ରାଜ୍ୟର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାମ୍ବିଧାନିକ ସଂସ୍ଥା ହେଉଛି ବିଧାନସଭା। ଏଠାରେ ଆଇନ ମନ୍ତ୍ରଣା, ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ, ଶାସକ ଓ ପ୍ରଶାସନର ଅନୀତିକୁ କଟକଣା, ଲୋକଙ୍କ ଅଧିକାରର ସୁରକ୍ଷା- ଏ ସବୁକିଛି ନ୍ୟାୟିକ ଢଙ୍ଗରେ ହୋଇଥାଏ। ଯେଉଁ ସଂସ୍ଥା ଜନତା ପାଇଁ ଆଇନ ଲେଖିବାକୁ ଦାୟୀ ସେଇ ସଂସ୍ଥା ନିଜେ ଆଇନର ଚକ୍ରବ୍ୟୁହରେ ବର୍ଷେ ବର୍ଷ ଧରି ଫସି ରହିବ- ଏହା ଏକ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଜନକ ଏବଂ ସ୍ୱଳ୍ପକଥାରେ ଲଜ୍ଜାଜନକ ପରିସ୍ଥିତି। ନୂଆ ପ୍ରଧାନ ବିଚାରପତି ଜଷ୍ଟିସ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତ ଶପଥ ନେଉଥିବା ସମୟରେ ଏବଂ ବିଧାନସଭା ରାଷ୍ଟ୍ରପତିଙ୍କ ଅଭିଭାଷଣ ପାଇଁ ସଜେଇ ହେଉଥିବାବେଳେ- ବାହାରୁ ଚକଚକିଆ ଯେପରି ଦିଶୁଥିବା ଏହି ସଂସ୍ଥା ଭିତରେ ନ୍ୟାୟର ଗତିପଥକୁ ଅନ୍ଧକାର ମାଡ଼ି ବସିଛି। ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି କୋର୍ଟରେ ବିଳମ୍ବିତ ହେଉଥିବା ମାମଲା, ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଦେଇ ଓକିଲଙ୍କୁ ପୋସା ଯାଉଥିବାବେଳେ ମାମଲା ଶେଷ ନ ହେବା, ଚାକିରିର ଅନ୍ୟାୟ, କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଅଧିକାରକୁ ଦଳି ଦିଆଯିବା- ଏସବୁ ମିଶି ରାଜ୍ୟର ଗରିମାମୟ ବିଧାନସଭାକୁ ଗଭୀର ପ୍ରଶ୍ନଚିହ୍ନର ସମ୍ମୁଖୀନ କରାଇ ଦେଇଛି।
ଦଶବର୍ଷର ମାମଲା: ବିଧାନସଭାର ନ୍ୟାୟ–ଯାତ୍ରା କେଉଁଠି ଅଟକିଲା?
୨୦୧୪ରୁ ୨୦୨୩- ଏହି ଦଶ ବର୍ଷରେ ବିଧାନସଭା ଯେତେ ମାମଲା ପରିଚାଳନା ପାଇଁ ଓକିଲଙ୍କୁ ଦେଇଛି, ସେହି ସଂଖ୍ୟା ରାଜ୍ୟର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସଂସ୍ଥା ତୁଳନାରେ ଅସାମାନ୍ୟ।
ସୂଚନା ଅଧିକାର ଆଧାରରେ ଯାହା ଉଜାଗର ହୋଇଛି ତାହା ହେଲା-
• ଜଣେ ଓକିଲଙ୍କ ପାଖରେ- ୪୧ଟି ମାମଲା
• ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଖରେ- ୩୫ଟି ମାମଲା
• ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଖରେ- ଆଉ ୪୧ଟି ମାମଲା
• ଅବଶିଷ୍ଟ ୪ ଓକିଲଙ୍କ ପାଖରେ- ମୋଟ ୭ଟି ମାମଲା
ଏମିତି ଅସନ୍ତୁଳିତ ମାମଲା ବଣ୍ଟନ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଏ-
ବିଧାନସଭା ଓକିଲ ବାଛିଥିଲା କ’ଣ ଯୋଗ୍ୟତାରେ, ନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅଦୃଶ୍ୟ ମାନଦଣ୍ଡରେ?
ଏଥିରୁ ମିଳିଥିବା ତଥ୍ୟ-
ଘଣ୍ଟାଚକଟା ଚାଲିଥିବା ଏହି ମାମଲାଗୁଡ଼ିକ ଦଶବର୍ଷ ହେଲାଣି ଅଧିକାଂଶ ମାମଲା ଅମୀମାଂସିତ।
କିଛି ମାମଲାର ଅଭିଯୋଗକାରୀ କର୍ମଚାରୀ ଅବସର ନେଇଗଲେଣି, କିଛି ମରିଗଲେଣି, କିନ୍ତୁ ମାମଲାର ନ୍ୟାୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିଲା ନାହିଁ।
ଏହି ଅବସ୍ଥା ଲୁଚିଥିବା ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇଛି-
ବିଧାନସଭା ମାମଲା ଲଢ଼ିବା ପାଇଁ ଯାଉଛି, ନା ମାମଲା ମାଧ୍ୟମରେ ଓକିଲଙ୍କୁ ପୋଷିବାକୁ ଯାଉଛି?
ତଦନ୍ତରୁ ଉଜାଗର- ଦଶ ବର୍ଷରେ ୩୯ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ
୩୯ ଲକ୍ଷ-ଏକ ମାମୂଲି ସଂଖ୍ୟା ନୁହେଁ। ବିଶେଷକରି ଯେଉଁଠାରେ ମାମଲାର ଶେଷ ହୋଇନାହିଁ, ସେଠାରେ ଏହି ଖର୍ଚ୍ଚ ଅନୁତ୍ତରଦାୟୀ ଆର୍ଥିକ ପ୍ରବନ୍ଧନର ଉଦାହରଣ।
କରଦାତାଙ୍କ ଧନ, ବିଧାନସଭା ମାଧ୍ୟମରେ ଓକିଲଙ୍କ ମନମାନୀ- ପରେ ଫଳ କ’ଣ?
• ମାମଲା ଧୀରଗତି
• କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଅଧିକାର ଅସ୍ପଷ୍ଟ
• ଚାକିରି ନିୟମର ଅନ୍ଧକାର
• ନ୍ୟାୟ–ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶାସନରେ ସ୍ଥାଣୁତା
ଏହା ଗଣତନ୍ତ୍ରର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ବିଷ ସହିତ ସମାନ।
ବିଧାନସଭାର ପ୍ରଶାସନିକ ଅସ୍ଥିରତା: ୧୦ ବର୍ଷରେ ୧୦ ବାଚସ୍ପତି
ପ୍ରଶାସନିକ ଅସ୍ଥିରତା-ଯେଉଁଠାରେ ନେତୃତ୍ୱ ବାରମ୍ବାର ବଦଳେ, ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଗଢ଼ି ଉଠିବା ଅସମ୍ଭବ।
୧୦ ବର୍ଷରେ ୧୦ଜଣ ବାଚସ୍ପତି- ଏହା କେବଳ ସଂଯୋଗ ନୁହେଁ।
ଏହା ଦେଖାଉଛି-
• ବିଧାନସଭାରେ ରାଜନୈତିକ ହସ୍ତକ୍ଷେପ
• ପ୍ରଶାସନିକ ଅନିର୍ବାଚିତତା
• ବିଭିନ୍ନ କେଳଙ୍କାରୀର ଛାୟା
• ନେତୃତ୍ୱର ନିରନ୍ତର ଚାପ
ଏମିତି ଅସ୍ଥିର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଅଧିକାର, ବେତନ, ପଦୋନ୍ନତି, ଚାକିରି ସୁରକ୍ଷା-ସବୁକିଛି ଅଦୃଶ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ପଞ୍ଜୁରୀରେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇଥାଏ।
ଡିଏଲଆର କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣା
ବିଧାନସଭାର ଡିଏଲଆର ଓ ଅନ୍ୟ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଚାକିରି ସର୍ତ୍ତାବଳୀ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମାମଲା ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଅସମାଧାନ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ି ରହିଛି।
କିଛି ତଥ୍ୟ ଯାହା କହେ ତାହା ହେଲା—
• କେତେକ ଅଭିଯୋଗକାରୀ ଜୀବନ ହାରିଛନ୍ତି
• କେତେକ ପେନସନ ନେଇ ଘରେ
• କିନ୍ତୁ ମାମଲା ଅଚଳ
ଯେଉଁ ମାମଲା ଦୁଇ ବର୍ଷରେ ସରିଯିବା ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସରିବାରେ ଦଶ ବର୍ଷ ହେଲାଣି କୌଣସି ପ୍ରଗତି ନାହିଁ।
ଏହା ନ୍ୟାୟର ବିଳମ୍ବ ନୁହେଁ— ଏହା ନ୍ୟାୟର ଅସ୍ୱୀକାର।
ପ୍ରଶ୍ନ ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକୁ ବିଧାନସଭା ଆଡ଼େଇ ଚାଲିଛି ?
୧. ମାମଲା କାହିଁକି ଏତେବର୍ଷ ଧରି ଅଟକିଛି?
୨ ଅନେକ ଓକିଲ କାହିଁକି ଚୟନ ହେଲେ, କେତେକଙ୍କ ପାଖରେ ଦଶ ବର୍ଷରେ ୪୦ରୁ ଅଧିକ ମାମଲା କାହିଁକି?
୩. ମାମଲା ବିଳମ୍ବିତ ହେଲେ ଉତ୍ତରଦାୟୀ କିଏ?
୪. କେଳଙ୍କାରୀରେ ବାଚସ୍ପତି ବଦଳିଲେ, କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଅଧିକାର ନେଇ କାହିଁ ରାତିରାତି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆଯାଉନାହିଁ?
୫. ବିଧାନସଭା ନିଜ ମାମଲା ମନିଟରିଂ ପାଇଁ କୌଣସି ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ପ୍ରଣାଳୀ ଗଢ଼ିଛି କି?
ଯେପରି ଲାଗୁଛି-
ବିଧାନସଭାର ପ୍ରଶାସନ ସଚେତନ ଭାବରେ ପଙ୍କୁଆ ପୋଖରୀରେ ଅଟକିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ମାମଲା ଅନ୍ତ ହେଲେ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଅଧିକାର କିମ୍ବା ସଂସ୍ଥାର ମନ୍ତ୍ରଣାଧାରା ଏକ ନୂଆ ଦିଗକୁ ଯିବ- ଏଥିରେ କିଛି ଶକ୍ତିକେନ୍ଦ୍ର ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିପାରନ୍ତି।
ଏହାକୁ ଲୁଚାଇବାକୁ ନ୍ୟାୟର ଗତିକୁ କୃତ୍ରିମ ଭାବେ ଧୀର ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଇଛି ବୋଲି କର୍ମଚାରୀ ଅଭିଯୋଗ କରୁଛନ୍ତି।
ନୂଆ ପ୍ରଶାସନ— ଏବେ ସମାଧାନର ବାଟ ଖୋଲିବା ଦାୟିତ୍ୱ କାହାର?
ବର୍ତ୍ତମାନ ରାଜ୍ୟରେ ନୂଆ ଓ ସ୍ଥିର ସରକାର ଅଛି।
ବିଧାନସଭାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାର ସୁଯୋଗ- ଏବେ ଅଛି।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ—
ବିଧାନସଭା ନିଜ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଅଧିକାର ପାଇଁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବ କି?
ନା ଓକିଲଙ୍କୁ ପୋଷିବାର ପୁରୁଣା ପ୍ରଥା ଚାଲିଥିବ?
ନୂଆ ବାଚସ୍ପତି, ନୂଆ ପ୍ରଶାସନ, ନୂଆ ପ୍ରଧାନ ବିଚାରପତି ଆସିଥିବା ସମୟରେ-
ଏହି ମାମଲାଗୁଡ଼ିକ ରିଭ୍ୟୁ କରିବା, ନ୍ୟାୟ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ତ୍ୱରିତ କରିବା, ଉତ୍ତରଦାୟିତ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି କରିବା-ଏହା ଏକ ଆବଶ୍ୟକତା, ବିକଳ୍ପ ନୁହେଁ।
ଯଦି ବିଧାନସଭା ନିଜ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଠିଆ ନ ହେବେ, ତେବେ ରାଜ୍ୟର ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ କର୍ମଚାରୀ, ସରକାରୀ ଏବଂ ବେସରକାରୀ—ସେମାନେ କାହାକୁ ଦେଖି ଆଶା ରଖିବେ?
ନ୍ୟାୟ ବିଳମ୍ବିତ ହେଲେ- ଲୋକତନ୍ତ୍ର ଶିଥିଳ ହୁଏ
ବିଧାନସଭାର ମାମଲା ଦଶବର୍ଷ ଧରି ଅନ୍ଧକାରରେ ରହିବା କେବଳ ପ୍ରଶାସନିକ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ନୁହେଁ।
ଏହା ସାମ୍ବିଧାନିକ ଦୁର୍ବଳତାର ଚିହ୍ନ।
ମାମଲା ବିଳମ୍ବିତ—
• କର୍ମଚାରୀ ନ୍ୟାୟରୁ ବଞ୍ଚିତ
• ବିଧାନସଭାର ଗରିମା କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ
• କରଦାତାଙ୍କ ଧନ ଅବ୍ୟୟ
• ନାଗରିକଙ୍କ ନ୍ୟାୟ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଆସ୍ଥା ସଙ୍କଟ
ଗଣତନ୍ତ୍ରର ମୂଳସ୍ତମ୍ଭ ହେଉଛି- ନ୍ୟାୟ ସମୟରେ ମିଳିବା ଉଚିତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟ ମିଳିବା ଉଚିତ, ସମାନ ଭାବରେ ନ୍ୟାୟ ମିଳିବା ଉଚିତ।
ଏଠି ସେଇ ମୂଳ ନିୟମକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦିଆଯାଉଛି।
ବିଧାନସଭା ରାଜ୍ୟର ନୀତି ତିଆରିର ହୃଦୟ
ସେଠି ଅନ୍ୟାୟ, ବିଳମ୍ବ, ଚକ୍ରବ୍ୟୁହ, ପଙ୍କୁଆ ପୋଖରୀର ପରିସ୍ଥିତି ଚାଲିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା କେବଳ ବିଧାନସଭାକୁ ନୁହେଁ ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟର ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ଦୁର୍ବଳ କରେ। ମାମଲା ବିଳମ୍ବିତ ହେବା, ଓକିଲଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ରାଜସ୍ୱ ପେମେଣ୍ଟ, କର୍ମଚାରୀ ଅଧିକାରରୁ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ବଞ୍ଚିତ-
ଏହି ସବୁକିଛି ଆଗାମୀ ପିଢ଼ିଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ କ’ଣ ପ୍ରଶାସନ ଛାଡ଼ି ଯାଉଛୁ—ତାହା ଉପରେ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।
ବିଧାନସଭାକୁ ଆଉ ଡେରି ନ କରି-
ନ୍ୟାୟର ବାଟ ଖୋଲିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ନେବାକୁ ହେବ।
କାରଣ-
ନ୍ୟାୟ ବିଳମ୍ବିତ ହେଲେ- ଗଣତନ୍ତ୍ର ଦୁର୍ବଳ।
ନ୍ୟାୟ ନ ହେଲେ— ଗଣତନ୍ତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନ।
also read https://purvapaksa.com/why-is-india-claiming-sindh-from-pakistan/
Why is India claiming Sindh from Pakistan? || ଭାରତ ପାକିସ୍ତାନର ସିନ୍ଧକୁ କାହିଁକି ଦାବି କରୁଛି?
