେଶର ଖଜାନା ଖାଲି। ବିଦେଶୀ ମୁଦ୍ରା ଭଣ୍ଡାର ଏତେ କମ୍ ଯେ ଆଗାମୀ କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ତେଲ ଆମଦାନୀ କରିବା ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟକର। ଏହି ସଙ୍କଟ କେବଳ ଆଜିର ନୁହେଁ, ବରଂ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ପାକିସ୍ତାନ ଶାସକମାନଙ୍କର ଦୂରଦୃଷ୍ଟିହୀନତାର ଫଳ। ଯେଉଁ ସମୟରେ ଭାରତ ସୋଲାର ଏନର୍ଜି ଏବଂ ଇଥାନଲ୍ ବ୍ଲେଣ୍ଡିଂ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଥିଲା, ପାକିସ୍ତାନ ସେତେବେଳେ ଋଣ କରି ଘିଅ ପିଇବା ଏବଂ ସୀମାରେ ଅଶାନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲା।
ଉଦ୍ଧାରର ବାଟ କ’ଣ?
ପାକିସ୍ତାନକୁ ଏବେ କେବଳ ଛୋଟ ମୋଟ ସଞ୍ଚୟ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ‘ସର୍ଜିକାଲ୍ ଅପରେସନ୍’ ବା ସଂସ୍କାରର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି।
୧. ସୋଲାର ବିପ୍ଳବ: ସବୁ ସରକାରୀ ବିଲ୍ଡିଂରେ ସୋଲାର ପ୍ୟାନେଲ୍ ଲଗାଇ ତେଲ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳତା କମାଇବାକୁ ହେବ।
୨. ପଡ଼ୋଶୀ ସହ ସୁସମ୍ପର୍କ: ଭାରତ ସହ ଶତ୍ରୁତା ଭୁଲି ବାଣିଜ୍ୟିକ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ହେବ। ସମୁଦ୍ର ଅପେକ୍ଷା ସ୍ଥଳପଥରେ ଭାରତରୁ ସାମାନ ଆଣିବା ଶସ୍ତା ଏବଂ ସୁରକ୍ଷିତ।
୩. ବିଳାସବ୍ୟସନରେ କାଟ: ନେତା ଏବଂ ସେନା ଅଧିକାରୀଙ୍କ ବିଳାସବ୍ୟସନରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଥିବା ଟଙ୍କାକୁ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ମୌଳିକ ସୁବିଧାରେ ଲଗାଇବାକୁ ହେବ।
ଇତିହାସର ଏକ ତିକ୍ତ ଶିକ୍ଷା
ପାକିସ୍ତାନର ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦୁନିଆ ପାଇଁ ଏକ ଚେତାବନୀ। ଯେଉଁ ରାଷ୍ଟ୍ର ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷାକୁ ତେଲର ମୂଲ୍ୟରେ କୁର୍ବାନ କରେ, ସେଠାରେ ଅନ୍ଧକାର ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କିଛି ନଥାଏ। ଶେହବାଜ୍ ଶରିଫ୍ଙ୍କ ଘୋଷଣା ପଛରେ ଏକ ଅସହାୟ ଦେଶର ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଶୁଭୁଛି। ଯଦି ଆଜି ବି ପାକିସ୍ତାନ ନିଜର ଭୁଲ୍ ସୁଧାରିବ ନାହିଁ, ତେବେ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଏହା କେବଳ ଏକ ‘ବିଫଳ ରାଷ୍ଟ୍ର’ (Failed State) ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦାହରଣ ଭାବେ ଇତିହାସରେ ସ୍ଥାନ ପାଇବ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/parliamentary-decency-versus-political-arrogance/
ସଂସଦୀୟ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବନାମ ରାଜନୈତିକ ଅହଂକାର || Parliamentary decency versus political arrogance
