ରାଜ୍ୟରେ ଗତ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ଛଅ ମାସରେ ପାଞ୍ଚଜଣ ଛାତ୍ରୀ ନିଜ ଶରୀରରେ ନିଆଁ ଲଗାଇ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଉଦ୍ୟମ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ ପ୍ରଶ୍ନ ନାରୀ ସୁରକ୍ଷା ଦିଗରେ ଓଡ଼ିଶା କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଉଛି?
ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ର ଏକ ଗାଁରେ, ଲାଞ୍ଜିବେର୍ଣ୍ଣାର ଅନ୍ଧାର ମାଡ଼ିଆସୁଥିବା ସାନ୍ଧ୍ୟବେଳେ ଜଣେ ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷର ସ୍ନାତକ ଛାତ୍ରୀ ନିଜକୁ ନିଆଁରେ ଜଳେଇ ଦେଲା। ଜଣେ ୨୫ ବର୍ଷୀୟ ଯୁବକଙ୍କ ଧମକ, ହଇରାଣ ଓ ଅନୁସରଣରେ ଦିନକୁ ଦିନ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ ବଢ଼ିବାରୁ ତାଙ୍କ ମାନସିକ ସ୍ଥିତି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଶେଷରେ ଲୋକଲଜ୍ୟାରୁ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ନିଜ ଦେହରେ ନିଆଁ ଲଗାଇ ଦେଲେ। ଏଥିରେ ତାଙ୍କର ୯୦% ଦେହ ପୋଡ଼ିଯାଇଥିଲା, ବର୍ତ୍ତମାନ ରାଉରକେଲା ଆଇଜିଏଚରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଏହା ପ୍ରଥମ ଘଟଣା ନୁହେଁ।
ଏହା ଏକା ଅପବାଦୀ ଘଟଣା ନୁହେଁ।
ଏହା ସଂଘବଦ୍ଧ ନିର୍ବାଚନ ଧୋଖା, ଦୁର୍ନୀତି କିମ୍ବା ଅସଫଳ ଯୋଜନା ନୁହେଁ।
ଏହା ଏକ ସମାଜ, ଏକ ସରକାର ଓ ଏକ ପ୍ରଣାଳୀର ଲଜ୍ଜା।
ଜୁଲାଇ ମାସରୁ ଡିସେମ୍ବର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ୬ମାସରେ ଓଡ଼ିଶାର ବିଭିନ୍ନ ଜିଲ୍ଲାରେ ଏମିତି ପାଞ୍ଚଟି ଦୁର୍ଘଟଣା ଘଟିଛି।
ପାଞ୍ଚଟି ଜୀବନ।
ପାଞ୍ଚଟି ଘର।
ପାଞ୍ଚଟି ସ୍ୱପ୍ନ-ଭସ୍ମୀଭୂତ।
ତେବେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ-
ଆଉ କେତେ ଛାତ୍ରୀ ପୋଡ଼ି ମରିବେ?
ଦୁଇଶିକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ନୀତି କେଉଁଠାକୁ ଗଲା?
ମହିଳା ଓ ଶିଶୁକଲ୍ୟାଣ ମନ୍ତ୍ରୀ କେଉଁଠି?
ଆଇନ ମନ୍ତ୍ରୀ କାହିଁକି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୋଲିସ-ପ୍ରଶାସନିକ ନିଷ୍କ୍ରିୟତାର ହିସାବ ଦେଇନାହାନ୍ତି?
ଛଅମାସ, ପାଞ୍ଚ ଘଟଣା – ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜାଜନକ ତଥ୍ୟ
୧. ବାଲେଶ୍ୱର (ଜୁଲାଇ ୧୪)
ଫକୀରମୋହନ କଲେଜ ଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଫେସର ସମୀର ସାହୁଙ୍କ ଯୌନ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ ଅଭିଯୋଗ।
ବେନାମୀ ଫୋନ୍ କଲ୍, ପ୍ରତିଦିନ ମାନସିକ ଚାପ।
ଶେଷରେ—ନିଆଁ, ଏଆଇଆଇଏମଏସ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ମୃତ୍ୟୁ।
ପ୍ରିନ୍ସିପାଲ ଓ ପ୍ରଫେସରଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଯାଇଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ: ସିଷ୍ଟମ୍ କାହିଁକି ପ୍ରଥମେ ତାକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରିଲା ନାହିଁ?
୨. ପୁରୀ (ଜୁଲାଇ ୧୯)
ଏକ ନାବାଳିକା ଝିଅ, ହଠାତ୍ ନିଜକୁ ଜାଳିଦେବା ଅଭିଯୋଗ।
ମୃତ୍ୟୁ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀରେ।
ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାରଣ ଚିହ୍ନଟ ନୁହେଁ।
ଆମ ପୋଲିସ ଏତେ ଦୁର୍ବଳ?
ଆମ ସମାଜ ଏତେ ଦାୟିତ୍ୱହୀନ?
୩. କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା (ଅଗଷ୍ଟ ୬)
ସ୍ନାତକ ଛାତ୍ରୀ, ବ୍ଲାକମେଲ୍, ଧମକ-ନିଆଁରେ ମୃତ।
ଦୋଷୀ ପୁରୁଷ ବନ୍ଧୁ ଗିରଫ ହୋଇଛି।
କିନ୍ତୁ ଥିଲା କେବଳ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ-
ସେ ଏହାକୁ ରାଜ୍ୟର କୌଣସି ମହିଳା ସହାୟତା ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ କହିପାରେନି?
୪. ବରଗଡ଼ (ଅଗଷ୍ଟ ୧୧)
୧୩ ବର୍ଷର ସ୍କୁଲ ଛାତ୍ରୀ।
ଘର ନିକଟସ୍ଥ କ୍ଷେତରେ ମୃତ।
ଅନେକ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ, ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ-କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତର ଶୂନ୍ୟ।
5. ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ (ସମ୍ପ୍ରତି)
ଲାଞ୍ଜିବେର୍ଣ୍ଣାର ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷର ସ୍ନାତକ ଛାତ୍ରୀ ।
୯୦% ପୋଡ଼ିଯାଇ ରାଉରକେଲାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଘଟଣା;ଧମକପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୋନ୍।
ଅସମର୍ଥ ପୋଲିସ ସିଷ୍ଟମ୍।
ଅସୁରକ୍ଷିତ ଝିଅମାନେ।
ଏହା ଆମ ରାଜ୍ୟର ଆଇନ-ଶୃଙ୍ଖଳାର ଆଇନା।
ଏହି ସମସ୍ୟା ଦୁର୍ଘଟଣା ନୁହେଁ – ଏହା ରାଜ୍ୟ ଓ ସମାଜର ସିଷ୍ଟମିକ୍ ବିଫଳତା
ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକର ଖିଆଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଠି କଲେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି-
ଓଡ଼ିଶାରେ ଛାତ୍ରୀଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଛି।
ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି—
୧. ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ସେଫ୍ଟି ମେକାନିଜମ୍ ଅସ୍ତିତ୍ଵହୀନ
୧୦୯୧ ନମ୍ବର କାମ କରେନାହିଁ—ଏହା ଲୋକଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ।
୩୦% ପୋଲିସ ମହିଳା ରହିବା—କାଗଜ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ।
୨. କଲେଜ–ସ୍କୁଲରେ ଆଇସିସି ଆଧା ଅଛି, ଆଧା ଚାଲେନାହିଁ
ଯୌନ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ ଅଭିଯୋଗ ହେଲେ,
ଅଧିକାଂଶ ଛାତ୍ରୀ କାହାକୁ ଭରସା କରିପାରୁନାହାନ୍ତି।
୩. ପୋଲିସ ରିସ୍ପୋନ୍ସ ଶୂନ୍ୟ: ଏତଲା ନେବାକୁ ମାସ ମାସ ସମୟ ଲାଗେ
ଅଧିକାଂଶ କେସରେ ମାତ୍ର ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ଗଣ୍ଡଗୋଳ ହେଲେ ଏତଲା ନିଆଯାଉଛି।
ଏହି ପୋଲିସ ମଡେଲ୍ ଏବେ କାମ କରେନାହିଁ।
୪. ସାଇବର ହଇରାଣ, ବ୍ଲାକମେଲ୍, ଧମକ – ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ୁଛି
ଛାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଭୟ –
ଧମକ ଓ ଅପମାନର ଫୋନ୍।
ଏହା ବର୍ତ୍ତମାନ ଏକ ମାନସିକ ମହାମାରୀ।
କିନ୍ତୁ ଆମ ରାଜ୍ୟ—ନିରବ।
ଓଡ଼ିଶାର ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ସିଧା ପ୍ରଶ୍ନ
୧. ଦୁଇ ଶିକ୍ଷାମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ:
କଲେଜ ଓ ସ୍କୁଲ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରୋଟୋକଲ୍ କାହିଁକି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନାହିଁ?
ଆଇସିସି କମିଟି ଦୃଢ଼ କରାଗଲାଣି କି?
କାହିଁକି କ୍ୟାମ୍ପସ ବାହାରେ ଏତେ ଅସୁରକ୍ଷା?
୨. ମହିଳା ଓ ଶିଶୁକଲ୍ୟାଣ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ:
ହଇରାଣ, ଧମକ, ସାଇବର ବ୍ଲାକମେଲ୍—ଏହା ପ୍ରତିକାର କାହିଁକି ନାହିଁ?
ଦୁର୍ବଳ ଛାତ୍ରୀ ମନସ୍ଥିତି ପାଇଁ କାହିଁକି କୌଣସି ହେଲ୍ପ୍ଲାଇନ କିମ୍ବା କାଉସେଲିଂ ସିଷ୍ଟମ ନାହିଁ?
୩. ଆଇନ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ:
ପୋଲିସ ରେସପନ୍ସ ୪୮ ଘଣ୍ଟା ଭିତରେ ନାହିଁ କାହିଁକି?
ସାଇବର କ୍ରାଇମ୍ ସେଲ୍ କାହିଁକି କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହେଉନାହିଁ?
ପିଛା କରିବା, ହଇରାଣ କରିବା ମାମଲାରେ ଚାର୍ଜସିଟ୍ ଦାଖଲ ପାଇଁ ଛଅ ମାସ ସମୟ ଲାଗୁଛି-କାହିଁକି?
ସମାଜର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ତବ୍ଧତା — ସବୁଠାରୁ ଲଜ୍ଜାଜନକ ପ୍ରସଙ୍ଗ
ଘଟଣା ଘଟିଲା-
ଲୋକମାନେ ଖବର ପଢ଼ିଲେ-
ଫେସବୁକ୍ରେ ‘RIP’ ଲେଖିଲେ-
ଘଣ୍ଟା ଦୁଇ ପରେ ଭୁଲିଗଲେ।
କିନ୍ତୁ ପିତା–ମାତା?
ସେମାନେ କେବେ ଭୁଲିପାରିବେ?
ଆମ ସାମୁଦାୟିକ ନିର୍ବିକାରତା ଏହି ଝିଅମାନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ସବୁଠୁ ବଡ଼ କାରଣ।
କଣ ପାଇଁ ତତ୍କାଳ କରଣୀୟ?
୧. ୨୪×୭ ରାଜ୍ୟବ୍ୟାପୀ ମହିଳା ସୁରକ୍ଷା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କକ୍ଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରତିଜିଲ୍ଲା—ଏକ ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଯାନ।
୧୦ ମିନିଟ୍ ଭିତରେ ପହଞ୍ଚିବା ନିୟମ।
୨. ସମସ୍ତ କଲେଜରେ ଆଇସିସିକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଅନୁମୋଦନ
ଭୁଲ କଲେ—କଲେଜର ଆଫିଲିଏସନ କାଟିଦିଅ।
କୌଣସି ଦୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
୩. ପିଛା କରିବା ଆଇନ ଲାଗୁ କରବିବାରେ କଡ଼ାକଡ଼ି
ଧମକ ଫୋନ୍ ⇒ ତତ୍କାଳ ଗିରଫ।
ବ୍ଲାକମେଲ୍ ⇒ ଅଣ ଜାମିନଯୁକ୍ତ ଦଫାରେ ଗିରଫ।
୪. ସ୍କୁଲ–କଲେଜରେ ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱବିତ୍ + ମହିଳା ପରାମର୍ଶଦାତା
ପ୍ରତି ସପ୍ତାହ ପରିଚାଳନା।
ମହିଳାମାନଙ୍କ ମନସ୍ଥିତିରେ ଯଥୋଚିତ ଧ୍ୟାନ।
୫. ସାଇବର କ୍ରାଇମ୍ ପୋଲିସ ଷ୍ଟେସନ୍ ପ୍ରତି ଉପଖଣ୍ଡରେ
ଆଜିର ଝିଅମାନଙ୍କ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଭୟ-
ମୋବାଇଲ୍, ଫୋନ୍ କଲ୍, ଅନଲାଇନ୍ ବ୍ଲାକମେଲ୍।
ପୁରୁଣା ମଡେଲର ପୋଲିସ ଏହା ବୁଝିପାରୁନାହିଁ।
ଏହା କୌଣସି ଝିଅର ନୁହେଁ – ଏହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ
ଯାହାକୁ ଆମେ “ପୋଲିସ ଘଟଣା” ଭାବୁଛୁ,
ସେ କାହାର ଝିଅ।
କାହାର ଭଉଣୀ।
କାହାର ଛାତ୍ରୀ।
କାହାର ଜୀବନ।
ଓଡ଼ିଶା ଯଦି ଏପରିଭାବରେ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ହାରାଇବ,
ତେବେ ଉନ୍ନତି, ବିକାଶ, ନିବେଶ କି–ସବୁ ଅର୍ଥହୀନ।
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉଠନ୍ତୁ, ରାଜ୍ୟ ଏକ ଅସହାୟ ଝିଅମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣନ୍ତୁ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରେସ୍ କନଫରେନ୍ସ କରିବେ,
ଟ୍ୱିଟ୍ କରିବେ,
ତଦନ୍ତ ଆଦେଶ ଦେବେ।ୟ
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ—
ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଝିଅକୁ ଜୀବନରେ ଫେରାଇ ଦେଇପାରିବେ କି?
ନା।
ତେବେ ଅତି କମରେ ଏତେକି କରନ୍ତୁ-
ତାଙ୍କ ପରେ ଆଉ କୌଣସି ଝିଅ ଏପରି ଭୟ, ହଇରାଣୀ ଓ ନିରାଶାରେ ନିଆଁ ବାଛିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ନ ହେଉ।
ଏହା ଆଲୋଚନା ନୁହେଁ,
ଏହା ଓଡ଼ିଶାର ଜଣେ ଝିଅର-
ବଞ୍ଚିବାର ଅଧିକାର ପାଇଁ ସଙ୍କେତ।
AlsoRead; https://purvapaksa.com/rajgangpur-student-dies-two-days-after-self-immolation/
