ବିରୋଧୀଦଳ ନେତା ଓ ବିଜୁ ଜନତା ଦଳର ସଭାପତି ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଆଜି ଅଣାଅସି ବର୍ଷ ବୟସରେ ପଦାର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି। ଓଡ଼ିଶାର ରାଜନୀତିରେ ଗତ ୨୫ ବର୍ଷ ଧରି ତାଙ୍କର ଥିବା ଅସାଧାରଣ ପ୍ରଭାବକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି ହେବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସମୟ ଓ ଶାରିରିକ ସୀମା କାହାକୁ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ। ନବୀନ ଆଜି ଶାରିରିକ ଭାବେ ଅସୁସ୍ଥ, ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ଳାନ୍ତ। ନୂଆପଡ଼ା ଉପନିର୍ବାଚନ ପ୍ରଚାର ସମୟରେ ତାଙ୍କର ହେଲିକପ୍ଟର ଚଢ଼ିବାରେ ଅସୁବିଧା, ଚାଲିବାରେ ଅସୁବିଧା-ଏହା ଦେଖି ଜନମାନସରେ ଏକ ଗଭୀର ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି।
ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି- ଏହା କ’ଣ ରାଜନୀତିର ଅବିରତ ପ୍ରୟାସ, ନା କି ଏକ ବୃଦ୍ଧ ନେତାଙ୍କୁ ମାନସିକ ଓ ଶାରିରିକ ଚାପରେ ରଖିବାର ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଅଭିନୟ?
ନୂଆପଡ଼ା ଦୃଶ୍ୟ: ଦୃଶ୍ୟରେ ଦେହ, ଅଦୃଶ୍ୟରେ ବେଦନା
ନୂଆପଡ଼ାରେ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ପ୍ରଚାର ସଭାର ଭିଡ଼ିଓ କ୍ଲିପ୍ ଏବେ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଘୁରି ବୁଲୁଛି। ତାଙ୍କୁ ହେଲିକପ୍ଟରରେ ଚଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା କର୍ମୀ ଓ ନେତାମାନେ ମିଶି ହାତ ଧରି ସାହାଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ମଞ୍ଚରେ ତାଙ୍କର ଚାଲିବା, ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଓ କଣ୍ଠସ୍ୱରରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିଯାଉଛି- ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଏବେ ଶାରିରୀକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ତଥାପି, ପାର୍ଟି ନେତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ମଞ୍ଚକୁ ନେଉଛନ୍ତି, ସଭା ପାଇଁ ଉଠାଇ ଓହ୍ଲାଇ ନେଉଛନ୍ତି। ଯେପରି ଏକ ସଙ୍ଗୀତ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ପୁରୁଣା ସୁରକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ “ସ୍ମୃତିରେ” ଦେଖାଯାଏ- ଏଥିରେ ମାନବିକ ସମ୍ମାନ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ରାଜନୀତିରେ ଏହା ଏକ ଗଣନା ନୀତିର ଅଂଶ ହୋଇପଡ଼ିଛି।
ବିଜେଡିର ନେତାମାନଙ୍କ ନିର୍ବାଚନୀ ଆଶ୍ରୟ
ଏହି ସମୟରେ ବିଜୁ ଜନତା ଦଳର ଅନେକ ନେତା ନବୀନଙ୍କ ନାମ, ମୁହଁ ଓ ସ୍ୱଭାବରେ ନିଜର ରାଜନୈତିକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିଛନ୍ତି। ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ନବୀନ ହେଉଛନ୍ତି ପରିଚୟ, ଯାହା ସେହି ନେତାମାନଙ୍କର ନାଁ ଅଛି ନା ପରିଚୟ ଅଛି।
ତେଣୁ, ଯେତେବେଳେ ନେତା ସେଇ ବ୍ୟକ୍ତି ଶାରିରିକ ଭାବେ ଅସୁସ୍ଥ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମଞ୍ଚରେ ନେଇ ସେଥିରେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ସୁରକ୍ଷିତ କରୁଛନ୍ତି। ଏହାକୁ ଅନେକ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ “ମାଙ୍କଡ଼ ନାଚ” ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛନ୍ତି- ଯେଉଁଠାରେ ନାଚେ ଗୋଟିଏ ଲୋକ, କିନ୍ତୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅନ୍ୟ ଲୋକର ହାତରେ ଥାଏ। ତେବେ ନବୀନଙ୍କୁ ବିଜେଡିର କେଉଁ ନେତା ନଚାଉଛନ୍ତି ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି।
ଯଦି ସେ ତାଙ୍କ ବାପା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ…
/odishatv/media/media_files/2025/11/03/otv-cover-main-29-2025-11-03-14-33-06.jpg)
ଏଥିରେ ଆସିସୁଛି ମୁଖ୍ୟ ନୈତିକ ପ୍ରଶ୍ନ- ଯଦି ନବୀନ ବିଜେଡିର ରଣନୀତିକାର ନେତାମାନଙ୍କ ବାପା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ, ସେମାନେ କ’ଣ ଏପରି ଅସୁସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଗାଡ଼ିରେ ଚଢ଼ାଇ, ମଞ୍ଚକୁ ନେଇ, ମାଇକ୍ ଧରାଇ, ହାତ ହଲେଇବାକୁ କହିଥାଆନ୍ତେ?
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କେବଳ ରାଜନୀତିକ ନୁହେଁ, ଏହା ମାନବିକ ମୂଲ୍ୟର ମାପକାଠି। ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ, ଯିଏ ଏକ ସମୟରେ ରାଜ୍ୟକୁ ପରିଚାଳନା କରିଥିଲେ, ଆଜି ସେ ନିଜ ଦଳର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନିଜେ ଏକ ସଖୀ କଣ୍ଢେଇ ହୋଇ ରହିଯାଇଛନ୍ତି- ଏହା କେବଳ ରାଜନୀତିର ନିର୍ଦ୍ଦୟତା ନୁହେଁ, ଏହା ଆମ ସମାଜର ମୂଲ୍ୟବୋଧର ଅବନତି ମଧ୍ୟ।
ନବୀନଙ୍କ ପ୍ରତି ଓଡ଼ିଆ ମନର ଭାବନା
ଓଡ଼ିଆ ମନ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖିଛି ଏକ ସଂସ୍କୃତ, ଶାନ୍ତ ଓ ଶିଷ୍ଟ ନେତା ଭାବରେ। ସେ ଭାଷାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅନିଶ୍ଚିତ, କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସୁଚିନ୍ତିତ। ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କର ରାଜନୀତିର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପରେ ସେ ନିଜର ଆଲଗା ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ଆଜି ନିଜେ ଆଖିରେ ଦେଖୁଥାଆନ୍ତି- ତାଙ୍କ ଦଳ ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରଚାର ମଞ୍ଚକୁ ନେଉଛି- ତାହାଲେ ସେ ବୋଧହୁଏ କହିଥାଆନ୍ତେ, “ମୋତେ ନୁହେଁ, ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଝାଇଦିଅ।”
ରାଜନୀତିରେ ‘ମାନବିକ ଅବସର’ ନାହିଁ
ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିରେ ଏକ ଦୁଃଖଦ ସତ୍ୟ ଅଛି- ଏଠି ଜଣେ ନେତାଙ୍କୁ ନିବୃତିର ମାନବିକ ଅବସର ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ। ନେତା ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କ ନାମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରି ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତି।
ନବୀନଙ୍କ ଘଟଣା ଏହାର ଜୀବନ୍ତ ଉଦାହରଣ। ବିଜେଡି ନେତାମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାମ ଓ ମୁହଁ ବିନା ପାର୍ଟି ଏକା ଏକା ଲଢ଼ିପାରିବ ନାହିଁ। ସେହିପାଇଁ ଅସୁସ୍ଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଚାରକୁ ଟାଣି ନେଉଛନ୍ତି- ଯେପରି ଜଣେ ଶିଳ୍ପୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଶେଷ ଦିନରେ ମଞ୍ଚରେ ଦଉଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଏ।
‘ପିତୃତ୍ୱ’ ଓ ‘ନେତୃତ୍ୱ’ ମଧ୍ୟରେ ତାଫାତ
ବିଜେଡି ନେତାମାନେ ନବୀନଙ୍କୁ “ବିଜୁ ଜନତା ଦଳର ପିତା” ବୋଲି କହନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହା ନାମକୁ ମାତ୍ର। ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ଦୟା ଓ ଯତ୍ନ ମଧ୍ୟ ଥାଏ। ଯଦି ନବୀନ ସେମାନଙ୍କ ବାପା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ, ତେବେ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇଥାଆନ୍ତେ, ଚିକିତ୍ସା ସୁବିଧା ଦେଇଥାଆନ୍ତେ, ଓ ସେମାନେ ନିଜେ ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥାଆନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ତାହା ହେଉନାହିଁ- ଯେପରି ଏକ ପିତାଙ୍କୁ ବ୍ୟବହାର କରି ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଲାଭ ଉଠାଉଛି।
ଜନତାର ଭୂମିକା: ସହାନୁଭୂତି କି ଅନୁଗତି?
ଏହି ଘଟଣା ଜନତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଛି। ଆମେ ନବୀନଙ୍କୁ ନେତା ଭାବେ ନା ଜଣେ ଅସୁସ୍ଥ ବୃଦ୍ଧ ଭାବେ ଦେଖୁଛୁ? ଯଦି ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଟରେ ସହାନୁଭୂତି ଦେଇଛୁ, ତେବେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି “ମାଙ୍କଡ଼ ନାଚ”ର ଅଂଶୀଦାର ହେଉଛୁ।
ଜନତାର ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ସଠିକ ନେତୃତ୍ୱକୁ ବାଛିବା, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପିଢ଼ିକୁ ଆଗକୁ ଆଣିବା। ଯଦି ଆମେ ଆଜି ମାତ୍ର ପୁରୁଣା ମୁହଁରେ ଆସ୍ଥା ରଖୁଛୁ, ତେବେ ଆମର ଆଗାମୀ ରାଜନୀତି ମଧ୍ୟ ଅତୀତରେ ଅଟକି ରହିବ।
ସମାପନ: ନବୀନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ମାନ କ’ଣ?
ଜଣେ ନେତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ମାନ ହେଉଛି- ତାଙ୍କୁ ସମୟରେ ଶାନ୍ତି ଦେବା। ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଭଳି ଜଣେ ନେତା, ଯିଏ ଓଡ଼ିଶାକୁ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ମାନ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଯିବା ଉଚିତ।
ଯଦି ସେ ତାଙ୍କ ବାପା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ, ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି କରିଥାଆନ୍ତୁ କି? ଉତ୍ତର ସ୍ପଷ୍ଟ ଅଟେ- ନା।
ତେବେ ରାଜନୀତିକ ଲୋଭ ଓ ସ୍ୱାର୍ଥ ଯେତେବେଳେ ମାନବିକତାରୁ ବଡ଼ ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ନେତୃତ୍ୱ ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ଅନୁଗତି ରହିଯାଏ।
ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଏବେ ଓଡ଼ିଶାର ରାଜନୀତିରେ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ନୁହେଁ, ଏକ ସଂକେତ – ଏକ ସମୟର ଗୋଲାପ ଯାହା ଫୁଟିଥିଲା ଓ ଏବେ ଶୁଖିଯାଉଛି। ସେହି ଗୋଲାପକୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ସହିତ ସମାପନ ଦେବା ହେଉଛି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ।
ଶେଷ ଶବ୍ଦ:
ନବୀନଙ୍କ ଜୀବନ ଓ ରାଜନୀତି ଓଡ଼ିଶା ପାଇଁ ଏକ ଅଭିମାନ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆମେ ସେଇ ଅଭିମାନକୁ ଦୟାରେ ପରିଣତ କରିପାରୁନାହୁଁ, ତେବେ ଇତିହାସ ଆମକୁ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ମାନବ ଭାବେ ମନେ ରଖିବ।
ଯଦି ନବୀନ ତାଙ୍କ ବାପା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ — ଆମେ ଏହିପରି କରିଥାଆନ୍ତୁ କି? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଅଜଣା ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ଅବଶ୍ୟ ଅସୁବିଧାଜନକ।
ଯଦି ନବୀନ ତାଙ୍କ ବାପା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ…
ବିରୋଧୀଦଳ ନେତା ଓ ବିଜୁ ଜନତା ଦଳର ସଭାପତି ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଆଜି ଅଣାଅସି ବର୍ଷ ବୟସରେ ପଦାର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି। ଓଡ଼ିଶାର ରାଜନୀତିରେ ଗତ ୨୫ ବର୍ଷ ଧରି ତାଙ୍କର ଥିବା ଅସାଧାରଣ ପ୍ରଭାବକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି ହେବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସମୟ ଓ ଶାରିରିକ ସୀମା କାହାକୁ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ। ନବୀନ ଆଜି ଶାରିରିକ ଭାବେ ଅସୁସ୍ଥ, ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ଳାନ୍ତ। ନୂଆପଡ଼ା ଉପନିର୍ବାଚନ ପ୍ରଚାର ସମୟରେ ତାଙ୍କର ହେଲିକପ୍ଟର ଚଢ଼ିବାରେ ଅସୁବିଧା, ଚାଲିବାରେ ଅସୁବିଧା-ଏହା ଦେଖି ଜନମାନସରେ ଏକ ଗଭୀର ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି।
ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି- ଏହା କ’ଣ ରାଜନୀତିର ଅବିରତ ପ୍ରୟାସ, ନା କି ଏକ ବୃଦ୍ଧ ନେତାଙ୍କୁ ମାନସିକ ଓ ଶାରିରିକ ଚାପରେ ରଖିବାର ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଅଭିନୟ?
ନୂଆପଡ଼ା ଦୃଶ୍ୟ: ଦୃଶ୍ୟରେ ଦେହ, ଅଦୃଶ୍ୟରେ ବେଦନା
ନୂଆପଡ଼ାରେ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ପ୍ରଚାର ସଭାର ଭିଡ଼ିଓ କ୍ଲିପ୍ ଏବେ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ଘୁରି ବୁଲୁଛି। ତାଙ୍କୁ ହେଲିକପ୍ଟରରେ ଚଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା କର୍ମୀ ଓ ନେତାମାନେ ମିଶି ହାତ ଧରି ସାହାଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ମଞ୍ଚରେ ତାଙ୍କର ଚାଲିବା, ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଓ କଣ୍ଠସ୍ୱରରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖିଯାଉଛି- ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଏବେ ଶାରିରୀକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ତଥାପି, ପାର୍ଟି ନେତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ମଞ୍ଚକୁ ନେଉଛନ୍ତି, ସଭା ପାଇଁ ଉଠାଇ ଓହ୍ଲାଇ ନେଉଛନ୍ତି। ଯେପରି ଏକ ସଙ୍ଗୀତ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ପୁରୁଣା ସୁରକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ “ସ୍ମୃତିରେ” ଦେଖାଯାଏ- ଏଥିରେ ମାନବିକ ସମ୍ମାନ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ରାଜନୀତିରେ ଏହା ଏକ ଗଣନା ନୀତିର ଅଂଶ ହୋଇପଡ଼ିଛି।
ବିଜେଡିର ନେତାମାନଙ୍କ ନିର୍ବାଚନୀ ଆଶ୍ରୟ
ଏହି ସମୟରେ ବିଜୁ ଜନତା ଦଳର ଅନେକ ନେତା ନବୀନଙ୍କ ନାମ, ମୁହଁ ଓ ସ୍ୱଭାବରେ ନିଜର ରାଜନୈତିକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିଛନ୍ତି। ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ନବୀନ ହେଉଛନ୍ତି ପରିଚୟ, ଯାହା ସେହି ନେତାମାନଙ୍କର ନାଁ ଅଛି ନା ପରିଚୟ ଅଛି।
ତେଣୁ, ଯେତେବେଳେ ନେତା ସେଇ ବ୍ୟକ୍ତି ଶାରିରିକ ଭାବେ ଅସୁସ୍ଥ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମଞ୍ଚରେ ନେଇ ସେଥିରେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ସୁରକ୍ଷିତ କରୁଛନ୍ତି। ଏହାକୁ ଅନେକ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ “ମାଙ୍କଡ଼ ନାଚ” ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛନ୍ତି- ଯେଉଁଠାରେ ନାଚେ ଗୋଟିଏ ଲୋକ, କିନ୍ତୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅନ୍ୟ ଲୋକର ହାତରେ ଥାଏ। ତେବେ ନବୀନଙ୍କୁ ବିଜେଡିର କେଉଁ ନେତା ନଚାଉଛନ୍ତି ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି।
ଯଦି ସେ ତାଙ୍କ ବାପା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ…
ଏଥିରେ ଆସିସୁଛି ମୁଖ୍ୟ ନୈତିକ ପ୍ରଶ୍ନ- ଯଦି ନବୀନ ବିଜେଡିର ରଣନୀତିକାର ନେତାମାନଙ୍କ ବାପା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ, ସେମାନେ କ’ଣ ଏପରି ଅସୁସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଗାଡ଼ିରେ ଚଢ଼ାଇ, ମଞ୍ଚକୁ ନେଇ, ମାଇକ୍ ଧରାଇ, ହାତ ହଲେଇବାକୁ କହିଥାଆନ୍ତେ?
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କେବଳ ରାଜନୀତିକ ନୁହେଁ, ଏହା ମାନବିକ ମୂଲ୍ୟର ମାପକାଠି। ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ, ଯିଏ ଏକ ସମୟରେ ରାଜ୍ୟକୁ ପରିଚାଳନା କରିଥିଲେ, ଆଜି ସେ ନିଜ ଦଳର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନିଜେ ଏକ ସଖୀ କଣ୍ଢେଇ ହୋଇ ରହିଯାଇଛନ୍ତି- ଏହା କେବଳ ରାଜନୀତିର ନିର୍ଦ୍ଦୟତା ନୁହେଁ, ଏହା ଆମ ସମାଜର ମୂଲ୍ୟବୋଧର ଅବନତି ମଧ୍ୟ।
ନବୀନଙ୍କ ପ୍ରତି ଓଡ଼ିଆ ମନର ଭାବନା
ଓଡ଼ିଆ ମନ ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖିଛି ଏକ ସଂସ୍କୃତ, ଶାନ୍ତ ଓ ଶିଷ୍ଟ ନେତା ଭାବରେ। ସେ ଭାଷାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅନିଶ୍ଚିତ, କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସୁଚିନ୍ତିତ। ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କର ରାଜନୀତିର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପରେ ସେ ନିଜର ଆଲଗା ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ଆଜି ନିଜେ ଆଖିରେ ଦେଖୁଥାଆନ୍ତି- ତାଙ୍କ ଦଳ ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରଚାର ମଞ୍ଚକୁ ନେଉଛି- ତାହାଲେ ସେ ବୋଧହୁଏ କହିଥାଆନ୍ତେ, “ମୋତେ ନୁହେଁ, ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଝାଇଦିଅ।”
ରାଜନୀତିରେ ‘ମାନବିକ ଅବସର’ ନାହିଁ
ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିରେ ଏକ ଦୁଃଖଦ ସତ୍ୟ ଅଛି- ଏଠି ଜଣେ ନେତାଙ୍କୁ ନିବୃତିର ମାନବିକ ଅବସର ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ। ନେତା ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କ ନାମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରି ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତି।
ନବୀନଙ୍କ ଘଟଣା ଏହାର ଜୀବନ୍ତ ଉଦାହରଣ। ବିଜେଡି ନେତାମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ତାଙ୍କ ନାମ ଓ ମୁହଁ ବିନା ପାର୍ଟି ଏକା ଏକା ଲଢ଼ିପାରିବ ନାହିଁ। ସେହିପାଇଁ ଅସୁସ୍ଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଚାରକୁ ଟାଣି ନେଉଛନ୍ତି- ଯେପରି ଜଣେ ଶିଳ୍ପୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଶେଷ ଦିନରେ ମଞ୍ଚରେ ଦଉଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଏ।
‘ପିତୃତ୍ୱ’ ଓ ‘ନେତୃତ୍ୱ’ ମଧ୍ୟରେ ତାଫାତ
ବିଜେଡି ନେତାମାନେ ନବୀନଙ୍କୁ “ବିଜୁ ଜନତା ଦଳର ପିତା” ବୋଲି କହନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହା ନାମକୁ ମାତ୍ର। ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଥିରେ ଦୟା ଓ ଯତ୍ନ ମଧ୍ୟ ଥାଏ। ଯଦି ନବୀନ ସେମାନଙ୍କ ବାପା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ, ତେବେ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇଥାଆନ୍ତେ, ଚିକିତ୍ସା ସୁବିଧା ଦେଇଥାଆନ୍ତେ, ଓ ସେମାନେ ନିଜେ ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥାଆନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ତାହା ହେଉନାହିଁ- ଯେପରି ଏକ ପିତାଙ୍କୁ ବ୍ୟବହାର କରି ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଲାଭ ଉଠାଉଛି।
ଜନତାର ଭୂମିକା: ସହାନୁଭୂତି କି ଅନୁଗତି?
ଏହି ଘଟଣା ଜନତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଛି। ଆମେ ନବୀନଙ୍କୁ ନେତା ଭାବେ ନା ଜଣେ ଅସୁସ୍ଥ ବୃଦ୍ଧ ଭାବେ ଦେଖୁଛୁ? ଯଦି ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଟରେ ସହାନୁଭୂତି ଦେଇଛୁ, ତେବେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି “ମାଙ୍କଡ଼ ନାଚ”ର ଅଂଶୀଦାର ହେଉଛୁ।
ଜନତାର ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ସଠିକ ନେତୃତ୍ୱକୁ ବାଛିବା, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପିଢ଼ିକୁ ଆଗକୁ ଆଣିବା। ଯଦି ଆମେ ଆଜି ମାତ୍ର ପୁରୁଣା ମୁହଁରେ ଆସ୍ଥା ରଖୁଛୁ, ତେବେ ଆମର ଆଗାମୀ ରାଜନୀତି ମଧ୍ୟ ଅତୀତରେ ଅଟକି ରହିବ।
ସମାପନ: ନବୀନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ମାନ କ’ଣ?
ଜଣେ ନେତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ମାନ ହେଉଛି- ତାଙ୍କୁ ସମୟରେ ଶାନ୍ତି ଦେବା। ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଭଳି ଜଣେ ନେତା, ଯିଏ ଓଡ଼ିଶାକୁ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ମାନ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ଯିବା ଉଚିତ।
ଯଦି ସେ ତାଙ୍କ ବାପା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ, ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି କରିଥାଆନ୍ତୁ କି? ଉତ୍ତର ସ୍ପଷ୍ଟ ଅଟେ- ନା।
ତେବେ ରାଜନୀତିକ ଲୋଭ ଓ ସ୍ୱାର୍ଥ ଯେତେବେଳେ ମାନବିକତାରୁ ବଡ଼ ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ନେତୃତ୍ୱ ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ଅନୁଗତି ରହିଯାଏ।
ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ ଏବେ ଓଡ଼ିଶାର ରାଜନୀତିରେ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ନୁହେଁ, ଏକ ସଂକେତ – ଏକ ସମୟର ଗୋଲାପ ଯାହା ଫୁଟିଥିଲା ଓ ଏବେ ଶୁଖିଯାଉଛି। ସେହି ଗୋଲାପକୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ସହିତ ସମାପନ ଦେବା ହେଉଛି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ।
ଶେଷ ଶବ୍ଦ:
ନବୀନଙ୍କ ଜୀବନ ଓ ରାଜନୀତି ଓଡ଼ିଶା ପାଇଁ ଏକ ଅଭିମାନ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆମେ ସେଇ ଅଭିମାନକୁ ଦୟାରେ ପରିଣତ କରିପାରୁନାହୁଁ, ତେବେ ଇତିହାସ ଆମକୁ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ମାନବ ଭାବେ ମନେ ରଖିବ।
ଯଦି ନବୀନ ତାଙ୍କ ବାପା ହୋଇଥାଆନ୍ତେ — ଆମେ ଏହିପରି କରିଥାଆନ୍ତୁ କି? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଅଜଣା ଅଟେ, କିନ୍ତୁ ଅବଶ୍ୟ ଅସୁବିଧାଜନକ।
also read https://purvapaksa.com/issues-take-backseat-as-war-of-words-intensifies-in-nuapada-bypoll-campaign/
