ବିଜୁ ଜନତା ଦଳ (ବିଜେଡି) ଆଜି ପୁଣିଥରେ ଏକ ଗଭୀର ଦଳୀୟ ସଂକଟର ସମ୍ମୁଖୀନ। ଏହି ସଂକଟର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁରେ ରହିଛି; ସୁଜାତା କାର୍ତ୍ତିକେୟନଙ୍କ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ବିଜେଡି ପ୍ରବେଶ, ପୂର୍ବତନ ୫-ଟି ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଭି.କେ. ପାଣ୍ଡିଆନଙ୍କ ଭୂମିକା, ଏବଂ ଦଳର ଭବିଷ୍ୟତ ନେତୃତ୍ୱକୁ ନେଇ ଜମା ହୋଇଥିବା ଅନିଶ୍ଚିତତା। ସାଧାରଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହା ଗୋଟିଏ ନୂଆ ଯୋଗଦାନକୁ ନେଇ ସାଧାରଣ ବିରୋଧ ପରି ଲାଗିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଭିତରେ ଭିତରେ ଏହା ବିଜେଡିର ଦୀର୍ଘଦିନର ଅସନ୍ତୋଷ, ଦମିତ ଅଭିଯୋଗ ଓ ଶକ୍ତି ସଂଘର୍ଷର ଏକ ଖୋଲା ପରିପ୍ରକାଶ।
ସୁଜାତା ପ୍ରବେଶ: ଏକ ଯୋଗଦାନ, ନା ଏକ ରାଜନୈତିକ ସଙ୍କେତ?
ଡିସେମ୍ବର ୨୬; ବିଜେଡିର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦିବସ। ଏହି ଦିନକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ସୁଜାତା କାର୍ତ୍ତିକେୟନ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବରେ ଦଳରେ ଯୋଗ ଦେଇପାରନ୍ତି ବୋଲି ଯେଉଁ କଳ୍ପନାଜଳ୍ପନା ଚାଲିଛି, ସେହି ଚର୍ଚ୍ଚା ଏବେ ବିଜେଡି ଭିତରେ ନିଆଁ ଲଗାଇଛି। ଦଳର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଗୋଷ୍ଠୀ ଏହାକୁ ସାଧାରଣ ରାଜନୈତିକ ଯୋଗଦାନ ଭାବେ ଦେଖିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହେଁ। ସେମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଏହା ପାଣ୍ଡିଆନ ଯୁଗର ଏକ ପୁନଃପ୍ରବେଶ, ଯାହାକୁ ଜନମତ ପୂର୍ବରୁ ଖାରଜ କରିସାରିଛି।
ବରିଷ୍ଠ ନେତା ଦେବାଶିଷ ସାମନ୍ତରାୟଙ୍କ ଖୋଲା ଚେତାବନୀ— “ସୁଜାତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଏକ ରାଜନୈତିକ ଭୁଲ ହେବ”— ଏହି ଅସନ୍ତୋଷକୁ ସାର୍ବଜନୀନ ମଞ୍ଚକୁ ଆଣିଦେଇଛି। ସେ କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରୁନାହାନ୍ତି; ସେ ଏକ ମଡେଲ୍, ଏକ ଚିନ୍ତାଧାରା ଓ ଏକ ଶାସନ ଶୈଳୀକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି।
ପାଣ୍ଡିଆନ ଫ୍ୟାକ୍ଟର: ଜନାଦେଶ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ ହେଉଛି କି?
ଦେବାଶିଷ ସାମନ୍ତରାୟଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ ଗଭୀର। ତାଙ୍କ କଥାନୁସାରେ, ପାଣ୍ଡିଆନଙ୍କ ସାଧାରଣ ଗ୍ରହଣୀୟତାର ଅଭାବ ବିଜେଡିକୁ ନିର୍ବାଚନୀ ଭାବରେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ କରିଛି। ଏହି କଥା ନୂଆ ନୁହେଁ। ନିର୍ବାଚନ ପରେ ଦଳର ଅନେକ ନେତା ଅନୌପଚାରିକ ଭାବରେ ଏହି ମତ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେହି କଥା ଖୋଲାଖୋଲି କୁହାଯାଉଛି।
ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି— ଯଦି ଲୋକମାନେ ଗତ ନିର୍ବାଚନରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଶୈଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବକୁ ଖାରଜ କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ସେହି ପ୍ରଭାବ ସହ ଜଡ଼ିତ ମୁହଁମାନଙ୍କୁ ପୁଣି ଆଗକୁ ଆଣିବା କ’ଣ ଜନାଦେଶର ଅବମାନନା ନୁହେଁ?
ଦେବାଶିଷଙ୍କ ବୟାନ— “ଓଡ଼ିଶାର ଲୋକମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପ୍ରତି ଅସମ୍ମତି ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି”— ବିଜେଡିର ରଣନୀତିକୁ ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରୁଛି।
ଅନୌପଚାରିକ ସଭା, ପିକନିକ୍ ଓ ଗୋଷ୍ଠୀବାଦ
ଡିସେମ୍ବର ୧୯ରେ ଝୁମକା ଓ ପରେ ପୁରୁଣା ସହର ଅଞ୍ଚଳରେ ହୋଇଥିବା ବରିଷ୍ଠ ନେତାମାନଙ୍କ ସମାବେଶଗୁଡ଼ିକ କୌଣସି ସାଧାରଣ ସାମାଜିକ ମିଳନ ନୁହେଁ। ଲିଙ୍ଗରାଜ ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରସାଦ ସେବନ ହେଉ କି ଉପକଣ୍ଠର ପିକନିକ୍-ଶୈଳୀର ବୈଠକ— ସବୁଠାରେ ଏକ ସାଧାରଣ ସୂତ୍ର ଦେଖାଯାଉଛି: ପାଣ୍ଡିଆନ ପ୍ରଭାବକୁ ସମୀକ୍ଷା କରିବା ଏବଂ ସୁଜାତା ପ୍ରବେଶକୁ ରୋକିବା।
ଦଳ କହୁଛି ଗୋଷ୍ଠୀବିବାଦ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ରାଜନୀତିରେ ବାରମ୍ବାର ଅନୌପଚାରିକ ବୈଠକ ହେଲେ ସେଗୁଡ଼ିକ ସାଧାରଣତଃ କିଛି ନ କିଛି ରାଜନୈତିକ ବାର୍ତ୍ତା ଦେଇଥାଏ। ଏହି ବୈଠକଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ବିଜେଡିର ଶକ୍ତି ସମୀକରଣର ଏକ ବିକଳ୍ପ ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ସମ୍ବିତ–ପ୍ରମିଳା ସ୍ୱର: ଏକ ଲିଗାସୀ ରେଖା
ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ସମ୍ବିତ ରାଉତରାୟଙ୍କ ପୂର୍ବତନ ବୟାନ ଏବଂ ପ୍ରମିଳା ମଲ୍ଲିକଙ୍କ ସମର୍ଥନ ବିଶେଷ ଗୁରୁତ୍ୱ ଧାରଣ କରେ। ପାଣ୍ଡିଆନ ଆମ ନେତା ନୁହେଁ— ଏହି କଥା ଏବେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ନେତାଙ୍କ ମତ ନୁହେଁ; ଏହା ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକ ଲିଗାସୀ ଧାରାର ସ୍ୱର ହେଉଛି।
ପ୍ରମିଳା ମଲ୍ଲିକ ଏକାଧାରେ ଏହି ମତକୁ ସମର୍ଥନ କରି, ଦଳୀୟ ଏକତାର କଥା କହୁଛନ୍ତି। “ଆମର କେବଳ ଜଣେ ନେତା— ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ”— ଏହି ବାକ୍ୟ ବିଜେଡିର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସଂଘର୍ଷର ମଧ୍ୟବିନ୍ଦୁ।
ଶ୍ରୀମୟୀ ମିଶ୍ରଙ୍କ କବିତା: ରାଜନୀତିରେ ବ୍ୟଙ୍ଗ
ବିଜେଡିର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ମନ୍ଥନକୁ ଏକ ନୂଆ ଦିଗ ଦେଇଛି ପୂର୍ବତନ ନେତ୍ରୀ ଶ୍ରୀମୟୀ ମିଶ୍ରଙ୍କ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ କବିତା। ନାମ ନ ନେଇ, ସେ ପାଣ୍ଡିଆନ, ସୁଜାତା, ବବି ଦାସ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଇଙ୍ଗିତ କରି ଯେଉଁ ବ୍ୟଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି, ସେହି କବିତା ଏବେ ରାଜନୈତିକ ମହଲରେ ଅଧିକ ଆଲୋଚିତ।
‘ସବୁଜ ମୁକୁଟ’ କିଏ ପିନ୍ଧିବ— ଏହି ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଉଠାଇ ସେ ମୂଳତଃ ଏକ ଅକୁହା ସତ୍ୟକୁ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିଛନ୍ତି: ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ପରେ କିଏ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ନ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପାଣ୍ଡିଆନ–ସୁଜାତା ବିବାଦ ଲାଗିରହିବ।
ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଭୂମିକା: ନିରବତା ନା ନିଷ୍ପତ୍ତି?
ସମଗ୍ର ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି— ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକ କ’ଣ କରିବେ? ଦଳର ସମସ୍ତ ନେତା ସ୍ୱୀକାର କରୁଛନ୍ତି ଯେ ଶେଷ ନିଷ୍ପତ୍ତି ତାଙ୍କର। କିନ୍ତୁ ଏହି ନିରବତା କେତେ ଦିନ ଚାଲିପାରିବ?
ବିଜେଡି ଏବେ ଦୁଇଟି ସମସ୍ୟାରେ ଅଛି— ଗୋଟିଏ ପାଣ୍ଡିଆନ ପ୍ରଭାବକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପନର ଚେଷ୍ଟା, ଅନ୍ୟଟି ଲିଗାସୀ ନେତୃତ୍ୱର ପୁନରୁଦ୍ଧାର। ସୁଜାତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଏହି ସଂଘର୍ଷକୁ ଆହୁରି ତୀବ୍ର କରିଦେଇଛି।
ସୁଧାର ନା ବିପର୍ଯ୍ୟୟ
ସୁଜାତା କାର୍ତ୍ତିକେୟନଙ୍କ ପ୍ରବେଶ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଯୋଗଦାନ ନୁହେଁ; ଏହା ବିଜେଡି ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଅଗ୍ନିପରୀକ୍ଷା। ଦଳ ଏବେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବ— ସେ ଗତ ଭୁଲରୁ ଶିଖିବ କି, ନା ସେହି ଭୁଲକୁ ପୁଣି ଦୋହରାଇବ।
ଯଦି ସମୟରେ ଉପଯୁକ୍ତ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଯାଏ, ବିଜେଡି ପୁନର୍ଗଠନର ଦିଗକୁ ଯାଇପାରେ। ନହେଲେ, ଏହି ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସଂଘର୍ଷ ଦଳକୁ ଆହୁରି ଦୁର୍ବଳ କରିଦେବ— ଏବଂ ସେଥିପାଇଁ ଦାୟୀ ହେବେ ଦଳ ନିଜେ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/tmcs-problems-increase-in-bengal-humayun-kabir-forms-new-party/
